Δεν τολμάει, ρε σύντροφοι, να σκάσει ένα γεγονός, κακό συνήθως (π.χ. Ιράν, Βενεζουέλα, Γροιλανδία), ή μην τυχόν πέσει καμιά τουφεκιά από κυνηγό στις εσχατιές της Ασίας και αμέσως εμφανίζονται στο γυαλί οι ειδήμονες του είδους, που είναι ή απόστρατοι ή επίτιμοι ή ομότιμοι ή, γενικώς, πρώην. Και το κακό ξέρετε ποιο είναι;
Oτι σχεδόν πάντα τα σχόλιά τους είναι υποτιμητικά για τους εν ενεργεία συναδέλφους τους, αφού αυτοί θα έκαναν «εκείνο» ή το «άλλο». Δεν έχουν δυστυχώς καταλάβει ή δεν θέλουν να το πιστέψουν ότι από τη στιγμή που έφυγαν από την υπηρεσία επέρχονται αλλαγές και τα δεδομένα που εκείνοι ήξεραν διαρκώς αλλάζουν. Aλλωστε, τη στιγμή που κριτικάρουν εκ του ασφαλούς δεν γνωρίζουν τα δεδομένα και τις προϋποθέσεις που ισχύουν εκεί όπου κάποτε αυτοί υπηρετούσαν.
Μπορεί να έχουν τη -δικαιολογημένη ή όχι- πικρία που έφυγαν από την υπηρεσία, αλλά γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι εν ενεργεία συνάδελφοί τους. Θα πρέπει επίσης να καταλάβουν ότι με την αποχώρησή τους δεν σταματάει να λειτουργεί η οποιαδήποτε υπηρεσία. Τις περισσότερες -αν όχι όλες- φορές, οι επιγενόμενοι έχουν πιο φρέσκα μυαλά και η κατάρτισή τους είναι -λογικό- πιο προηγμένη. Το «ουδείς αναντικατάστατος» είναι σοφό. Ας το καδράρουν και να το κρεμάσουν στο γραφείο τους. Θα βοηθήσει κι αυτούς και -ιδίως- εμάς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»
