Η ΠΙΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ των τελευταίων μηνών δεν είναι τίποτα από όσα συζητούμε και διαπληκτιζόμαστε καθημερινά.
ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ των μεταναστευτικών ροών.
ΕΙΧΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ να βρεθώ στο Βόρειο Αιγαίο. Και να δω με τα μάτια μου τις πληγές που έχει ανοίξει η παράνομη μετανάστευση στις τοπικές κοινωνίες.
ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ δεν έχουν κλείσει. Και θα είναι δραματικά δυσβάστακτο αν σε αυτές προστεθούν και άλλες.
ΠΡΟΦΑΝΩΣ η ελληνική πολιτεία είναι πολύ πιο οχυρωμένη από το πρόσφατο παρελθόν. Ο Έβρος φυλάσσεται και ο φράκτης επεκτείνεται.
ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ αναπτύσσεται ενεργά η θαλάσσια προστασία τους.
ΚΥΡΙΩΣ η χώρα έχει αποσαφηνίσει ένα δόγμα προστασίας, το οποίο (αν κρίνω από τις δημοσκοπήσεις…) συμμερίζεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και το οποίο υπηρετούν (ελπίζω) με αφοσίωση κι αποτελεσματικότητα οι Αρχές ασφαλείας και η Δικαιοσύνη.
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ το «μεταναστευτικό λόμπι» που τόσες ζημιές έκανε στη χώρα μας με αμφιλεγόμενους ευρωβουλευτές και «μη κυβερνητικούς» ακτιβιστές αποδυναμώθηκε σημαντικά στις ευρωεκλογές. Κοινώς, έφαγε μαύρο.
ΚΑΤΑ ΠΑΣΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ οι συσχετισμοί αυτοί θα αποτυπωθούν και στο νέο Ευρωκοινοβούλιο και στη νέα Κομισιόν.
ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, η Ιταλία υιοθετεί μια σαφώς πιο αποτρεπτική πολιτική. Ενώ ίσως βοηθήσει και το κλίμα ηρεμίας που επικρατεί στις σχέσεις με την Τουρκία.
ΑΥΤΑ είναι τα καλά νέα.
ΟΙ ΡΟΕΣ όμως αναζωπυρώθηκαν υπενθυμίζοντας ότι το πρόβλημα δεν έχει λυθεί κι ούτε θα λυθεί εύκολα.
ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν πάντα οι χαζοχαρούμενοι ή οι ιδεοληπτικοί που θεωρούν ότι η παράνομη μετανάστευση είναι άσκηση δικαιώματος.
ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ η πρώτη διεκδίκηση παγκοσμίως ενός δικαιώματος στην ανεξέλεγκτη και ανεμπόδιστη αυθαιρεσία.
ΑΛΛΑ για να αντιμετωπιστεί αυτό δεν αρκεί μόνο η επαγρύπνηση κι η αποφασιστικότητα μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα που πληρώνει πρώτη τη ζημιά.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ μια θεμελιώδης αναθεώρηση των αντιλήψεων περί δικαίου και μια αποσύνδεση της παρανομίας από τον ανθρωπισμό.
ΑΚΟΜΗ κι οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί προστασίας όπως η Frontex χρειάζεται να κατανοήσουν ότι είναι φύλακες μιας θάλασσας που έχει (ευτυχώς…) σύνορα κι όχι φιλοθεάμονες παρατηρητές.
ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ότι τέτοιες απόψεις έχουν υποχωρήσει κάτω από το βάρος μιας δυσβάστακτης πραγματικότητας. Αλλά οι πληγές στο Αιγαίο παραμένουν ανοικτές.
ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ λοιπόν είναι αν τις βλέπουν από τις Βρυξέλλες. Κι αν έχουν στο μυαλό τους πώς θα τις γιατρέψουν.
ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ, θέλω να υποθέτω πως κανείς σοβαρός άνθρωπος στη χώρα μας δεν ονειρεύεται να μετατραπεί η Μυτιλήνη σε Γιαουντέ και η Λέρος σε Μογκαντίσου.
ΕΛΠΙΖΩ να μην το φιλοδοξεί και κανείς άλλος
