Άδικο έχουν;
Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική μεταβολή· αποτελεί μια ευθεία προσβολή στην ιστορική ταυτότητα της πόλης και μια ακατανόητη οπισθοδρόμηση στην οργάνωση της Δικαιοσύνης.
Μια ιστορική ρήξη χωρίς λογική
Από το 1861, το Ναυτοδικείο Πειραιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, το Πολεμικό Ναυτικό και το Λιμενικό Σώμα. Η παραμονή του στο εμβληματικό κτίριο που του παραχωρήθηκε το 1925 δεν είναι ζήτημα συνήθειας, αλλά ουσίας και οικονομίας.
Μηδενικό Κόστος: Το κτίριο ανήκει στο Πολεμικό Ναυτικό, συνεπώς η λειτουργία του δεν επιβαρύνει τον προϋπολογισμό.
Αντιφατική Πολιτική: Ενώ η Πολιτεία ευαγγελίζεται την «αποκέντρωση» μέσω του νέου δικαστικού χάρτη, στην πράξη επιλέγει την υδροκεφαλική συγκέντρωση υπηρεσιών στην Αθήνα, ταλαιπωρώντας πολίτες και λειτουργούς.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης είναι η απουσία διαλόγου. Η Επιβολή του «Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν» Το Υπουργείο προχώρησε σε μια μονομερή απόφαση, αγνοώντας επιδεικτικά τον καθ’ ύλην αρμόδιο θεσμικό φορέα, τον Δικηγορικό Σύλλογο Πειραιά.
Η παράκαμψη της προβλεπόμενης από τον νόμο διατύπωσης πρότασης από τον ΔΣΠ δεν είναι απλή παράλειψη· είναι δείγμα αυταρχικής διοίκησης που απαξιώνει τους συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης.
Η Δικαιοσύνη δεν απονέμεται σε «αποστειρωμένα» διοικητικά κέντρα, αλλά εκεί που χτυπά η καρδιά των δραστηριοτήτων που κρίνει.
Το Ναυτοδικείο στον Πειραιά δεν είναι πολυτέλεια· είναι απαίτηση της ιστορίας, της λογικής και της ορθής λειτουργίας του Κράτους Δικαίου.
Η Πολιτεία οφείλει να ανακαλέσει τη μετεγκατάσταση και να σεβαστεί,, τη θεσμική φωνή του Πειραιά.
Να σεβαστεί επιτέλους την ίδια την πόλη και την ιστορία της.
