Ρίχνει μια ματιά στα κιτάπια του ο υπουργός των Οικονομικών. Ξαναρίχνει. Τίποτα. Nothing. Niente. Nada. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και μια ευχή κάνει. Άντεοι πρωινοί να φεύγουν! Τα νούμερα με τις συντάξεις δεν βγαίνουν!
Εδώ που τα λέμε έχει δίκιο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Το προσδόκιμο είναι βασικός παράγοντας. Κρίσιμο«μέγεθος» στον υπολογισμό της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης των συντάξεων. Όσοιπερισσότεροι «φεύγουν» τόσο καλύτερα για τους αριθμούς. Και ακόμα καλύτερα για την «αριστερή» επαγγελία, εξαγγελία, υπόσχεση και ελπίδα: οι συντάξεις να μην «κουρευτούν»
Ο θάνατος του ενός συνταξιούχου, η σύνταξη του ζωντανού. Όσοιπερισσότεροι «εγκαταλείψουν» τον μάταιο τούτο κόσμο, τόσο πιο προστατευμένη η σύνταξη των ζωντανών
Η προσευχή που έχει στοιχειώσει τον ύπνο όλων των ιδιοκτητών Café, Bars and Restaurants. Αφού μέρος των συντάξεων καταλήγει στα άδεια πορτοφόλια ανέργων υιών, κορασίδων και εγγονών. Αφού από εκεί καταναλώνονται σε πιτσαρίες, σουβλατζίδικα, μπαρ και ταβερνεία. Αφού κάπως έτσι συντηρείται μεγάλο μέρος μέρος της εμπορικής αλυσίδας. Και αφού σοβαρό μερίδιο της κατανάλωσης ανακυκλώνεται από τον κρατικό κορβανά υπέρ του συνταξιοδοτικού συστήματος
Το παγωμένο αίμα που ρέει στις φλέβες του Αγγλομαθημένου Ευκλείδη Τσακαλώτου η επιτομή του κυνισμού της σύγχρονης, ανταγωνιστικής, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Πέθανε εσύ να ζήσω εγώ. Όπωςστην ταινία του Κώστα Γαβρά «Το τσεκούρι» Όπουυποψήφιος για υψηλή εργασία, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολύτιμη θεσούλα, αρχίζει να δολοφονεί έναν έναν τους υποψήφιους που διεκδικούσαν το ίδιο πόστο στην ίδια εταιρεία
Όπωςπάμε. Και με την ολοκληρωτική επικράτηση κυνισμού, στυγνής αριθμητικής και αδυσώπητου, σκληρού ανταγωνισμού, καθόλου δεν αποκλείεται να χειροκροτούμε στις κηδείες των συνταξιούχων. Καθόλου δεν αποκλείεται να δηλητηριάζει ο ένας τον άλλο. Και καθόλου απίθανο να θεσμοθετηθεί επισήμως, και μάλιστα να προπαγανδιστεί ως ύψιστο αγαθό, ως πράξη ύψιστης αλληλεγγύης η ευθανασία ώστε να φεύγουν ένας ένας μια ώρα αρχύτερα από τη ζωή
Άλλωστε, να μην ξεχνιόμαστε. Όσοι¨φεύγουν¨ αμέσως αντικαθίστανται από τους επερχόμενους που έχουν υποβάλει τα χαρτιά τους στις αρμόδιες υπηρεσίες. Έναςένας, όπως στις Τράπεζες, με αριθμό προτεραιότητας. Που περιμένουν στα στασίδια μέχρι να φύγει ο προηγούμενος. Κι έτσι εκείνοι να πάνε στα ταμεία να ρίξουν μια ματιά στα βιβλιάρια μπας και η σύνταξη έχει μπει στο λογαριασμό τους
Εσείςτι αριθμό έχετε; Το πενήντα. Α να περιμένετε στην ουρά σας μέχρι να «εγκαταλείψει» ο προηγούμενος. Και πότε με το καλό; Ξέρω κι εγώ. Μάλλον συντόμως. Τον βλέπω χλωμό. Υπομονή. Θα ρθει η σειρά του θα ρθει η σειρά σας. Αμάν και πότε. Μας έσκασε ο αθεόφοβος!
Μοιάζει με Καφκική ιστορία εφιαλτικής μελλοντολογίας. Κι όμως είναι πραγματικότητα. Άλλωστε, για να πούμε του «στραβού» του Ευκλείδη Τσακαλώτου το δίκιο. Πόσες και πόσοι γόνοι οικογενειών , της Ελληνικής Ορθοδόξου, πατριωτικής, εκκλησίας, δεν εύχονται και δεν προσεύχονται να φύγει μια ώρα αρχύτερα ο παππούς και η γιαγιά μπας και «βάλουμε στο χέρι εκείνο το χωράφι, εκείνο το διαμέρισμα και εκείνο το εξοχικό στο χωριό, ώστε να εισπράττουμετα ενοίκια κι εμείς να καθοοοοομαστε»!
Είδες λοιπόν. Ο Τσακαλώτος κατοικεί μέσα στον μικρό, ιδιοτελή εαυτό μας!
Δημήτρης Δανίκας
ΠΗΓΗ:https://www.protothema.gr/blogs/dimitris-danikas/a…
