Παρά τις όποιες επιδαψιλεύσεις και τις φιλοφρονήσεις, με την Τουρκία ούτε είμαστε φίλοι κι ούτε πρόκειται να γίνουμε στο ορατό μέλλον. Είμαστε όμως γείτονες. Επομένως, μπορούμε και πρέπει να συνυπάρξουμε ήπια, πολιτισμένα και χωρίς εντάσεις. Η συνύπαρξη φυσικά δεν οδηγεί στον αφοπλισμό, κάθε άλλο. Οι εξοπλισμοί και η αμυντική ετοιμότητα είναι προϋποθέσεις της συνύπαρξης.
Όμως, με την Τουρκία υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα ουσίας. Απέναντί μας έχουμε μια χώρα σε διαρκή μετάλλαξη, που αναπολεί το χαμένο παρελθόν της, διοικούμενη από μεγαλομανή ηγεσία με φιλοδοξίες για ηγεμονικό περιφερειακό ρόλο, μια ηγεσία που δεν έχει σε τίποτα να αναφωνήσει ξανά «Μητσοτάκης γιοκ» μόλις κάτι στραβώσει και να μας έρθει «ξαφνικά ένα βράδυ».
Να δούμε όμως «τη γεμάτη πλευρά του ποτηριού» που μας ζήτησε ο τούρκος πρόεδρος. Και γιατί όχι; Εφόσον υπάρχει γεμάτη πλευρά στο ποτήρι. Το οποίο θα γεμίζει όσο η Τουρκία συνειδητοποιεί ότι τα οφέλη που καρπώνεται από την Ευρώπη (στο Μεταναστευτικό) και από τη Δύση (σε εξοπλισμούς) περνούν (και) από την Αθήνα.
Να βάλουμε τώρα στην ανάλυσή μας το μεταναστευτικό;
Για το μεταναστευτικό η Τουρκία εξακολουθεί να προσβλέπει στον Ευρωπαϊκό δρόμο. Της έδωσε μπόλικους «παράδες» (περίπου €10 δισεκατομμύρια) ως τώρα και θα της δώσει ακόμα περισσότερους μετά το 2024, εφόσον κρατά κλειστή την «κάνουλα» (με τα 4 εκατομμύρια μετανάστες την επικράτειά της).
Η επίσκεψη Ερντογάν, δίνει στις δύο πλευρές (εφόσον δώσουν διάρκεια και βάθος στη μεταξύ τους ύφεση) την ευκαιρία να μετατρέψουν τη συγκυρία σε επανεκκίνηση, ώστε να πετύχουν πολύ περισσότερα από όσα σήμερα νομίζουν.
Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, ζητά ο Πρωθυπουργός μας από το Λιμενικό να σταματούν οι βάρκες μεταναστών στα παράλια του γείτονα. Δύσκολο; Όχι. Γίνεται; Όχι. Εκεί, άλλος κάνει κουμάντο, όχι το Λιμενικό…
Όμως, στην επίτευξη αυτού του στόχου μπορούν να συνεισφέρουν αμφότερες οι πλευρές (Τουρκία και ΕΕ). Γι’ αυτό το στόχο η Τουρκία εισπράττει ήδη ατόφια €10 δισεκατομμύρια από την ΕΕ (!!!)
Πώς μπορεί το Λιμενικό να βοηθήσει; Επιτηρώντας τις ακτές της Τουρκίας κι εντοπίζοντας σκάφη που ετοιμάζονται να αποπλεύσουν. Όπως κάνει, χρόνια τώρα, η ΕΛ.ΑΣ. στον Έβρο (έχει προσυνοριακή εικόνα βάθους 5 χλμ.) ειδοποιώντας τις ομόλογες τουρκικές Αρχές.
Μήπως, τώρα, που τα πνεύματα μεταξύ των δύο πλευρών ηρέμησαν κι οι τόνοι έπεσαν, θα πρέπει το Λιμενικό να ανασκουμπωθεί και να φέρει το ΕΣΟΘΕ (Π/Υ €62 εκατ.) ξανά στο προσκήνιο;
Αυτό και το VTMIS (Π/Υ €49 εκατ.) είναι δύο «λιμνάζοντα» έργα, που όταν ολοκληρωθούν (ίσως, μετά το 2030), θα εκσυγχρονίσουν άρδην επιχειρησιακά το Λιμενικό.
Δυστυχώς, όμως, και στον τομέα αυτόν, η Τουρκία έχει το προβάδισμα.
Ήδη από το 2018 είχε ολοκληρωθεί η πρώτη φάση του προγράμματος Συστήματος Ραντάρ Επακτίου Επιτηρήσεως της Τουρκίας, που αποβλέπει στην καταπολέμηση των παρανόμων δραστηριοτήτων στην θάλασσα, όσον αφορά αλιεία, λαθρεμπόριο, διακίνηση μεταναστών κ.λπ. Ένδεκα σταθμοί επιτηρήσεως από σύνολο 31, είχαν εγκατασταθεί από την Θάλασσα του Μαρμαρά μέχρι το ακρωτήριο Ντάτσα της επαρχίας Μουγλά, έναντι Κω και είχε ολοκληρωθεί μέχρι τότε η δοκιμή του.
Εμείς από το 2011 το σχεδιάσαμε κι ακόμη το “κοσκινίζουμε”…
Στο μεταξύ, και μέχρι να γίνει το ΕΣΟΘΕ και το VTMIS, η τεχνολογία μας προσφέρει δυνατότητες πρόσκτησης προηγμένων εξοπλισμών επιτήρησης θαλάσσιου πεδίου, ποικίλου τύπου και ποικίλων «βαλαντίων» (drones, UAVs, USVs κλπ.), που παρέχουν επίκαιρη και επεξεργασμένη εικόνα της κατάστασης στο θέατρο των επιχειρήσεων σε 24ωρη βάση.
Μήπως, τώρα που οι σχέσεις μας με τους γείτονες διανύουν περίοδο ύφεσης, θα πρέπει το Λιμενικό να ανασχεδιάσει το πολυετές επενδυτικό του πρόγραμμα, ενσωματώνοντας σ’ αυτό έργα προμήθειας εξοπλισμών επιτήρησης (προσαρμοσμένους στη γεωγραφία εκάστου τομέα των θαλασσίων συνόρων μας), που θα μας δίνουν εικόνα από τις ακτές εκείνες στις οποίες ο Πρωθυπουργός ζήτησε να σταματούν οι βάρκες των μεταναστών;
Ή, θα συνεχίσουν για πολύ ακόμα να κάνουν ανενόχλητοι απόβαση στην Αττική (Βραυρώνα) ή τη Λάρισα (Αγιά);
Είπαμε, να κάνουμε υπομονή μέχρι να δούμε ΕΣΟΘΕ και VTMIS να λειτουργούν πλήρως (ίσως, από το 2030, αν όχι πιο μετά).
Δεν είπαμε όμως, ως τότε, να μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα…
