Μετάφραση-απόδοση κειμένου στα ελληνικά: «ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΝΕΑ»
«Τον Ιανουάριο, όταν προειδοποιούσαμε ότι η Ευρώπη υπνοβατεί προς μια νέα μεταναστευτική κρίση, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι μας κατηγόρησαν ότι ρίχναμε λάδι στις φλόγες του λαϊκισμού. Αντί να ψάξουν λύσεις για να σταματήσει η παράτυπη ροή μεταναστών προς την Ευρώπη, αδιαφόρησαν.
Ενώ οι τοπικοί ηγέτες όλων των παρατάξεων κρούουν τον κώδωνα του συναγερμού ότι έφτασαν στα όρια αρωγής ανθρώπων στο πεδίο, αριστεροί και φιλελεύθεροι μπλοκάρουν τη μεταρρύθμιση σε άσυλο και μετανάστευση και εμποδίζουν προσπάθειες συνεργασίας με χώρες της βορείου Αφρικής ώστε να μειωθούν οι παράτυπες αφίξεις λέμβων. Η ευθύνη για την αποτυχία να προστατευτούν τα σύνορα της Ευρώπης ανήκει στους σοσιαλδημοκράτες και τους φιλελεύθερους.
Τώρα, η Ευρώπη είναι ξανά αντιμέτωπη με μια μεταναστευτική κρίση. Πάρτε για παράδειγμα τη Lampedusa, ένα μικρό Ιταλικό νησί με περίπου 6.000 κατοίκους. Μεταξύ 12 και 14 Σεπτεμβρίου, περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι κατέπλευσαν με περίπου 120 μικρές λέμβους, προερχόμενοι κυρίως από την κοντινή Τυνησία, ανεβάζοντας τον αριθμό αφίξεων σε 10.000 ανθρώπους στα μέσα του μήνα. Αυτή η απότομη εισροή αιφνιδίασε το νησί, προκαλώντας προβλήματα σε όλους ανεξαιρέτως, μετανάστες, Αρχές και κατοίκους.
Η Lampedusa δεν είναι απλώς ένα Ιταλικό νησί. Είναι ένα Ευρωπαϊκό νησί. Συνεπώς, αντί να είναι αδιάφορη, η Ευρώπη πρέπει να συμπράξει και να προσφέρει λύσεις.
Οι Κυβερνήσεις Γαλλίας και Γερμανίας υπήρξαν αργές και στοχαστικές στην υποστήριξη που παρείχαν για τη συμφωνία με την Τυνησία που θα μπορούσε να μειώσει τον αριθμό των παράτυπων αφίξεων. Δεν είμαστε αφελείς ως προς με ποιον διαπραγματευόμαστε στην Τύνιδα, όμως η απόκτηση καλών σχέσεων με χώρες της Βορείου Αφρικής είναι απαραίτητο για την αποθάρρυνση ανθρώπων να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή τους διαπλέοντας τη Μεσόγειο. Η απουσία ξεκάθαρων μηνυμάτων στήριξης από τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν βοηθούν στο χτίσιμο εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Ευρώπη και την Τυνησία.
Και για να κάνουν την κατάσταση ακόμη χειρότερη, η μόνη πρόταση που κατέθεσαν οι αριστεροί αφορούσε τις αποστολές έρευνας και διάσωσης, που κι εμείς υποστηρίζουμε, και που πρέπει να συνεχίσουν μεταφέροντας αυτόματα τους διασωθέντες σε ευρωπαϊκούς λιμένες. Χρειαζόμαστε μια νέα Ευρωπαϊκή αποστολή στη Μεσόγειο, που όμως θα μπορεί να επιστρέφει τους μετανάστες πίσω στις ακτές της Βορείου Αφρικής. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξουδετερωθεί ο τρόπος δράσης των εγκληματικών συμμοριών που αισχροκερδούν από τη λαθρεμπορία ανθρώπων.
Στην πραγματικότητα η πλειονότητα όσων διαπλέουν τη Μεσόγειο είναι οικονομικοί μετανάστες με περιορισμένες προοπτικές απόκτησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας στην Ευρώπη. Ομοίως, οι λαθροδιακινητές γνωρίζουν ότι η πολιτική επιστροφών της ενωμένης Ευρώπης δεν λειτουργεί. Το πιο πρόσφατο συμβάν με τον τρομοκράτη (κάτοικο Βρυξελλών) που σκότωσε δύο υπηκόους από τη Σουηδία είναι μια δυσάρεστη υπενθύμιση για το τι μπορεί να πάει στραβά. Παρά ταύτα, η Ευρωπαϊκή αριστερά σκοπεύει να τροποποιήσει τη νομοθεσία εις τρόπον ώστε οι επιστροφές ανθρώπων να γίνουν ακόμη πιο δύσκολες.
Το θεμελιώδες δικαίωμα για άσυλο είναι καθοριστική αρχή για τις σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο, και η αποτελεσματικότητά της αποδείχτηκε με τη φιλοξενία που επεφύλαξαν οι Ευρωπαϊκές χώρες σε Ουκρανούς πρόσφυγες.
Την ίδια στιγμή, όσο περισσότερο περιμένουμε την υλοποίηση μιας πιο ρεαλιστικής και λιγότερο ιδεαλιστικής μεταναστευτικής προσέγγισης, τόσο περισσότερο η αναμονή αυτή θα υπονομεύει την αξιοπιστία των πολιτών στις κυβερνήσεις τους. Δεν είναι αναπόφευκτο. Γνωρίζουμε τι κάνουμε. Είμαστε πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στην επίτευξη Ευρωπαϊκής συμφωνίας για το Σύμφωνο Μετανάστευσης. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα καταγράψουν αυτή τη στιγμή ως τη σπουδαιότερη χαμένη ευκαιρία εντός μιας δεκαετίας ή ως το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της τάξης αναφορικά με τις Ευρωπαϊκές ροές μετανάστευσης.
Για να αρθεί το αδιέξοδο, οι σοσιαλδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι οφείλουν να αντιληφθούν ότι εκεί έξω υπάρχει ένας καινούργιος νέος κόσμος, που χωρίς Ευρωπαϊκή προσέγγιση θα πηγαίνουμε από τη μία μεταναστευτική κρίση στην επόμενη, τροφοδοτώντας με αργούς ρυθμούς την άκρα δεξιά και υπονομεύοντας την υποστήριξη κι εμπιστοσύνη του κόσμου στην ΕΕ. Τώρα είναι η ώρα για δράση.»
