Ο χρόνος στην κλεψύδρα των ΜΕΚΟ αδειάζει με άγνωστο ως τώρα το μέλλον για τις τέσσερις φρεγάτες, κατά συνέπεια και για ένα από τα σημεία που αφορά την ενίσχυση του στόλου. Η εβδομάδα που ξεκινά θεωρείται κρίσιμη και ίσως να είναι αυτή όπου οι δυο πλευρές θα καταλήξουν σε κάποια συμπεράσματα μετά την μακρόχρονη διαπραγμάτευση. Αν επιχειρήσει κανείς να σκιαγραφήσει τις «κόκκινες γραμμές» πάνω στις οποίες κινούνται οι συνομιλίες με την κοινοπραξία Γερμανών και Ολλανδών μπορεί να δει τα βασικά αγκάθια. Το πρώτο είναι σίγουρα η εκτόξευση της τιμής του εκσυγχρονισμού μέσης ζωής των τεσσάρων ΜΕΚΟ, η οποία από τα 600 εκατομμύρια ευρώ φέρεται να ξεπερνά τα 800. Η ελληνική πλευρά δείχνει την διάθεση «ν’ ανέβει» αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα φτάσει το ποσό των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Το δεύτερο σημείο είναι καθαρά μια νομική εξίσωση η οποία μπορεί να ξεπεραστεί με ορισμένες νομοθετικές ρυθμίσεις. Η ελληνική νομοθεσία στέκεται απέναντι από την κοινοπραξία, με την δεύτερη μάλιστα να δηλώνει την άρνησή της να προχωρήσει ή να δείξει σημάδια ευλυγισίας, σε μια προσπάθεια να κλειδώσει η συμφωνία.
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΔΕΡΗ
ΠΗΓΗ HELLAS JOURNAL
Το τρίτο αγκάθι είναι εκείνο των ναυπηγείων όπου σε όλα απαιτούνται εργασίες υποδομής- ακόμη κι αν έχουν ήδη γίνει σε κάποια από αυτά- αλλά και πιστοποιήσεις από διεθνώς αναγνωρισμένους νηογνώμονες. Οι πάντες, όταν ελήφθη η απόφαση για τον εκσυγχρονισμό μέσης ζωής των τεσσάρων φρεγατών ΜΕΚΟ γνώριζαν τόσο τα αγκάθια, όσο και το ρίσκο που υπάρχει δεδομένου ότι πρόκειται για πλοία ηλικίας περίπου 30 ετών, μ’ εκατομμύρια ναυτικά μίλια να βαραίνουν τις μηχανές αλλά και ηλεκτρονικά συστήματα που απευθύνονται σε προγενέστερες δεκαετίες. Ήδη στην Hellasjournal έχουμε γράψει ότι το ναυτικό επιτελείο υιοθετεί στα περισσότερα σημεία τον σχεδιασμό που είχε γίνει από το 2021. Αυτό σημαίνει ότι και για τις ΜΕΚΟ ενδεχομένως το σχέδιο να καταλήξει σε ένα «εκπτωτικό» πρόγραμμα, μέσα από το οποίο, όποιος εκσυγχρονισμός γίνει να είναι εστιασμένος σε αλλαγές των ηλεκτρονικών συστημάτων, ώστε αυτά να μπορούν ν’ ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες.
Τα διδάγματα από το face lift σε ΥΔΡΑ και ΨΑΡΑ
Τα face lift που έγιναν στις φρεγάτες ΥΔΡΑ και ΨΑΡΑ, αυτές δηλαδή που εκπροσωπούν την Ελλάδα στην καυτή ζώνη της Ερυθράς θάλασσας και του Κόλπου του Άντεν, έχουν δώσει αρκετές γνώσεις περί νέων συστημάτων που χρειάζεται μια σύγχρονη μονάδα επιφανείας. Αυτό όμως δεν παύει ν’ αποτελεί παρά λύση ανάγκης και όχι εκσυγχρονισμό, επαναλαμβάνουν ανώτατες στρατιωτικές πηγές. Στον αντίποδα κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιο τελικά θα είναι το μέλλον του στόλου, πέραν των τριών FDI που πρόκειται να παραληφθούν από το 2025 και μετά. Οι ίδιες στρατιωτικές πηγές λένε επίσης ότι από την πλευρά του ναυτικού επιτελείου οι εισηγήσεις έχουν κατατεθεί, προτείνοντας τα πλέον ουσιαστικά σενάρια ενίσχυσης.
Kαθυστερήσεις στο πρόγραμμα τον Constellation
Τι είδους αποφάσεις θα ληφθούν και πότε είναι ένα κεφαλαιώδες πλέον ερώτημα, με γνώμονα μάλιστα ότι η νέα έκθεση του Ελεγκτικού Γραφείου της Αμερικανικής Κυβέρνησης (GAO : US Government Accountability Office) αναφέρει ότι το πρόγραμμα ναυπήγησης των φρεγατών κλάσης «Constellation» του Αμερικανικού Ναυτικού βρίσκεται σε στασιμότητα, εν μέσω συνεχών καθυστερήσεων. Πρόκειται για το πρόγραμμα στο οποίο έχει αναφερθεί πολλές φορές η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής άμυνας, το οποίο μάλιστα σκοπεύει το επόμενο διάστημα να περάσει από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Η έκθεση του GAO δημοσιεύτηκε στις 29 Μαΐου και αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «Λόγω των συνεχιζόμενων μεγάλων προκλήσεων σχεδιασμού, η κατασκευή του πρώτου πλοίου έχει σταματήσει. Τώρα, το Ναυτικό προβλέπει ότι το πλοίο θα παραδοθεί με τρία χρόνια καθυστέρηση». Το Αμερικανικό Ναυτικό θέλει 20 «Constellation», με προϋπολογισμένο κόστος 22 δισεκατομμύρια δολάρια. Για να μειωθεί μάλιστα το ρίσκο, το Αμερικανικό Ναυτικό και ο ιταλικός ναυπηγικός κολοσσός που έχει το σχέδιο του πλοίου τροποποίησαν τη σχεδίαση της φρεγάτας FREMM, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Αμερικανικού Ναυτικού.
