Κάποια στιγμή θα πρέπει η ελληνική πολιτική σκηνή (αυτή που έχουμε, τέλος πάντων) να καθίσει και να σκεφθεί σοβαρά πώς θα εκμεταλλευτεί την προίκα που της παρέχει η πρωτοπόρος σε παγκόσμιο επίπεδο ελληνική εμπορική ναυτιλία.
Πάντα θυμάμαι τα λόγια του φίλου Γιώργου Ανωμερίτη, όταν επέστρεψε από το πρώτο του ταξίδι στις Βρυξέλλες ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας. «Πήγαινα στις συναντήσεις των Βρυξελλών ως υπουργός Γεωργίας και, δυστυχώς, η φωνή μας ακουγόταν σε σχετικά χαμηλά επίπεδα μπροστά στις πολύ μεγαλύτερες και πιο σημαντικές για την ευρωπαϊκή οικονομία χώρες-μέλη. Όταν πήγα ως υπουργός Ναυτιλίας, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη δική μας αντιπροσωπία και από εμάς περίμεναν τις σημαντικές πρωτοβουλίες. Η διαφορά της συμπεριφοράς ήταν εκκωφαντικά διαφορετική». Αυτή είναι η αλήθεια, την οποία δεν έχουμε μέχρι στιγμής φροντίσει να εκμεταλλευτούμε όπως πρέπει. Η πρόσφατη ετήσια έκθεση της Ε.Ε., την οποία υπογράφει η δραστήρια και αεικίνητη πρόεδρός της Μελίνα Τραυλού (πάντοτε υποστήριζα ότι πρέπει κάποιες σημαντικές θέσεις να δίνονται σε γυναίκες), έρχεται να μας θυμίσει ότι αυτή τη στιγμή:
• Η ελληνική εμπορική ναυτιλία (αυτή των ελληνικών συμφερόντων και εκείνη που βρίσκεται υπό ελληνική σημαία) είναι πρώτη σε παγκόσμιο επίπεδο από πλευράς χωρητικότητος
• Η ελληνική και η ελληνόκτητη εμπορική ναυτιλία πρωτοπορούν στην προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό των πλοίων και την ελαχιστοποίηση των εκπομπών ρύπων στην ατμόσφαιρα
• Οι Έλληνες ναυτίλοι παραγγέλλουν κατά ριπάς νέα βαπόρια, τα οποία είναι απολύτως προσαρμοσμένα στις επιταγές της σύγχρονης τεχνολογίας.
Όλα αυτά τι δείχνουν; Μα, φυσικά, ότι η ναυτιλία μας δεν είναι μόνο πρώτη σε όγκο, αλλά σπεύδει να εναρμονιστεί με όσα επιτάσσει ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ). Εκεί πρέπει να σταθεί το ενδιαφέρον μας. Να στηρίξουμε δηλαδή τη ναυτιλία μας στην προσπάθεια να επιβάλει εκείνα που πρεσβεύει ο IMO, δηλαδή, ο… ΟΗΕ των θαλασσών. Ας σκεφθούμε και ας αναλογιστούμε κάποια στιγμή ότι αυτή η μικρή χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, με πληθυσμό λιγότερο των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, ανταγωνίζεται «στα ίσια» την Κίνα των δισεκατομμυρίων, την Ιαπωνία της τελευταίας τεχνολογίας και άλλες χώρες οι οποίες μέχρι προ ολίγων ετών πρωτοπορούσαν στον συγκεκριμένο τομέα. Όσο και αν οι Έλληνες πολιτικοί δεν τρέφουν τα καλύτερα δυνατά αισθήματα για την ελληνική πλοιοκτησία (αυτή είναι η αλήθεια εδώ και πολλά χρόνια), είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει για τη χώρα η ναυτιλία της το έμβολο της τριήρους στην οποία επιβαίνει -θέλει δεν θέλει- το ελληνικό κράτος. Ποιον άλλο, δηλαδή, τομέα της οικονομίας έχει να επιδείξει ως πρωτοπόρο η Ελλάδα; Οχι δηλαδή ότι δεν θα πρέπει να αποδοθεί ανάλογη προσοχή και σε άλλους τομείς. Ας θυμηθούμε, όμως, ποιος ήταν εκείνος ο τομέας που δεν σταμάτησε να λειτουργεί μέσα στον ορυμαγδό της πανδημίας και ποιοι είναι οι επιχειρηματίες οι οποίοι την τελευταία δεκαετία, όταν η χώρα πελαγοδρομούσε μεταξύ Μνημονίων και capital controls, μπορούσαν να δανείζονται από διεθνείς τραπεζικούς οργανισμούς και funds.
Αυτά τα ολίγα, αλλά πολύ χρήσιμα.
