Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στην μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του Λιμενικού Σώματος, η πρωτοβουλία που ανέλαβε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας για να εκφράσει το ενδιαφέρον της για τους υπηρετούντες στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τις Άγιες Ημέρες του Πάσχα.
Μοιράστηκαν, λέει, ως «ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού και ευγνωμοσύνης» στο προσωπικό των Λιμενικών Αρχών και στα πληρώματα των πλωτών σκαφών «πλούσια γεύματα αγάπης», ενέργεια που διθυραμβικά αποτέλεσε αντικείμενο και σχετικής ανάρτησης στο επίσημο σάιτ του Υπουργείου (https://www.hcg.gr/el/epikairothta/pasxalina-geymata-agaphs-apo-ton-yfypoyrgo-naytilias-kai-nhsiwtikhs-politikhs-iwannh-pappa-sta-plhrwmata-skafwn-toy-limenikoy-swmatos-ellhnikhs-aktofylakhs-sto-aigaio-0552024/).
Μια πρωτοβουλία που αυτόματα μας παραπέμπει και μας θυμίζει τα «γεύματα αγάπης» με το καζάνι και την φασολάδα στο κρύο τα Χριστούγεννα, όπου οι διάφοροι μεγαλοσχήμονες –λόγω των ημερών- θυμούνται ΜΟΝΟ εκείνες τις μέρες, να εκφράσουν την αγάπη τους (πάντα ενώπιον των τηλεοράσεων φυσικά) επισκεπτόμενοι τους αστέγους των μεγάλων Δήμων της χώρας.
Άραγε, μήπως φτάσαμε να θεωρούμε τους Λιμενικούς που υπηρετούν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κάτι σαν τους αστέγους των πόλεων που τους στέργουμε με «γεύματα αγάπης» τα Χριστούγεννα;
Μήπως από κάποιους διαφεύγει το γεγονός, ότι απευθύνονται σε επαγγελματίες που έχουν να θρέψουν οικογένειες και όχι σε «φανταράκια» που υπηρετούν την θητεία τους και έχουν εξασφαλισμένο το φαί και τον ύπνο τους;
Μήπως τους διαφεύγει το γεγονός ότι απευθύνονται σε επαγγελματίες προς τους οποίους έχουν υποχρέωση κάλυψης των σοβαρότατων αναγκών τους, που προκύπτουν από την υπηρεσία τους στην παραμεθόριο;
Διαφορετικά πολλά πράγματα δεν εξηγούνται…
Δεν μπορεί να έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ξεκίνησε ο διάλογος και ακόμη να εκδοθεί το π.δ. για τα οδοιπορικά που αφορούν την αποζημίωση των ενστόλων στελεχών που νυχθημερόν δίνουν μάχες για την φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας.
Δεν μπορεί η ημερήσια αποζημίωση ενός δημοσίου υπαλλήλου να είναι σχεδόν διπλάσια αυτής ενός ενστόλου του Λ.Σ. που στέλνεται να εκτελέσει υπηρεσία στην παραμεθόριο…
Δεν μπορεί τα στελέχη των πληρωμάτων των σκαφών του Λ.Σ., που θαλασσοπνίγονται καθημερινά στο Ανατολικό Αιγαίο φυλάσσοντας τα θαλάσσια σύνορα και υπερασπιζόμενοι τα εθνικά συμφέροντα, να εξαιρούνται από την νέα νομοθετική ρύθμιση για τα «πλεύσιμα» που αφορά στα πληρώματα του Π.Ν..
Δεν μπορεί με ένα Τσουρέκι και ένα κόκκινο αυγό, να εξαντλείται κάθε υποχρέωση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ναυτιλίας και να καλούνται τα στελέχη που υπηρετούν στην παραμεθόριο να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια που καθημερινά μειώνει την αγοραστική τους δύναμη και την ικανότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης των. Πολύ δε περισσότερο όταν μιλάμε για τουριστικές περιοχές, όπου έρχεται και η «ανοικτή βίζα στους γείτονες» να επιδεινώσει την ήδη δυσμενή κατάσταση.
Ίσως σε ένα πράγμα τα στελέχη του Λ.Σ., που υπηρετούν στην παραμεθόριο, προσομοιάζουν με τους άστεγους των μεγάλων δήμων της χώρας που τους μοιράζεται στο πλαστικό η «φασολάδα της αγάπης» τα Χριστούγεννα. Στην έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής για την στέγασή τους.
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε αντίθεση με την μέριμνα που λαμβάνεται για την στέγαση στις ίδιες νησιωτικές περιοχές των ενστόλων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σχετικά πρόσφατες είναι οι δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας για το σε εξέλιξη πρόγραμμα κατασκευής 1.700 κατοικιών για τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Για τα στελέχη του Λ.Σ. ποια η αντίστοιχη μέριμνα;
Τι θα πρωτο-αντιμετωπίσει με τα 1000 ευρώ μισθό ένα νέο-τοποθετούμενο στέλεχος του Λιμενικού Σώματος σε ένα τουριστικό νησί, όπως αυτά του Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκανήσων;
Την στέγαση και τα πάγια έξοδά της;
Την καθημερινή ακρίβεια;
Το ντύσιμο ή το καθημερινό (;) φαγητό του;
Ποιος πιστεύει, ότι μπορεί να τα φέρει βόλτα χωρίς την βοήθεια από την οικογένειά του στα μετόπισθεν;
Και να ήταν μόνο όλα τα παραπάνω….
Δυστυχώς είναι και άλλα θέματα ακόμη πιο σοβαρά. Θέματα που έχουν σχέση με την ίση μεταχείριση και την δικαιοσύνη…
Τι να ελπίσει και τι να προγραμματίσει ένα στέλεχος του Λιμενικού Σώματος που υπηρετεί στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όταν διακατέχεται από ένα συναίσθημα άδικης διοικητικής μεταχείρισης;
Όταν δεν ξέρει μετά από πόσα χρόνια, θα μπορέσει αποκολληθεί από την παραμεθόριο και να μετατεθεί σε μια λιμενική αρχή πλησιέστερα στον τόπο συμφερόντων του, έτσι όπως του ζήτησαν να έχει δηλώσει σύμφωνα με το π.δ. Μεταθέσεων, το οποίο π.δ. όμως ιδιαίτερα γι΄ αυτά τα στελέχη ποτέ δεν εφαρμόζεται;
Μήπως τελικά, αντί για προσφορά «πλούσιων γευμάτων αγάπης», οι υπεύθυνοι της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Ναυτιλίας πρέπει να ενσκήψουν πάνω στα προβλήματα του προσωπικού του Λ.Σ. στην παραμεθόριο και να δώσουν έμπρακτα λύσεις που θα ανακουφίσουν πραγματικά την αξιοπρεπή διαβίωση του;
Όσο και αν οι ανάγκες της προεκλογικής περιόδου επιβάλλουν την παρουσία των πολιτικών «κοντά στο λαό», ο συνδυασμός με φθηνές πρακτικές «παροχής πλούσιων γευμάτων» οδηγεί όχι μόνο στην πλήρη υποτίμηση της νοημοσύνης των στελεχών του Λ.Σ. αλλά και στην απαξίωση και της ίδιας της άσκησης πολιτικής σε ένα ευαίσθητο τομέα, όπως αυτός της ναυτιλίας και της ασφάλειας στο νησιωτικό σύμπλεγμα της χώρας.
Τα στελέχη του Λιμενικού Σώματος δεν έχουν ανάγκη φιλανθρωπικών καλών πράξεων από τους πολιτικούς ηγέτες τους. Λύσεις στα προβλήματά τους απαιτούν.
