Η θαλάσσια τραγωδία του Euroferry Olympia έφερε και πάλι στην επιφάνεια θέματα ασφαλείας τόσο εν πλω όσο και στη στεριά. Η αρχική ανακούφιση ότι η επιχείρηση εγκατάλειψης του πλοίου έγινε με επιτυχία και σώθηκαν όλοι οι επιβαίνοντες σχεδόν 300 ψυχές, έφερε τα σκοτάδια της αγωνίας για τους εγκλωβισμένους που δεν ταυτοποιήθηκαν με βάση τη λίστα επιβατών.
Αλίμονο σε αυτούς που «έφυγαν» ή αγνοούνται και στις οικογένειές τους. Σκέφτομαι το Norman Αtlantic, οκτώ χρόνια πριν όπου χάθηκαν 11 ζωές και υπάρχουν ακόμη 18 αγνοούμενοι. Κανείς δεν το θυμάται πλέον όμως φαίνεται ότι και κανείς δεν έμαθε. Το τραγικό σκηνικό επαναλήφθηκε. Τα μέτρα ασφαλείας …μπάζουν νερά. Αυτό καταλαβαίνω.
Τα γκαράζ όποτε γίνει κάποιο ατύχημα ή δυστύχημα δείχνουν ξέφραγκο αμπέλι παρά τους κωδικούς που πρέπει να χρησιμοποιεί μόνο το πλήρωμα για ανοιγο-κλείνε τις πυρίμαχες πόρτες και τα συστήματα εντοπισμού καπνού και κατάσβεσης. Προκύπτει ότι όποιος θέλει μπαίνει και όποιος θέλει βγαίνει. Εκ του αποτελέσματος.
Βρέθηκε ένας παράνομος επιβάτης. Η πραγματικότητα ίσως αποδειχθεί πιο σκληρή αν υπάρχουν και άλλοι «μη καταγεγραμμένοι». Και πως περνάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι αφού υπάρχουν αυστηρά μέτρα στις πύλες των λιμανιών και ειδικά scanner που κάνουν ακτινογραφία στα φορτηγά; Πως; Τα μέτρα που λαμβάνονται αποδεικνύονται ανεπαρκή.
Και μόλις ολοκληρωθεί η επιχείρηση του Λιμενικού και της Πυροσβεστικής θα αρχίσει να αλληλοεπίρριψη ευθυνών. Για την ταμπακιέρα τίποτα. «Ε από κάποιο φορτηγό-ψυγείο θα ξεκίνησε η πυρκαγιά. Πάντα έτσι γίνεται» άκουγα από ειδικούς αλλά και από «παιδιά της ..πιάτσας.» Όχι ρε φίλε. Γιατί να γίνεται πάντα έτσι. Γιατί;
