Είμαστε πεπεισμένοι ότι αν ρωτούσαμε τα στελέχη ΛΣ ποια είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που θα ήθελαν να επιλυθούν , σχεδόν στο σύνολό τους θα μας έλεγαν: για την επίλυση του χρονίζοντος προβλήματος της φαρμακευτικής τους περίθαλψης , τη χορήγηση προκαταβολής εξόδων υπεράσπισης τους ,τη δυνατότητα ίδρυσης βρεφονηπιακών σταθμών – παιδικών κατασκηνώσεων , τη δυνατότητα στέγασης τους , ένα σύστημα μεταθέσεων που θα στηρίζεται στο δίκαιο και θα λαμβάνει υπόψη θετικά για αυτούς και όχι τιμωρητικά τα λάθη του παρελθόντος από τη μη εφαρμογή του όποιου πλαισίου τη διοικητική μέριμνα, με τους αξιωματικούς να προσθέτουν και τη δημιουργία παράλληλης επετηρίδας μετά τη συμπλήρωση της 25ετιας.
Δυστυχώς όμως στο ΛΣ η ιστορία δείχνει ότι άλλα είναι τα θέλω του προσωπικού και άλλα τα θέλω κάποιων διαχρονικών συνδικαλιστών.
Επιβεβαίωση αποτελεί ότι ενώ το τελευταίο έτος διαπιστώνουμε θετικές εξελίξεις – ρυθμίσεις , στο παραπάνω πλαίσιο των αιτημάτων του προσωπικού από την πλευρά της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας,κάποιοι αιώνιοι κακή συνδικαλιστές για τους δικούς τους μικροσυνδικαλιστικούς λόγους, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και προσπαθούν προς ικανοποίηση του εγώ τους και της ματαιοδοξίας τους, να παραπληροφορήσουν,να μηδενίσουν πρωτοβουλίες και προσπάθειες για τη βελτίωση της επαγγελματικής και οικογενειακής καθημερινότητας των στελεχών του ΛΣ, ψευδόμενοι ενσυνείδητα και κρυπτόμενοι στην άβυσσο του διαδικτύου και του παραγοντισμού .
Χειρότερο δε είναι ότι όλοι αυτοί οι “αντάρτες”, αμετάθετοι και βολεμένοι ενώ αντιλαμβάνονται ότι οι συνάδελφοι γνωρίζουν που είναι η αλήθεια και που το ψέμα , συνεχίζουν ακάθεκτοι και με θράσος να λειτουργούν ως δήθεν σωτήρες τους.
Επιπρόσθετα θεωρούν ότι ουδείς άλλος μπορεί να τους αντικαταστήσει, ουδείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να έχει άλλη από αυτούς άποψη , ουδείς άλλος δεν μπορεί να ομιλεί ενώ ακόμη και όταν κάποιος συνάδελφος υπερβεί τα όρια που οι αιώνιοι μεγαλοσυνδικαλιστές θέτουν,τον περιμένει ο διαδικτυακός διασυρμός ή και η προσφυγή στη δικαιοσύνη υπό τύπου απειλής.
Ακολουθούν καταδικασμένες παλαιοσυνδικαλιστικές πρακτικές και αρνούνται να προσαρμοστούν στο σήμερα ,να κάνουν μια αυτοκριτική μια νέα αρχή, παραμένοντας κάποιοι με το έτσι θέλω,εκπρόσωποι μας και εκ του ασφαλούς (αμετάθετοι),αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και που για τις πράξεις και παραλήψεις τους,εκ των υστέρων, άλλοι τρέχουν να μαζέψουν τα κατορθώματα τους.
Δεν επιτρέπουν ή αποτελούν τροχοπέδη ακόμα και σε ενέργειες -προτάσεις άλλων συνδικαλιστών ή άλλων συνδικαλιστικών φορέων μόνο και μόνο γιατί νιώθουν ότι η επίλυση ενός ζητήματος ή μια σοβαρή πρόταση τους μειώνει, ενώ δε διστάζουν να εγκαλούν με τον πιο απρεπή τρόπο ακόμα και την πολίτικη ή στρατιωτική ηγεσία όταν θέτουν υπηρεσιακά – επιχειρησιακά ζητήματα προς υιοθέτηση ή επίλυση και δε διστάζουν να απειλούν με αποστρατεία ή μετάθεση όσους τους αντιμετωπίζουν όπως πραγματικά τους αρμόζει .
Η δε φράσεις τους όπως η ισχύς εν τη ένωσή , ομόνοια, συναδελφικότητα , συσπείρωση , ένας για όλους και όλοι για έναν , αποτελούν διαχρονικές, σχεδόν 10 χρόνια, φράσεις τους, πράγμα που αποδεικνύει,ίσως και να τους βολεύει, την ανικανότητα τους, για τη δημιουργία ενός υγιούς συνδικαλιστικού κινήματος.
Ότι κάποιοι εξ αυτών δεν έχουν εργαστεί ,δεν έχουν κοπιάσει- ιδρώσει, δεν έχουν πότε αναλάβει υπηρεσιακές ευθύνες , δεν έχουν ποτέ μετατεθεί αποτελώντας για τους συνάδελφους τους παράδειγμα προς αποφυγή , δεν τους πτοεί,δεν τους αγγίζει το προσπερνούν αυτοπροσδιοριζομενοι ως σωτήρες μας.
Εν κατακλείδι είναι πράγματι η επιτομή της μικροπρέπειας όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το εγώ από το εμείς και δυσάρεστο κάποιοι μικροί συνδικαλιστές να θέλουν να ηγούνται μεγάλων σωματείων, άλλα και 8000 σχεδόν στελέχη ΛΣ,οι εκάστοτε πολιτικές-στρατιωτικές ηγεσίες και σοβαροί συνδικαλιστές να τους το επιτρέπουν.
