Όταν το Κράτος κατεβάζει ρολά και η Δικαιοσύνη “ανκομαχά”, ο δρόμος ανοίγει για τους «τιμωρούς» της γειτονιάς. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο οι σφαίρες, αλλά και το χειροκρότημα που τις συνοδεύει στα social media.
Όσο η ανομία βαφτίζεται «ιδιαιτερότητα» και η αστυνόμευση εξαντλείται στα χαρτιά, η ζούγκλα θα επεκτείνεται.
Το «καλά του έκανε» είναι η ομολογία μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Είναι ο εύκολος ηρωισμός εκείνου που δεν ένιωσε ποτέ την κάννη στο δικό του κρόταφο.
Όλοι γίνονται δικαστές και εκτελεστές, μέχρι η «κακιά στιγμή» να χτυπήσει τη δική τους πόρτα. Τότε, ξαφνικά, θυμούνται τους νόμους και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αν η αυτοδικία και ο απανθρωπισμός γίνουν το νέο μας «κοινωνικό συμβόλαιο», τότε το μόνο που μας χωρίζει από τη βαρβαρότητα είναι η σειρά μας στη λίστα των θυμάτων.
Τελικά, είμαστε κοινωνία πολιτών ή απλώς μια αγέλη που περιμένει το επόμενο θήραμα για να νιώσει δίκαιη;
