Δεν ξέρω αν η αντιπολίτευση είναι «θίασος» ή «Βαβέλ». Δεν ξέρω αν αποτελούν «απειλή για τη δημοκρατία» ή αν θέλουν «να εξαντλήσουν τη χώρα», όπως τους κατηγόρησε ο Μητσοτάκης (10/6).
Γιάννης Πρετεντέρης
Υποψιάζομαι όμως ότι είναι η πιο αυτοκαταστροφική αντιπολίτευση που γνώρισε ποτέ η χώρα.
Δεν θα σταθώ στις κωμικές αφέλειες της κυρίας Καρυστιανού, ούτε στην τραγική άγνοιά της, το περιμέναμε.
Δεν θα σταθώ ούτε στους συνεργάτες του Σαμαρά που ανακάλυψαν «οργανωμένο σχέδιο» εναντίον του πρώην πρωθυπουργού.
Συγγνώμη αλλά τι περίμεναν; Οτι θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς να την πέσει στον Μητσοτάκη και θα τον υποδεχτούν με ανθοδέσμες;
Και για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν πέσαμε ακριβώς από τα σύννεφα. Τους έβλεπες και καταλάβαινες ότι το τραβάει η ψυχή τους. Υπάρχει άλλωστε και μια ισχυρή αριστερή παράδοση ξεκατινιάσματος.
Αλλά ομολογώ ότι το ΠαΣοΚ ήταν έκπληξη. Δεν περίμενα τόση αφέλεια.
Πάνε πρώτα και ψηφίζουν την κολοσσιαία ανοησία του δημάρχου πως δεν θα συνεργαστούν με τη ΝΔ. Τους το ζητούσε κανείς; Οχι. Τους το πρότεινε κανείς; Ούτε.
Και δεν τους κόβει στοιχειωδώς πως όταν λες με ποιον δεν θα συνεργαστείς, πρέπει να πεις με ποιον θα συνεργαστείς. Αυτά πάνε μαζί.
Με ποιον, λοιπόν; Με τον Φάμελλο; Τον Τσίπρα; Τη Ζωή; Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τον Βαρουφάκη; Ή μήπως την Καρυστιανού και τον Βελόπουλο;
Διότι ο δήμαρχος μπορεί να φιλοδοξεί να στείλει το ΠαΣοΚ στον Τσίπρα γιατί κάτι τέτοια μπερδεμένα έχει στο μυαλό του. Αλλά το ΠΑΣΟΚ τι θέλει; Μυστήριο!
Αν θέλει να πάει στον Τσίπρα, να το πει. Αν δεν θέλει, να στείλει στον Τσίπρα τον δήμαρχο που φαίνεται πως του αρέσουν τα αριστερά.
Αλλά δεν γίνεται και να θέλει και να μη θέλει.
Εβλεπα προχθές τη συζήτηση στη Βουλή για τη συνταγματική αναθεώρηση και με έπιασε η ψυχή μου. Σαν να παρακολουθούσα διαδικασία σε φοιτητικό αμφιθέατρο.
Αντί τα κόμματα να διατυπώσουν δυο απόψεις για το Σύνταγμα (σύμφωνες ή αντίθετες, σοβαρές ή ασόβαρες, αδιάφορο) έσκιζαν τα ρούχα τους ότι δεν θα δώσουν «λευκή επιταγή» στην κυβέρνηση. Την οποία παρεμπιπτόντως ουδείς ζητούσε, ούτε χρειαζόταν.
Δεν ξέρω λοιπόν τι θα βγάλουν όλα αυτά. Αλλά φοβάμαι ότι δεν προμηνύουν τίποτα καλό.
