Ενώ το Brent «βολτάρει» άνετα πάνω από τα 110 δολάρια και τα Στενά του Ορμούζ θυμίζουν κλειστό επαρχιακό δρόμο σε χιονιά, στην Ελλάδα ζούμε το δικό μας «ενεργειακό Survivor». Με τη μέση τιμή της αμόλυβδης να φλερτάρει με τα 2,10€ και τα νησιά μας να έχουν μετατραπεί σε «Ελντοράντο» του μαύρου χρυσού (με 2,18€ στις Κυκλάδες), η καθημερινότητα του Έλληνα οδηγού έχει γίνει άσκηση επιβίωσης για γερά νεύρα.
Η κοροϊδία των «Pass» και η αριθμητική της απόγνωσης
Είναι να απορεί κανείς με την αισιοδοξία των υπευθύνων. Όταν μέσα σε δέκα μέρες η βενζίνη τσιμπάει 5 λεπτά και από την έναρξη της κρίσης στο Ιράν έχει εκτοξευθεί κατά 18,45%, το να μιλάμε για Fuel Pass των 50 ευρώ είναι σαν να προσπαθείς να σβήσεις πυρκαγιά στο δάσος με νεροπίστολο.
Η σκληρή αλήθεια: Τα 50 ευρώ του επιδόματος αντιστοιχούν πλέον σε περίπου 23 λίτρα. Δηλαδή, η κυβέρνηση μας κερνάει το… 1/3 του ρεζερβουάρ για δύο μήνες και περιμένει να χειροκροτήσουμε.
Το Diesel και το φαινόμενο του ντόμινο
Ακόμα πιο εφιαλτικό είναι το σκηνικό στο Diesel. Παρά την επιδότηση των 20 λεπτών, η τιμή οδεύει ολοταχώς για τα 1,90€. Εδώ δεν μιλάμε απλώς για το κόστος μιας βόλτας, αλλά για το κόστος της επιβίωσης. Όταν το μεταφορικό κόστος εκρήγνυται, οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ θα ακολουθήσουν με μαθηματική ακρίβεια.
Το συμπέρασμα;
Όσο οι διεθνείς εντάσεις «παγιώνουν» το πετρέλαιο στα ύψη, η εγχώρια πολιτική των ημίμετρων απλώς παρατείνει το μαρτύριο. Με τον κατώτατο μισθό να γίνεται «καπνός» στα πρώτα τρία γεμίσματα του μήνα, το μόνο που μένει “ακλόνητο” είναι η απάθεια μπροστά στο ράλι της αισχροκέρδειας.
Καλή μας διαδρομή (αν έχουμε ακόμα βενζίνη).
