Με ιδιαίτερη επικοινωνιακή προβολή παρουσιάστηκε η συνάντηση κ. Κικίλια Β. Υπουργού Ναυτιλίας & Νησιωτικής Πολιτικής με τις Γραμματείες Γυναικών των συνδικαλιστικών φορέων, μέσα από βίντεο, αναρτήσεις και δημόσιες αναφορές που δημιούργησαν την εικόνα μιας σημαντικής κυβερνητικής πρωτοβουλίας για τη στήριξη των γυναικών του Λιμενικού Σώματος. Όταν, όμως, η επικοινωνιακή εικόνα είναι πολύ μεγαλύτερη από το πραγματικό περιεχόμενο της παρέμβασης, εύλογα τίθενται ερωτήματα για την ουσία της πολιτικής επιλογής.
Η εγκύκλιος που ακολούθησε δεν εισάγει νέα δικαιώματα, νέες άδειες ή νέες παροχές. Περιορίζεται στη διευκρίνιση ότι οι προβλέψεις του ν. 4808/2021 για τις άδειες εφαρμόζονται και στο προσωπικό του Λιμενικού Σώματος, σύμφωνα με το πεδίο εφαρμογής του νόμου. Δηλαδή, πέντε χρόνια μετά τη θέσπιση των συγκεκριμένων διατάξεων, παρουσιάστηκε ως νέα πρωτοβουλία η υπενθύμιση και η εφαρμογή δικαιωμάτων που ήδη προβλέπονταν από την κείμενη νομοθεσία.
Το ερώτημα είναι απλό: όταν η Διεύθυνση Προσωπικού χρειάζεται πέντε χρόνια για να επιβεβαιώσει ότι ένας νόμος εφαρμόζεται και στο προσωπικό του Λιμενικού Σώματος, δεν οφείλει πρώτα να εξηγήσει γιατί υπήρξε αυτή η καθυστέρηση;
Πώς μπορεί η αυτονόητη εφαρμογή της νομοθεσίας να παρουσιάζεται ως νέα πολιτική κατάκτηση; Η εφαρμογή των δικαιωμάτων των στελεχών δεν είναι επικοινωνιακή παροχή· είναι υπηρεσιακή υποχρέωση.
Παράλληλα, ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί ο συμβολισμός της συγκεκριμένης προσέγγισης. Η επιλογή να συνδεθούν οι Γραμματείες Γυναικών σχεδόν αποκλειστικά με ζητήματα αδειών και οικογενειακής μέριμνας κινδυνεύει να αναπαράγει ένα βαθιά ριζωμένο έμφυλο στερεότυπο: ότι οι γυναίκες ταυτίζονται πρωτίστως με τον ρόλο της μητέρας, της συζύγου και της φροντίστριας της οικογένειας. Η ισότητα, όμως, δεν μπορεί να περιορίζεται στην προστασία του οικογενειακού ρόλου των γυναικών. Αφορά την πλήρη και ισότιμη παρουσία τους ως επαγγελματιών, στελεχών και φορέων ευθύνης.
Μια σύγχρονη πολιτική ισότητας οφείλει να αποδομεί και όχι να αναπαράγει στερεοτυπικές αντιλήψεις. Οι γυναίκες του Λιμενικού Σώματος δεν αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία προσωπικού που ενδιαφέρεται μόνο για οικογενειακές διευκολύνσεις. Είναι στελέχη με επαγγελματικές φιλοδοξίες, επιχειρησιακές ικανότητες και δικαίωμα σε ίσες ευκαιρίες, ίση μεταχείριση και ισότιμη συμμετοχή σε όλες τις βαθμίδες της υπηρεσιακής ζωής.
Η ουσιαστική ισότητα των φύλων δεν επιτυγχάνεται με συμβολικές κινήσεις και επικοινωνιακές παρουσιάσεις. Επιτυγχάνεται με πολιτικές που αντιμετωπίζουν τις πραγματικές ανισότητες, με καταπολέμηση των έμφυλων διακρίσεων, με εξάλειψη εμποδίων στην υπηρεσιακή εξέλιξη και με μια κουλτούρα που δεν εγκλωβίζει ούτε τις γυναίκες ούτε τους άνδρες σε προκαθορισμένους κοινωνικούς ρόλους.
Οι γυναίκες του Λιμενικού Σώματος χρειάζονται θεσμική αναγνώριση και ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής ισότητας, όχι μια θέση συμβολικού συνομιλητή σε εκδηλώσεις που παράγουν περισσότερο επικοινωνιακό αποτέλεσμα παρά πραγματική αλλαγή. Η ισότητα δεν είναι εικόνα, δεν είναι επικοινωνιακό μήνυμα και δεν είναι μια φωτογραφική στιγμή. Είναι καθημερινή πρακτική, θεσμική συνέπεια και σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε στελέχους.
Η πολιτική ηγεσία κρίνεται τελικά όχι από το πόσο καλά παρουσιάζει μια πρωτοβουλία, αλλά από το αν δημιουργεί νέα δεδομένα.
Και στην προκειμένη περίπτωση το βασικό ερώτημα παραμένει: παρουσιάστηκε μια νέα πολιτική ισότητας ή απλώς επικοινωνήθηκε ως νέο κάτι που η Διοίκηση όφειλε ήδη να εφαρμόζει;
Υ.Γ.: Αλήθεια κύριε Υπουργέ σας έχουν ενημερώσει οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες ότι η άδεια ανατροφής τέκνου για τα στελέχη του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής ΔΕΝ αποτελεί ένα δικαίωμα που μπορεί να ασκηθεί ελεύθερα και ισότιμα με τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες αλλά τελεί υπό τον αυστηρό περιορισμό των υπηρεσιακών αναγκών και της γνώμης του εκάστοτε προϊσταμένου;
