Κάποτε, οι υποθέσεις έλυναν το στόμα του ρεπόρτερ και το τηλέφωνο του τμήματος δεν σταματούσε να χτυπάει. Τώρα; Το τηλέφωνο σιωπή και το στούντιο γεμάτο… απόστρατους με γραβάτα και βαρύ βλέμμα, που μας συστήνονται ως «αστυνομικοί αναλυτές».
Παλιοί συνδικαλιστές της ΕΛ.ΑΣ., που ξέρουν καλά το παιχνίδι των δηλώσεων, ανακυκλώνονται σε τηλεοπτικούς ρόλους. Λες και βγήκαν από σίριαλ – μόνο που εδώ η «υπόθεση» είναι αληθινή, και ο κατηγορούμενος ζωντανός. Το σενάριο; Σχόλια χωρίς στοιχεία, εικασίες βαριές σαν δικαστικές αποφάσεις και φράσεις κομμένες για τίτλους στα sites.
Δεν είναι τυχαίο. Το κλασικό αστυνομικό ρεπορτάζ πέθανε. Οι εργοδότες δεν το θέλουν: θέλει δρόμο, ιδρώτα, ώρες και νεύρα. Πιο φθηνό να βάλεις έναν πρώην στο παράθυρο να σου γεμίσει τέσσερα λεπτά με στόμφο και ύφος «ξέρω πράγματα που δεν μπορώ να πω».
Και έτσι, αντί να έχουμε δημοσιογράφους στις σκοπιές και στις δικογραφίες, έχουμε πρώην ένστολους να ψυχαναλύουν κατηγορούμενους live. Να αποκαλούν «τέρατα» ανθρώπους πριν καν δουν φάκελο, να μαντεύουν κίνητρα σαν να παίζουν σε τηλεπαιχνίδι. Στοιχεία; Μηδέν. Αν έχουν, τότε παρανομούν· αν δεν έχουν, απλά γεμίζουν αέρα.
Μέχρι που η ίδια η ΕΛ.ΑΣ. αναγκάστηκε να υπενθυμίσει: επίσημη θέση δίνουν μόνο οι εξουσιοδοτημένοι. Όλα τα άλλα είναι προσωπικές γνώμες. Αλλά η τηλεόραση δεν ψάχνει επίσημες θέσεις· ψάχνει δράμα, πρόσωπα και ατάκες.
Το πρόβλημα; Η κοινωνία αρχίζει να νομίζει πως αυτό είναι ενημέρωση. Και ο κατηγορούμενος, πριν μπει στο δικαστήριο, έχει ήδη καταδικαστεί στο δελτίο των οκτώ.
