Φαίνεται πως η νέα «εθνική στρατηγική» είναι απλή: Αντί να στηρίξουμε τον άνθρωπο που φοράει τη στολή, στηρίζουμε τον εργολάβο που φοράει κοστούμι. Όταν η ηγεσία απαντά στο κύμα παραιτήσεων με το κυνικό «όποιος θέλει φεύγει», ουσιαστικά παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις όχι ως πυλώνα εθνικής ισχύος, αλλά ως ένα δυσβάσταχτο κόστος που πρέπει να γίνει «outsourcing».
Τα σημεία των καιρών:
–Από τη φύλαξη στρατοπέδων μέχρι τη συντήρηση οπλικών συστημάτων, όλα γίνονται «πακέτα» προς πώληση.
-Το κράτος πληρώνει για να εκπαιδεύσει εξειδικευμένους επαγγελματίες, τους οδηγεί στην έξοδο με την αδιαφορία του, και μετά τους ξαναβρίσκει μπροστά του ως υπαλλήλους ιδιωτικών εταιρειών, πληρώνοντάς τους διπλάσια μέσω εργολαβιών!
-Την ώρα που διαφημίζεται η ικανότητα να «στήνουμε σκηνάκια», η πραγματική ισχύς του στρατεύματος –το έμψυχο δυναμικό του– φυλλορροεί.
Γοργά μετατρέπεται η Άμυνα σε μια απέραντη αγορά υπηρεσιών κέτερινγκ και ηλεκτρονικών συστημάτων, ξεχνώντας ότι η αποτροπή δεν πωλείται με το κιλό ούτε εκχωρείται σε υπεργολάβους. Όταν το «φιλότιμο» και η «πίστη στο καθήκον» αντικαθίστανται από «ρήτρες συμβολαίων», το αποτέλεσμα δεν είναι εκσυγχρονισμός, είναι αποδόμηση.
Συμπέρασμα: Αν η λύση για κάθε κενό στις Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένας ιδιώτης, σύντομα το μόνο «εθνικό» που θα απομείνει στο ΥΠΕΘΑ θα είναι η ταμπέλα στην είσοδο.
