Μάχη με τα κύματα έδωσαν οι κάτοικοι της Ραφήνας, πολλοί από τους οποίους χάθηκαν στα νερά της θάλασσας, στην προσπάθειά τους να σωθούν από την φωτιά.
class=”article-body__byline noeditor” style=” border-bottom: 5px solid rgb(238, 238, 238); padding-top: 2 padding-bottom: 5px; 1.6rem; color: rgb(33, 91, 135); “>news247 class=”article-body__storyContent ” style=” color: rgb(41, 41, 41); “> class=”article-body__body” >
Μουδιασμένη η χώρα την επαύριο της καταστροφικήςφωτιάς στην Αττική, με τους πρωταγωνιστές, καθημερινούς ανθρώπους που βρέθηκανεγκλωβισμένοι ανάμεσα στις φλόγες να εξιστορούν τον τρόπο που διέφυγαν τον θάνατο. Ένας από αυτούς, ο Νίκος Σταυρινίδης, κάτοικος Ραφήνας, ο οποίος και βρέθηκε στη θάλασσα με τη σύζυγό του και έξι ακόμη οικείους του. Όπως περιγράφει, παρέμειναν στα ανοιχτά τέσσερις ολόκληρες ώρες, να κολυμπούν για τη ζωή τους, ενώ διεσώθηκαν από μηχανότρατα ανοιχτά της Αρτέμιδος (Λούτσας).
“Το μόνο που κάναμε ήταν να μπορούμε να επιπλέουμε” αναφέρει, εξηγώντας πως το μόνο που μπορούσε κανείς να κάνει μέσα στο νερό, μεσούσης θαλασσοταραχής εξαιτίας των ισχυρών ανέμων, ήταν να παραμένει στην επιφάνεια. Στη συνέχεια., ο κάτοικος Ραφήνας περιγράφει πως ενώ βρέθηκαν στα ανοιχτά οκτώ, στην πορεία χάθηκαν δύο άνθρωποι. “Δυστυχώς, χάσαμε δύο, έναν νεαρό που η μαμά του και η αδερφή του ήταν μαζί μας και μια άλλη κυρία περίπου 70 χρόνων που δεν τα κατάφερε και χάθηκε δίπλα μας” σχολιάζει και προσθέτει: “Για μια ώρα περίπου ήταν ένα πτώμα δίπλα μας”.
Το μόνο που κάναμε ήταν να μπορούμε να επιπλέουμε
Οι άνθρωποι παρέμειναν στη θάλασσα περισσότερες από τέσσερις ώρες, με τους πυκνούς καπνούς να δυσκολεύουν τον προσανατολισμό τους. Μόνη βοήθεια, τα αεροπλάνα που προσγειώνονταν στο Ελ. Βενιζέλος και αργότερα το φεγγάρι. “Δεν βλέπαμε τίποτα γιατί είχε πάρα πολύ καπνό. Η μόνη επαφή που είχαμε ήταν τα πολιτικά αεροπλάνα που προσγειώνονταν στο Ελευθέριος Βενιζέλος και έτσι μπορούσαμε να έχουμε μια εικόνα για το που βρισκόμαστε” σημειώνει ο διασωθέντας.
Ο κ. Σταυρινίδης μιλά για μια αστραπιαία καταστροφή, που ήταν αδύνατο να αναχαιτιστεί από τις δυνάμεις της πυροσβεστικής. Δηλώνει όμως με πικρία πως θα ήθελε να έχει κινητοποιηθεί πιο γρήγορα ο μηχανισμός από θαλάσσης. “Ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. αυτό που έχω όμως σαν παράπονο είναι ότι τα πρώτα αλιευτικά εμφανίστηκαν μετά τις 22.00. Αν μας είχαν βρει πριν τις 21.00 δεν θα είχαμε απώλειες”.
