Να λοιπόν που η Μαρία των Τεμπών ξεκίνησε ορμητική την πτήση της, υπεράνω του δίπολου «Δεξιά-Αριστερά», προκειμένου να αλιεύσει ψήφους εκ δεξιών και εξ ευωνήμων.
Αναβρασμός στο στρατόπεδο των μέχρι πρόσφατα συνοδοιπόρων κομμάτων της αντιπολίτευσης που, επίσης διαγράφοντας το δίπολο, είδαν την τραγωδία ως ευκαιρία.
Η αφορμή δόθηκε με την αμφισβήτηση, από την ανταγωνίστρια πλέον, της νομοθεσίας για τις αμβλώσεις, απευθυνόμενη στο νοσταλγούς του Πατρίς-Θρησκεία -Οικογένεια και νυν θαυμαστές του Τραμπ.
Και ξάφνου ανακάλυψαν τον περιβάλλοντα θίασο της λαοφιλούς ηγερίας του πένθους, τους ακροδεξιούς θρησκόληπτους πολιτευτες της Νίκης, τους δραχμολάτρες οικονομολόγους που την συμβουλεύουν παράλληλα με Αρχάγγελους και μυστηριώδεις γερόντισσες…
Αυτά που επιτηδείως έκρυβαν κάτω από το χαλί προκειμένου να εξυπηρετηθούν κοντόθωρες πολιτικές σκοπιμότητες.
Ξυπνήσαμε ξαφνικά με τα περί αμβλώσεων. Σοβαρά τώρα;
Τόσο καιρό αντί του προφανούς αγκαλιάσαμε απίστευτες θεωρίες περί ξυλολίων, ά μήπως ήταν παράνομα καύσιμα του ΝΑΤΟ, ουδείς αναρωτήθηκε γιατί σε μια νατοϊκή χώρα τα καύσιμα θα μεταφέρονται παράνομα, αλλά προκειμένου να πέσει ο αντίπαλος η λογική μπορεί να περιμένει…
Χλευάσαμε τα πορίσματα του Χημείου του Κράτους, του Πολυτεχνείου, των ειδκικων επιστημόνων και αποθεώσαμε κάποιον Λακαφώση που εξευτέλισε την επιστήμη προσομοιώνοντας την σύγκρουση των τρένων στη κουζίνα του. Μ’ ένα γκαζάκι…
Χειροκροτήσαμε.
Και να ο Γιάννης, η Τούλα, ο Τάκης…απέκτησαν άποψη περί πυρόσφαιρας και ελαίων σιλικόνης! Μετά βεβαιότητας.
Και επιδόθηκαν σε μια σουρεαλιστική περιφορά της άγνοιας.
Αχ πόσο ωραία αισθάνονται. Η εκδίκηση των ταπεινών.
Ουδείς υποψιάστηκε ότι ένα τραγικό δυστύχημα μπορεί να προκληθεί από την εγκληματική αμέλεια των υπευθύνων. Ψηλα και χαμηλά.
Μα πόσο πεζό…ενώ μια Συνομωσία, έστω και με ένα ευτελές υλικό, μας εξιτάρει…
Συρρέουν τα πλήθη, οι τροβαδούροι, επιλεκτικά ευαίσθητοι πάντα, υποκλίνονται ευκαιρίας δοθείσης.
Η Μαρία των Τεμπων, ως Ζαν ντ Αρκ, κραδαίνει την πύρινη ρομφαια των χερουβείμ.
Όλοι στη φυλακή, προδότες, συνομώτες, διαφθορείς και διεφθαρμένοι οι πάντες…
Η πολιτική ως ύβρις με άρωμα απ’ τα παλιά…
Η ετυμηγορία προηγείται της δίκης.
Ο θυμός του θύματος υπερισχύει του κράτους δικαίου.
Το πρόσωπο του λαϊκισμού.
Που αλιεύει το κοινό του από όλο το πολιτικό φάσμα.
Με προνομιακό πεδίο τα άκρα.
Επενδύει στη μόχλευση των παθών και στον, συχνά δικαιολογημένο, θυμό.
Με θεωρίες συνομωσίας.
Το παράλογο ως εναλλακτική αλήθεια, δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα.
Ο ερευνητής της ακρίβειας των ισχυρισμών μετατρέπεται σε χαρτογιακά
τεχνικό, απολογητή του συστήματος.
Διασύρεται κυρίως δια του χλευασμού, ο οποίος δεν επιδέχεται απάντηση.
Ο παραλογισμός υπερτερεί του ορθολογισμού.
Με ποια επιχειρήματα θα αντικρούσεις το γεγονός ότι μας ψεκάζουν, ότι οι αστροναύτες προσσεληνώθηκαν στο Χολλυγουντ, ότι με τα εμβόλια μας τσιπάρει ο Μπιλ Γκέητς κι ότι στον προσωπικό αριθμό κρύβεται ο αριθμός του θηρίου.
Είσαι χαμένος από χέρι…
Το αντίθετο της λέξης «Πιστεύω » είναι το «Γνωρίζω».
Ο λαϊκισμός συγκροτείται γύρω από την πίστη.
Όσο πιο παράλογη είναι η ιδέα τόσο πιο πολύ ενοποιεί τους πιστούς.
Εκδικούνται το σύστημα.
Η έρευνα, η εξακρίβωση, είναι δείγμα ολιγοπιστίας, αμφισβήτησης, δισταγμού.
Βελόπουλοι, Ζωίτσες, Νατσιοί, Μαρίες, επιστολές του Ιησού, ξυλόλια, γερόντισσες, Αρχάγγελοι, στροβιλίζονται σ’ ένα βαλς μεθυστικό.
Αλλά ας μην παραπονούμεθα…Αυτά συμβαίνουν και εις Εσπερίαν…
Να, από μακριά ο Τραμπ μας γνέφει και χαμογελά.
