Αν δεχθούμε τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, το 2022 μάλλον δεν θα είναι εκλογική χρονιά. Γιατί μάλλον; Διότι στην πολιτική είναι τα γεγονότα που πολλές φορές καθορίζουν τις αποφάσεις και ανατρέπουν τους σχεδιασμούς.
Όπως και να έχει, βρισκόμαστε το πολύ ενάμιση χρόνο πριν τις βουλευτικές εκλογές, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να μετρά ήδη δυόμιση χρόνια στην εξουσία. Είναι πολύ πιθανό, από εδώ και στο εξής, οι υπουργοί αλλά και οι βουλευτές (όχι μόνο του κυβερνητικού κόμματος αλλά όλων των παρατάξεων, προφανώς) να ασχολούνται όλο και περισσότερο για τη διασφάλιση της επανεκλογής τους.
Οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν με απλή αναλογική, γεγονός που σημαίνει ότι το πρώτο κόμμα δεν θα επωφεληθεί από το μπόνους των 50 εδρών του προηγούμενου εκλογικού νόμου. Κινδυνεύουν λοιπόν αρκετά από τα κορυφαία στελέχη των κομμάτων να μην επανεκλεγούν, απειλή που είναι σαφώς μεγαλύτερη για το κόμμα της ΝΔ, σε περίπτωση που, όπως δείχνουν οι τωρινές δημοσκοπήσεις, λάβει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές.
Τι θα πράξουν το επόμενο διάστημα υπουργοί και υφυπουργοί; Θα ασχοληθούν με τα θέματα του χαρτοφυλακίου τους και τις βαλτωμένες σε πολλές περιπτώσεις μεταρρυθμίσεις ή μήπως θα διαθέτουν όλο και περισσότερο από τον χρόνο τους για την προώθηση της βουλευτικής τους υποψηφιότητας;
Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό, ιδίως για όσους παρακολουθούν στενά τα πολιτικά πράγματα, το παραγόμενο έργο σε πολλά -αν όχι στα περισσότερα υπουργεία- τις καθημερινές -όλο και περισσότερες- τηλεοπτικές εμφανίσεις πολιτικών στελεχών. Σε ποιους τομείς έχουν υλοποιηθεί μεταρρυθμίσεις απ’ αυτές που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει η χώρα; Είμαι σίγουρος ότι αν εξαιρεθεί η ηγεσία του υπουργείου Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, δεν θα βρούμε και πολλούς τομείς στους οποίους να σημειώθηκαν αξιοσημείωτες μεταρρυθμίσεις τα δυόμιση τελευταία χρόνια. Κι αν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις δεν υλοποιήθηκαν -ή έστω δεν έχουν προωθηθεί- ήδη, είναι μάλλον ουτοπικό να θεωρούμε ότι στον υπολειπόμενο ενάμιση χρόνο της κυβέρνησης θα προλάβουμε να δούμε την εφαρμογή μιας μεταρρυθμιστικής ατζέντας.
Τι είναι όμως μεταρρύθμιση; Δεν είναι μια αγορά όπλων, αναγκαίων για την άμυνα της χώρας, ιδίως έπειτα από μια υπερδεκαπενταετή περίοδο εθελοντικού… αφοπλισμού, με ευθύνη όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μεταρρύθμιση είναι η αναδιοργάνωση του στρατεύματος.
Μεταρρύθμιση δεν είναι η επιδοματική πολιτική. Ούτε η στασιμότητα στο πεδίο της αγροτικής οικονομίας. Όπως επίσης μεταρρύθμιση δεν είναι η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης για την οποία ακόμη δεν έχουν γίνει τα απαραίτητα βήματα ώστε να λυθούν οι χρονοβόρες διαδικασίες δικαστικής επίλυσης των διαφορών. Μεταρρύθμιση δεν είναι η αδιανόητα γραφειοκρατική διαδικασία για την απλή μεταβίβαση ενός ακινήτου, ήδη δηλωμένου στο Ε9 του φορολογουμένου και στο Κτηματολόγιο.
Κι αν έπειτα από δυόμιση χρόνια οι περισσσότερες από τις αλλαγές που έχουν γίνει ήρθαν από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και το gov.gr -με σκοπό την βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών- δεν είναι υπερβολή να παρατηρήσεις ότι ακόμη κι αυτό το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης είναι αποκομμένο από το υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης, με αποτέλεσμα ένα διαρκές, αν και πολλές φορές αφανές, ράβε-ξήλωνε με αποτέλεσμα νέες καθυστερήσεις στην εφαρμογή ειλημμένων αποφάσεων.
Σύμφωνοι, η διαχείριση της πανδημίας δεν επέτρεψε να διατεθεί το σύνολο των πόρων, ανθρώπινων και υλικών, στον αγώνα για αλλαγή. Αμφιβολία δεν υπάρχει επίσης για την ανυπαρξία προτάσεων ή ουσιαστικών παρεμβάσεων από την αντιπολίτευση.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία μπορεί να μείνει στάσιμη, παρακολουθώντας απλώς την πλειονότητα των πολιτικών να στέκονται τον περισσότερο χρόνο παθητικοί και το υπόλοιπο διάστημα να αγωνίζονται για την επανεκλογή τους.
