Η δημογραφική κρίση στην αλιεία μικρής κλίμακας στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα δεν αποτελεί απλώς ένα στατιστικό εύρημα, είναι ένα ηχηρό “καμπανάκι” για το μέλλον των παράκτιων κοινωνιών, το οποίο πλέον αποτυπώνεται και απτά στην έκθεση “Η Κατάσταση της αλιείας στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα 2025”.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη, ειδικότερα όταν σχεδόν οι μισοί αλιείς είναι άνω των 40 ετών και μόλις το 17% κάτω των 25, τότε γίνεται σαφές ότι ο κλάδος γερνά χωρίς να ανανεώνεται, με την απάντηση να μην αφορά αμιγώς την απροθυμία των νέων να εισέλθουν ή να παραμείνουν στο επάγγελμα – δεν οφείλεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος για τη θάλασσα, αλλά σε μια σκληρή πραγματικότητα. Την οικονομική αβεβαιότητα, το αυξανόμενο κόστος, τη γραφειοκρατία και την περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις.
Η αλιεία σήμερα δεν είναι μόνο ένα παραδοσιακό επάγγελμα, είναι μια απαιτητική επιχειρηματική δραστηριότητα με υψηλό ρίσκο και χαμηλά περιθώρια κέρδους, ενώ αν δεν αντιμετωπιστούν οι διαρθρωτικές αδυναμίες του κλάδου, η απώλεια ανθρώπινου δυναμικού θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες: εγκατάλειψη παραδοσιακών γνώσεων, αποδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και συρρίκνωση της τοπικής οικονομίας – και όλα αυτά σε μια χώρα που η ναυτοσύνη της δεν αποδίδεται μονάχα στις μεγάλου εύρους “επιχειρήσεις”, αλλά και στα παραδοσιακά καΐκια και τις οικογενειακές “υποθέσεις” της θάλασσας.
Εδώ, η επένδυση στους νέους δεν είναι απλώς ζήτημα κοινωνικής πολιτικής, αλλά μια στρατηγική επιλογή βιωσιμότητας, με την ανάγκη δημιουργίας εργαλείων προσέλκυσης των νέων στον κλάδο να αποτελεί μια αναγκαιότητα η οποία πιο πολύ από ποτέ άλλοτε χρειάζεται στοχευμένη δράση, ούτως ώστε ο “μαρασμός” μιας παράδοσης αιώνων να μην παγιωθεί. “
