Η «κλιματική κρίση» και, εσχάτως, η «κλιματική κατάρρευση» είναι όροι που, ιδίως δημόσια πρόσωπα βγάζουν συχνά από τη «φαρέτρα» τους, περισσότερο για να δικαιολογήσουν δυσλειτουργίες και ενίοτε καταστροφικές παραλείψεις Φορέων, παρά για προβληματισμό και άμεσο ανασχεδιασμό και λήψη προσαρμοσμένων στις νέες συνθήκες δράσεων.
Τι και αν πριν τρία χρόνια και επί διετία ορίστηκε ως Υπουργός Κλιματικής Κρίσης & Πολιτικής Προστασίας ο πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων κ. Χρ. Στυλιανίδης συνεπικουρούμενος και από δύο πρώην αρχηγούς Π.Σ. και Π.Α.;
Ενώ τα καιρικά φαινόμενα λόγω της κλιματικής κρίσης σαρώνουν τα πάντα, η Πολιτική Προστασία εξακολουθεί απλώς να τα παρακολουθεί και να τρέχει πίσω από τα γεγονότα.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ Μάνδρα, Μάτι, Πάρνηθα, Δαδιά 2022…
Ήλθε φέτος η Ρόδος, εκ νέου η Πάρνηθα και η ολοκληρωτική καταστροφή στη Δαδιά και η χώρα εξακολουθεί να μην ανασχεδιάζει, να μην υπάρχει γενικός συναγερμός εκ των προτέρων όλων των διοικητικών φορέων της Αυτοδιοίκησης και ολόκληρης της κοινωνίας. Καμία μέριμνα λήψης μέτρων ικανών να ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες. Ούτε νέα αεροπλάνα, ούτε άλλα επίγεια μέσα, ούτε νέες ζώνες επαρκώς αποτελεσματικές σε σχέση με τις νέες συνθήκες των πυρκαγιών.
Καμία κινητοποίηση και προετοιμασία των Δήμων και των Περιφερειών για την εκτέλεση ΑΜΕΣΑ έργων προστασίας σύμφωνα με τις υποδείξεις των επιστημόνων.
Η έλλειψη προετοιμασίας και συντονισμού των υπηρεσιών, η έλλειψη ΝΕΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ με βάση τις υποδείξεις των επιστημόνων για την κλιματική κρίση, επιμελώς αποσιωπούνται και προβάλλεται το γεγονός, ότι πρόκειται για πρωτόγνωρα φυσικά φαινόμενα.
Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Θεός και οι θεομηνίες του μας φταίνε και κανένας άλλος για τις ζωές των συμπολιτών μας που χάθηκαν, τα εκατοντάδες χιλιάδες ζώα που πνίγηκαν, την τεράστια οικολογική καταστροφή, τη μόλυνση του περιβάλλοντος και της καλλιεργήσιμης γης και για το «ξερίζωμα» χιλιάδων νοικοκυριών.
Ποτέ δεν φταίει κανείς από αυτούς, που δεν εκτέλεσαν έργα, που είχαν υποδείξει οι επιστήμονες…
Μάλλον τους ενδιαφέρει περισσότερο ποιος θα εκλεγεί δήμαρχος ή Περιφερειάρχης, ενώ από την απουσία προετοιμασίας, από την πλήρη έλλειψη συντονισμού των και από την μη εκτέλεση ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΕΡΓΩΝ επείγουσας προτεραιότητας, οι καταστροφές διαδέχονται η μία την άλλη.
Και έρχεται η Κεντρική Διοίκηση δια της – ανύπαρκτης στην πράξη- Πολιτικής Προστασίας και για να λύσει τα προβλήματά της, βάζει στην μέση τον Στρατό.
Άλλοι σπαταλούν το δημόσιο χρήμα χωρίς να έχουν ούτε ένα μηχάνημα της προκοπής για παροχή βοήθειας στους ευρισκόμενους σε απόγνωση συμπολίτες μας και, στο τέλος, καλείται ο Στρατός να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά.
Δικαίως;
Δικαίως θα πούμε και θα επικροτήσουμε.
ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΝΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΕΤΡΟΥ.
Ναι, να σωθούν οι κινδυνεύοντες στο νερό και στις στέγες των σπιτιών τους συμπολίτες μας.
Ναι, στο να στηθεί μια πρόχειρη γέφυρα για την προστασία της ζωής των αποκλεισμένων συμπολιτών μας, Ναι, στο να μπει προσωρινά μια γεννήτρια –μιας και ένα Δήμος και η Περιφέρεια αγρόν αγόραζαν- για να ηλεκτροδοτηθούν υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ή να υδροδοτηθεί μια ολόκληρη περιοχή.
Ο Στρατός πρέπει πάντα να είναι έτοιμος και προσηλωμένος να επιτελέσει το έργο που του έχει επιτάξει ο λαός και η Πολιτεία για την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας και ασφάλειας της χώρας. Ασφαλώς και σε έκτακτες περιπτώσεις δίπλα στον πολίτη. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΔΗΜΟΣ Ή ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ
Αν και προ πολλού έχει καταργηθεί η ΜΟΜΑ, κάναμε τον στρατό εργολάβο να κτίζει κέντρα υποδοχής μεταναστών.
Αντί να προμηθευτεί η Πολιτική Προστασία δια των φορέων που την υποβοηθούν στο έργο της, επίγεια και εναέρια μέσα πυρόσβεσης, στείλαμε τους φαντάρους μας με ένα γυλιό στον ώμο, μια πετσέτα και ένα σκαλιστήρι να σβήσουν φωτιές στην πύρινη κόλαση… Και περιμέναμε έτσι να σβήσουν οι φωτιές…
Μάλλον μπούγιο στις αναποτελεσματικές από τα πράγματα δυνάμεις πυρόσβεσης θέλαμε να δώσουμε στις ανακοινώσεις…
Το 112 να είναι καλά.
Μέχρι εκεί φθάνουν οι δυνατότητες επέμβασης αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών…
Και σε αυτό όχι πάντα με επιτυχία.
Εκεί στην Καρδίτσα κάτι ξέρουν γι’ αυτό….
Για το Θεό όμως.
Έχει εκπαιδευτεί ο φαντάρος μας στο να συλλέγει μολυσμένα ψόφια ζώα;
Πώς του ζητείται χωρίς μάλιστα και κανένα μέσο προστασίας (φόρμες, γάντια, γαλότσες κλπ.) να κάνει κάτι τέτοιο;
Είναι δυνατόν να ζητείται από το στρατό το στήσιμο συσσιτίων για τον απλό κόσμο;
Πού είναι οι Δήμοι, οι Περιφέρειες, τα Υπουργεία Υγείας και Αγροτικής Ανάπτυξης;
Έλεος. Σε λίγο θα φωνάζουμε τους φαντάρους μας και για τα σκουπίδια ή να ανοίγουν τις αποχετεύσεις όταν δυσανασχετούν οι εργολάβοι θέλοντας μεγαλύτερη σπατάλη από τους Δήμους σε βάρος της τσέπης των φορολογουμένων…
Ο Στρατός εφόσον πέρασε ο μεγάλος κίνδυνος απώλειας ανθρώπινων ζωών να γυρίσει στους στρατώνες του.
Διαφορετικά θα χάσει την προσήλωση και τον προσανατολισμό του στην κύρια αποστολή του.
Και δεν είναι εποχές για τέτοια…
