Γράφει ο Δημήτρης Καπράνος
ΑΣ ΜΑΣ ΕΠIΤΡΑΠΕΙ να συγκρίνουμε τον δικό μας χώρο, της θάλασσας, με εκείνον της «ηπειρωτικής χώρας»…
ΟΤΑΝ συνέβη το πολύνεκρο τραγικό ναυάγιο του «Ηράκλειον», χώρος της ακτοπλοΐας ταρακουνήθηκε! Δεν έμεινε, όμως, να θρηνεί στα παγωμένα νερά της Φαλκονέρας. Έβαλε τα πράγματα κάτω, σκέφθηκε, συσκέφθηκε, αποφάσισε και βάλθηκε να εξυγιάνει τον χώρο, να εκσυγχρονίσει τον στόλο της, να θωρακιστεί, έτσι ώστε «τέτοιο κακό να μη μας ξαναβρεί»…
ΚΑΙ ΕΤΣΙ γεννήθηκαν οι «Εταιρείες Λαϊκής Βάσης». Ίσως δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί πόσο σημαντική ήταν εκείνη κίνηση. Ναι, μπορεί ο Ευθυμιάδης, οι Τυπάλδοι, οι Νομικοί να ήταν πιονέροι, αλλά η «λαϊκή βάση» έδωσε άλλη δύναμη στην Ακτοπλοΐα. Όσο κι αν ακούγεται σήμερα φτηνό, εκείνο το «λαϊκή» έπαιζε τότε σημαντικότατο ρόλο. Μπορεί να ήταν μια ψευδαίσθηση, ένα «χρυσωμένο χάπι», αλλά συνέβαλε σημαντικά στη ριζική αλλαγή του τοπίου.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ, λοιπόν, ένα πολύνεκρο ναυάγιο, που βύθισε στο πένθος όλη τη χώρα, στήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της ελληνικής Ακτοπλοΐας. Παρότι είχαμε (αρχές του ‘80) ένα ακόμη περιστατικό -επίσης τραγικό- με το «Χρυσή Αυγή» ανοιχτά της Άνδρου, Ακτοπλοΐα είχε πάρει τον δρόμο της προόδου. Και φθάσαμε, από το ’90 μέχρι και το 2010, να διαθέτουμε τον πλέον σύγχρονο και δυναμικό ακτοπλοϊκό στόλο στην Ευρώπη. Οι «Μινωικές», οι «Επιχειρήσεις Αττικής», οι «Γραμμές Στρίντζη», η «ΑΝΕΚ», η «Δωδεκανησιακή», η «Ρεθυμνιακή», η «ΝΕΛ», οι Αγαπητοί, οι Βεντούρηδες, ακόμη και ο ιδιότυπος στόλος του Μάκη Αγούδημου, έδωσαν στο Αιγαίο δύναμη και λάμψη. Και, φυσικά, έδωσαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και ζωή στα νησιά και τα λιμάνια.
ΞΑΦΝΙΚΑ, αποκτήσαμε ταχύπλοα ακτοπλοϊκά σκάφη στο Αιγαίο και το Ιόνιο, αποκτήσαμε «Σουπερφάστ» και «Χαϊσπήντ» και το ταξίδι στις Κυκλάδες έγινε από «ψυχοβγάλτης» διασκέδαση.
ΥΠΗΡΧΑΝ, όμως, κανόνες. Ναι, μπορεί να ίσχυε εκείνο το διάτρητο καθεστώς των «Αδειών σκοπιμότητος», αλλά πάνω απ’ όλα έστεκε ένα υπουργείο Ναυτιλίας που επόπτευε και ένα Λιμενικό Σώμα που ήταν «απίκο» είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο! Δεν ήταν, δηλαδή, ένα υπουργείο του «Πάμε κι όπου βγει».
ΕΥΤΥΧΩΣ που υπάρχει ακόμη (προσπάθησαν να το διαλύσουν κάποιοι)το ισχυρό υπουργείο, με το συνεχώς εξελισσόμενο Λιμενικό Σώμα, που ασκεί πλέον υψηλά καθήκοντα και διαφυλάσσει εκτός από την ακτοπλοϊκή τάξη στις θάλασσές μας και τα θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης (μην ξεχνάμε ότι η θάλασσα έχει σύνορα)…
ΣΕ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΟΛΗ, λοιπόν, με όσα συμβαίνουν στις χερσαίες συγκοινωνίες και μεταφορές, στη θάλασσα τα πράγματα είναι πολύ πιο ορθολογικά.
ΘΥΜΑΜΑΙ τον μακαρίτη τον ναύαρχο Κώστα Λούνδρα, τον «βασιλικό σύζυγο» (όπως τον λέγαμε) της Ελένης Βλάχου. Τότε, ο ναυτιλιακός συντάκτης είχε και την ευθύνη της στήλης «Δρομολόγια πλοίων». Μου έλεγε, λοιπόν, ο Λούνδρας, όταν έπαιρνα από το «μάρμαρο» τη «διόρθωση» για να κάνω τον έλεγχο της στήλης. «Αγαπητέ μου, τα δρομολόγια των πλοίων είναι ίσως η πιο σημαντική στήλη της “Καθημερινής”». Κι εγώ -τζόβενο τότε- πρόσεχα μη γίνει κανένα λάθος, τηλεφωνώντας πάντα για «τσεκάρισμα» στο Κεντρικό Λιμεναρχείο…
