Μαζί τους, όχι γιατί είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας. Είναι πολλά τα χρόνια που αυτό έχει πάψει να έχει σημασία. Μαζί τους όχι γιατί παίρνουν λίγα λεφτά και περνάνε δύσκολα. Όλοι παίρνουμε λίγα λεφτά και πολλοί περνάνε πολύ πιο δύσκολα. Μαζί τους γιατί δεν κάνουν πίσω. Μαζί τους γιατί όταν ο αλήτης έριξε το σκάφος επάνω τους, τσακίστηκαν να σώσουν όσο πιο πολλούς μπορούσαν. Μαζί τους γιατί ορίζουν την Πατρίδα στα δύσκολα, γιατί εκείνους καλούμε να μας σώσουν, κι από κείνους απαιτούμε σωτηρία. Μαζί τους γιατί είναι η ζωντανή απόδειξη του οργανωμένου κράτους για το οποίο μάτωσαν τόσες και τόσες γενιές. Χωρίς μίρλα, χωρίς κλάψα, χωρίς “ναι μεν αλλά”.
Μαζί τους γιατί είναι Φύλακες.
Μαζί τους ακόμα κι όταν κάνουν λάθη, χωρίς ποτέ να παπαγαλίσω της ανοησίες περί ελλιπής εκπαιδεύσεως. Λες και ξέρει κανείς από όσους μιλάνε για εκπαίδευση τι είναι αυτό το πράγμα. Λες και έχει πάει να δει τι γίνεται στις σχολές τους, τι τρέξιμο πέφτει, λες κι έχει βρεθεί απέναντι από ναρκέμπορους, απέναντι από μπαχαλάκηδες, απέναντι από τον Τούρκο σε θάλασσες άγριες, απέναντι από δουλεμπόρους κι απελπισμένους. Λες και μπορεί ο καθένας να είναι Φύλακας.
Ε λοιπόν δε μπορεί ο καθένας να είναι Φύλακας. Λίγοι το μπορούν. Και σ’ αυτούς τους λίγους τους πρέπει σεβασμός. Γιατί όταν φτύνεις τον Φύλακα, καλωσορίζεις τον εισβολέα. Και οι Πολίτες έχουν βαρεθεί, έχουν σιχαθεί αυτό το ερμαφρόδιτο καθεστώς της Πολιτικής Ορθότητας που συνεχώς και αδιαλείπτως παρουσιάζει το άσπρο – μαύρο, που θέλει τον εισβολές καημένο και τον Πολίτη που αποφασίζει να ΜΗΝ κάνει πως κοιμάται, στυγνό εγκληματία. Ένα καθεστώς που μας κατσικώθηκε αθόρυβα και γι’ αυτό τόσο αποτελεσματικά, ένα καθεστώς που θέλει πολύ κόπο, πολύ αγώνα και πολύ προσοχή για να το ξεριζώσουμε από τον τόπο μας.
Αυτοί οι άντρες που σέρνονται ως υπόδικοι γιατί δεν μπόρεσαν να σώσουν όλους όσους είδαν μια βάρκα για δέκα άτομα και μπήκανε σ΄αυτή ακόμα κι αν ήταν σαράντα, που δεν μπόρεσαν να σώσουν ανθρώπους που ΠΟΝΗΡΑ σκεπτόμενοι έβαλαν τις έγκυες γυναίκες τους σ’ αυτό το καρυδότσουφλο, γιατί ξέραν ότι έτσι ΣΙΓΟΥΡΑ θα είχαν το χαρτί παραμονής, αυτοί οι άνθρωποι, οι Λιμενικοί, είναι που στέκονται ανάμεσα σε μας και σε ένα χάος, που εύχομαι ολόψυχα ποτέ να μην γνωρίσουμε. Ένα χάος που γνώρισαν και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα βιώνουν, πολλοί λαοί.
Λαοί που είδαν τον Αστυνομικό να γίνεται μπάτσος, τον Φύλακα Πραιτοριανό, τους μαφιόζους Άρχοντες και τη ζούγκλα Νόμο. Υπεύθυνοι και υπόλογοι απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είμαστε όλοι εμείς που ονομάζουμε τους εαυτούς μας Πολίτες. Όλοι εμείς που νοιαζόμαστε, που μπορούμε ακόμα και ξεχωρίζουμε έννοιες, αξίες και αρχές. Ας μην παρασυρθούμε λοιπόν για άλλη μια φορά από την προπαγάνδα όσων μισούν κάθε τι που έχει να κάνει με την Πατρίδα, κι ας στηρίξουμε τους άντρες και τις γυναίκες του Λιμενικού!
ΥΣ: Πολύ λίγα χρειάστηκε ν’ αλλάξω από ένα αντίστοιχο άρθρο που είχα γράψει πριν από έξι περίπου χρόνια για την ελληνική αστυνομία. Το πόσο λίγο άλλαξε μέσα σ’ αυτό το μεγάλο διάστημα η λύσσα ενός μέρους του πολιτικού μας φάσματος απέναντι σε όσους τάχθηκαν να φυλάνε αυτό το κράτος, έχει σταματήσει πλέον να προκαλεί θλίψη. Αρχίζει και προκαλεί απέχθεια.
