Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο πώς το Πολεμικό Ναυτικό κατάφερε να βρει το δρόμο, τη βούληση και τα κονδύλια για να τιμήσει τους ανθρώπους του, έστω και με καθυστέρηση ετών.
Η σημερινή είδηση της απονομής ξιφών στους Αξιωματικούς (Ε) ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού στο Πολεμικό μουσείο, φέρνει με οδυνηρό τρόπο στην επιφάνεια μια χρόνια παθογένεια που ταλανίζει το Λιμενικό Σώμα.
Αναδεικνύει τη χαώδη διαφορά αντίληψης, θεσμικής ευαισθησίας και σεβασμού προς την ιστορία των στελεχών ανάμεσα στα δύο Σώματα. Ενώ το Πολεμικό Ναυτικό μεριμνά για την απόδοση της οφειλόμενης τιμής, το Λιμενικό Σώμα φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια διαρκή αδράνεια, αφήνοντας τους δικούς του Αξιωματικούς σε μια ιδιότυπη “ηθική αναμονή” που προσβάλλει την προσφορά τους.
.
Το ερώτημα είναι απλό:
Το Λιμενικό Σώμα και το Υπουργείο Ναυτιλίας περιμένουν να ανακαλυφθεί κάποιο νέο κράμα μετάλλου ή μήπως θεωρούν ότι η τιμή και η αναγνώριση είναι «προαιρετικά αξεσουάρ» για τους δικούς τους Αξιωματικούς;
Μήπως τελικά για το ΛΣ το ξίφος θεωρείται «είδος πολυτελείας» και όχι ηθική υποχρέωση προς εκείνους που υπηρέτησαν ευόρκως την πατρίδα;
Ας ελπίσουμε η κίνηση του ΠΝ να μην προκάλεσε μόνο συγκίνηση στους δικαιούχους, αλλά και λίγο «φιλότιμο» στους υπεύθυνους του ΛΣ. Γιατί η ηθική ανταμοιβή δεν είναι ελεημοσύνη, είναι χρέος.
Στο ΠΝ: Πρωτοβουλία, οργάνωση και τελετή στο Πολεμικό Μουσείο.
Στο ΛΣ: Σιγή ιχθύος και γραφειοκρατική απάθεια.
ΥΓ: Η έννοια της “κοινής εκπροσώπησης” καταρρέει στην πράξη, αποδεικνύοντας πως για ορισμένους η ισοτιμία εξαντλείται μόνο στις συνδρομές των μελών και όχι στην προάσπιση των ηθικών τους δικαιωμάτων.
