Μετατροπή-επιμέλεια κειμένου: «ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΝΕΑ»
Και ξαφνικά έκαναν οι πολιτικοί μας την συγκλονιστική ανακάλυψη. Έχουμε ναυτιλία, που είναι και η πρώτη! Καλά που υπάρχουμε κι εμείς, δηλαδή, που προβάλλουμε τα της ναυτιλίας μας σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ που την θυμούνται μόνον όταν κάτι δυσάρεστο συμβεί σε κάποιο πλεούμενο.
Ανάλογα συγκεχυμένη έως αρνητική είναι η εικόνα της ναυτιλίας μας για το κοινό. Γι’ αυτήν την λαμπρή παγκόσμια πρωτιά (χωρίς μάλιστα… Γερμανό κόουτς) δεν έχουμε δει λαϊκούς πανηγυρισμούς, πυροτεχνήματα, απονομή μεταλλίων ή φαντασμαγορικές υποδοχές τροπαιούχων.
Εδώ το τρόπαιο πάει -ανεπαισθήτως, θα έλεγε ο Καβάφης- κατ’ ευθείαν στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Οι θαλάσσιες μεταφορές αποτελούν τη μεγαλύτερη σε διεθνές επίπεδο βιομηχανία, πού εξυπηρετεί το 96% του παγκόσμιου εμπορίου, μεταφέροντας δισεκατομμύρια τόννους αγαθά τον χρόνο με τζίρους αστρονομικούς!
Ασύγκριτα οικονομικότερο μέσο μεταφοράς το πλοίο – εκατό δε φορές φιλικότερο υπολογίζεται ότι είναι για το περιβάλλον, σε σύγκριση με τα άλλα μέσα. Αλλά ουδέν περί αυτών ο μέσος πολίτης γνωρίζει, που πιστεύει σέ αυτό που βλέπει και ακούει. Αυτοκίνητα να φέρνουν τη βενζίνη στα πρατήρια και τα πάσης περιγραφής καταναλωτικά αγαθά που στολίζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ, ενώ η τηλεπληροφόρηση συνήθως είναι αρνητική και παιδαριώδης.
Τα βαπόρια ταξιδεύουν μακριά στο πέλαγος και όταν πιάνουν στεριά, φορτώνουν και ξεφορτώνουν σε μακρινούς ντόκους και ραφιναρίες. Είναι μια διαδικασία χωρίς παύση, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, χωρίς αργίες ή εορτές και χωρίς ανάπαυλα.
Και τελευταίοι να ήμαστε στην κολοσσιαία αυτή δραστηριότητα, πάλι περισσότερη θα οφείλαμε προσοχή και φροντίδα για τα πλοία και τους ακάματους «διεθνείς» μας.
Ποια είναι η αναγνώριση για τον ναυτικό; Είναι η ποινικοποίηση των ναυτικών ατυχημάτων και η συνήθως αψυχολόγητη συμπεριφορά των Αρχών.
Ας θυμηθούμε τον καπετάνιο του «Πρεστίζ» Απόστολο Μαγκούρα, ο οποίος παρέμεινε υπόδικος και δέσμιος των ισπανικών Αρχών για μήνες ολόκληρους, για να καλύψουν οι Ισπανοί μια δική τους εγκληματική ενέργεια.
Λίγες ώρες μετά το ατύχημά του, το πλοίο έπλεε 2,5 ν. μίλια κοντά στις ισπανικές ακτές και ζήτησε εναγωνίως καθώς και ο παριστάμενος ναυαγοσώστης- όρμο καταφυγής.
Αντ’ αυτού οι ισπανικές Αρχές διέταξαν το τραυματισμένο πλοίο να βγει στον μαινόμενο Ατλαντικό, όπου και βούλιαξε μετά σκληρή μάχη πέντε ημερών. Ακολούθως, ανεκαλύφθη ότι… φταίει η κατασκευή του πλοίου και με πρωτοβουλία της Ισπανίας η Ευρωπαϊκή Ένωση θέσπισε αυστηρότερους κανόνες ναυπήγησης των tankers και εσπευσμένη απόσυρση των tankers μονού τοιχώματος, προς μεγάλη αιμορραγία της ελληνικής ναυτιλίας.
Και ας σημειωθεί ότι: πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός και το «Πρεστίζ» είχε διπλά τοιχώματα αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να κατασκευαστεί ένοχος. Και αυτό έπραξαν οι πολιτικοί και διπλωμάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την πρόθυμη κατάνευση της ναυτικής πατρίδας μας. Ενδεικτικά αναφέρεται το περιστατικό του «Πρεστίζ». Το υπερ-Υπουργείο Ναυτιλίας, όμως, είναι χαμηλά στην ιεραρχία των υπουργείων και ο υπουργός έχει πλήθος επείγοντα να αντιμετωπίσει, που δεν αφήνουν χρόνο και διάθεση για τα ουσιώδη.
Τα αναφέρουμε όλα αυτά επειδή έχει αρχίσει πάλι μια ακατανόητη πολυλογία γύρω από την «ρύπανση» που (δήθεν) προκαλούν τα πλοία και κάποιοι θα «τα οικονομήσουν» από το… πρασίνισμα των πλοίων…
