Μικρή, αλλά κρίσιμη αύξηση στο κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού δημοσίου χρέους καταγράφεται στο τελευταίο επίσημο Δελτίο του ΟΔΔΗΧ αποκαλύπτοντας μια διάσταση η οποία συχνά χάνεται στο πολιτικό και οικονομικό “debate” μεταξύ υποστηρικτών και επικριτών της μείωσης (πρόωρης ή μη) του ελληνικού δημοσίου χρέους την τελευταία κυρίως πενταετία: ότι ακόμα κι αν τα πηγαίνει περίφημα η οικονομία μιας χώρας, όσο μεγαλύτερο χρέος έχει, τόσο ακριβότερα πληρώνει και την παραμικρή αύξηση των επιτοκίων δανεισμού διεθνώς.
Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους (το οποίο περιλαμβάνει τους τόκους και τα swaps) «τσίμπησε» ανοδικά στο 1,79% στο τέλος του 2025, από 1,73% που ήταν έναν χρόνο πριν.
Μπορεί η αύξηση να φαίνεται ανεπαίσθητη, αλλά σε ένα «βουνό» χρέους 362,8 δισ. ευρώ, ακόμα και τα δεκαδικά ψηφία μεταφράζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που λείπουν από την Υγεία, την Παιδεία και την τσέπη του φορολογούμενου.
Διεθνής καταιγίδα: «Τσουνάμι» χρέους και ακριβά επιτόκια
Σε εποχή παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αστάθειας, το χρήμα παύει να είναι φθηνό. Το παγκόσμιο χρέος έχει εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη, ξεπερνώντας το 235% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ οι κεντρικές τράπεζες κρατούν τα επιτόκια σε επίπεδα που είχαμε να δούμε δεκαετίες.
Το «καμπανάκι» έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα, για την χώρα που μετά παρέμενε για δεκαετίες πρωταθλήτρια χρέους στην Ευρώπη.
Το «ευτύχημα» (και για πολλούς παράδοξο) είναι ότι, λόγω οικονομικών επιδόσεων και αξιολογήσεων, η χώρα μας δανείζεται φθηνότερα από τη Γαλλία, αλλά και από την Ιταλία, τις ΗΠΑ, ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο!
Επιπλέον, η μείωση χρέους (πλέον και σε απόλυτα ποσά – όχι μόνο ως ποσοστό του ΑΕΠ) κατά 2,2 δισ. ευρώ το 2025, σημαίνει και λιγότερους τόκους σε ευρώ τα οποία θα πλήρωνε η χώρα, αν δε συμμάζευε το χρέος της.
Από την άλλη, πολλοί υποστηρίζουν ότι η χώρα θα έπρεπε να μην αποπληρώνει πρόωρα ούτε να μειώνει τα χρέη της, αλλά να δανείζεται και άλλα ακόμα, για περισσότερες κρατικές επενδύσεις, παροχές και ανάπτυξη.
Στην πραγματικότητα, τα ίδια στοιχεία του ΟΔΔΗΧ δείχνουν ότι η κατάσταση της οικονομίας και το cash buffer («μαξιλαράκι» ασφαλείας) των 40 δισεκατομμυρίων που διαθέτει σήμερα το δημόσιο, θα του επέτρεπαν θεωρητικά να μη δανειστεί ούτε ευρώ από τις αγορές στα επόμενα 3-4 χρόνια τουλάχιστον!
Στην πράξη, βέβαια, ούτε να μη δανείζεται τίποτα ποτέ ξανά γίνεται για να μην εκτίθεται το χρέος στα υψηλά επιτόκια, ούτε και να το φορτώνει όμως πρέπει από την άλλη, με νέα δάνεια και ελλείμματα για κρατικές δαπάνες «για όλους και για όλα».
Ακόμα και το ότι γίναμε “καλύτεροι από τους χειρότερους” της Ευρώπης ή δανειζόμαστε φτηνότερα από πολλούς, δεν αναιρεί ότι πλέον σε εποχές κρίσης όλες οι χώρες μηδεμιάς εξαιρουμένης δανείζονται πολύ ακριβότερα πια: το 3,36% για τη χώρα μας είναι ουσιαστικά τριπλάσιο από τα επιτόκια που η χώρα πλήρωνε πριν από δεκαετίες.
Και αν στις αρχές του 2026, η απόδοση του ελληνικού 10ετούς ομολόγου κινείται στην περιοχή του 3,36%, ενώ η Γαλλία δανείζεται ακριβότερα με 3,49% , η Ιταλία 3,44%, ενώ ΗΠΑ και Βρετανία πάνω από 4%, αυτό δεν είναι μόνο μια τεράστια επιτυχία, αλλά και τεράστια ευθύνη διαχείρισης και σταθερότητας για το μέλλον της χώρας, απέναντι σε όσα ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και όσα δεν πρέπει να ζήσουν άλλες γενιές που έρχονται.
