ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ νησί της Άνδρου καταγόταν ο Σπύρος Μ. Πολέμης, ο διακεκριμένος πλοιοκτήτης, που έφυγε προ ημερών από τη ζωή.
Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1937 στην Αθήνα και σπούδασε μηχανολόγος – μηχανικός – ναυπηγός στις ΗΠΑ. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Πέτρου. Από τους δύο γάμους του είχε τέσσερα παιδιά, τον Μιχάλη, την Άννα, τον Λεωνίδα και την Κατερίνα.
Διετέλεσε πρόεδρος της Intercargo, πρόεδρος Αλληλασφαλιστικών Οργανισμών Newcastle P&I και North of England P&I και αντιπρόεδρος στο «Committee» του Λονδίνου. Ένας άξιος άνθρωπος, χαμηλών τόνων, ευγενής και αθόρυβος, αλλά εργατικός και αεικίνητος, που μετείχε σε όλα σχεδόν τα συνδικαλιστικά όργανα του εφοπλισμού.
Κουβαλούσε πάντα τον δικό του σταυρό, αφού έχασε πρόωρα τον πρωτότοκο γιο του Μιχαήλ, στη μνήμη του οποίου ίδρυσε το ομώνυμο Κοινωφελές Ίδρυμα για τα παιδιά της Άνδρου που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας.
Με σπουδές και δράση σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, δεν έλειψε από την Ακτή Μιαούλη, από την οποία συχνά κατηύθυνε την πολυσχιδή ναυτιλιακή δραστηριότητά του.
Ας θυμηθούμε τι είχε πει σε μια από τις σπάνιες εξομολογήσεις του.
«Οι πιο καθοριστικές στιγμές της επιχειρηματικής μου ζωής ήταν όταν άρχισα να εργάζομαι για πρώτη φορά στην οικογενειακή επιχείρηση, κατ’ αρχήν λίγες ώρες όταν ακόμα σπούδαζα στη Νέα Υόρκη, μετά όταν άνοιξα το δικό μου γραφείο στο Λονδίνο, το 1970, και αργότερα όταν άρχισα να συμμετέχω στον δημόσιο διάλογο κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής μου σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς της ναυτιλίας. Η παγκοσμιοποίηση δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη ναυτιλία και αυτό έχει συμβάλει στη βελτίωση των προτύπων διαβίωσης για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, καθώς επίσης και στη δημιουργία πλούτου. Δυστυχώς οι Έλληνες πολιτικοί, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, ήταν πολύ εχθρικοί προς τους Έλληνες εφοπλιστές και έχουν καλλιεργήσει έναν ταξικό πόλεμο ανάμεσα στον εφοπλισμό και
τον ελληνικό λαό. Αυτό έγινε για τις δικές τους κοντόφθαλμες πολιτικές φιλοδοξίες, αλλά έκαναν τεράστια ζημιά στις εξελίξεις της Ελληνικής Ναυτιλίας. Κανείς δεν είναι τέλειος, πάντα υπάρχουν και κακά στοιχεία ανάμεσα σε κάθε ομάδα, αλλά ως μια βιομηχανία η πλειοψηφία των επιχειρηματιών της ναυτιλίας έχει ωφελήσει την Ελλάδα και το σύνολο του ελληνικού λαού σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτή η στάση των πολιτικών πρέπει να αλλάξει, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στην Ελληνική Ναυτιλία να μεγαλουργήσει για να μπορέσει να βοηθήσει ακόμη πιο αποτελεσματικά τη χώρα της».
Συνέβαλε, μαζί με τον αείμνηστο κάπτα Βασίλη Κωνσταντακόπουλο, τους Ελληνοαμερικανούς γερουσιαστές Λεωνίδα Ραπτάκη και Δημήτριο Γιάνναρο, τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ελλάδα Charles P. Ries [σ.σ.: και τον τότε (2008) Προξενικό Λιμενάρχη Νέας Υόρκης Αντιναύαρχο ΛΣ (εα) – τότε Πλοίαρχο ΛΣ – κ. Ευάγγελο Τσάντζαλο] στην παραχώρηση στην Ελλάδα του «Hellas Liberty», που έχει μετατραπεί σε πλωτό Μουσείο, στο λιμάνι του Πειραιά. Συνέγραψε επίσης το βιβλίο « S.S. HELLAS LIBERTY – η πραγματοποίηση ενός ονείρου- Ιστορικό αποκτήσεως του πλοίου».
Ο Σπύρος Πολέμης μιλούσε λίγο, αλλά είχε άριστες σχέσεις με τους παλαιότερους ναυτιλιακούς συντάκτες. Όποτε επισκεπτόμουν, παλαιότερα, το Λονδίνο, πάντα επεδίωκα να τον συναντήσω για να ακούσω τη μεστή και ήρεμη άποψή του. Καλοτάξιδος…
