«Τα τελευταία χρόνια είναι πραγματικά να απορείς με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι ένστολοι.
Είναι η πιο «πεταμένη», η πιο αδικημένη, αλλά και η πιο εγκλωβισμένη κατηγορία πολιτών.
Μας έκοψαν τα δώρα.
Οι αυξήσεις που λάβαμε είναι απειροελάχιστες.
Έχουμε αυστηρότατο πειθαρχικό κώδικα και δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε δεύτερη εργασία.
Σαν να μην φτάνει το γεγονός ότι δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε σε τόπους εκτός Αθήνας, που κάποιοι έχουμε μία κατοικία, καλούμαστε να πληρώνουμε και φόρο αλληλεγγύης.
Να ρωτήσω κάτι; Αλληλεγγύη προς ποιον;
Αφού αν αφαιρέσεις από το μισθό μας το ενοίκιο, τελικά μας μένουν λιγότερα από όσα παίρνουν όσοι ζουν με το επίδομα ανεργίας.
Το θράσος όμως δεν σταματάει εδώ, αφού διαρκώς ακούμε ότι θέλουν να μας δώσουν το επικίνδυνο, αλλά δεν επαρκούν τα δημοσιονομικά περιθώρια…
Πως γίνεται να έχετε λεφτά για τα χαλιά στα Υπουργεία, όχι όμως για τους μισθούς των ένστολων;
Αναρωτιέμαι έως πότε θα αισθάνονται ότι έχουν ακόμα περιθώρια να μας κοροϊδεύουν …»
Η ανωτέρω επιστολή εστάλη στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από αναγνώστη μας
