Η ανάβαση δεν είχε μόνο ορειβατικό χαρακτήρα. Ήταν μια πορεία μνήμης και τιμής.
Σε ένα τοπίο σκληρό, με τον αέρα , χιόνι και ομίχλη που στερούσε την ορατότητα ο Αντιπλοίαρχος στάθηκε στην κορυφή με βαθιά συγκίνηση. Όπως ανέφερε, η προσπάθεια αυτή αποτέλεσε «ελάχιστο χρέος τιμής» στη μνήμη του αδικοχαμένου συναδέλφου του, Σημαιοφόρου Λ.Σ. Ανδρέας Αραχωβίτης.
Ο Ανδρέας Αραχωβίτης υπηρέτησε με αφοσίωση το Σώμα, αφήνοντας πίσω του συναδέλφους που τον θυμούνται για το ήθος, την εργατικότητα και την ανιδιοτελή του προσφορά.
Η απώλειά του συγκλόνισε όλη την Ελλάδα , τον πήρε το κύμα για να σωθούν οι συμπολίτες του, υπενθυμίζοντας με τον πιο σκληρό τρόπο για ακόμη μια φορά το βάρος της αποστολής που επιτελούν καθημερινά τα στελέχη όλων των σωμάτων ασφαλείας.
Η συμβολική ανάβαση στον «Γεροντόβραχο» αποτέλεσε μια σιωπηλή υπόσχεση: ότι οι άνθρωποι που χάνονται εν ώρα καθήκοντος δεν λησμονούνται. Ότι η μνήμη τους παραμένει ζωντανή στις πράξεις και στις αξίες των συναδέλφων τους.
Ο Λευτέρης Χαχαμίδης, με την επιμονή και τη σεμνότητά του, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα. Ότι η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στη σωματική αντοχή απέναντι στα στοιχεία της φύσης, αλλά κυρίως στη βαθιά συναδελφικότητα και στην αίσθηση καθήκοντος.
Η εικόνα του, όρθιος μέσα στη θύελλα, συμβολίζει κάτι ευρύτερο: το πείσμα, την πίστη και την τιμή που χαρακτηρίζουν τα στελέχη.
Σε μια εποχή όπου οι θυσίες συχνά περνούν σιωπηλά, τέτοιες πράξεις υπενθυμίζουν πως το καθήκον και η μνήμη δεν είναι λέξεις κενές. Είναι πράξεις.
