Ευρωβουλευτές, φορώντας τον μανδύα της ηθικής αυστηρότητας, ζητούν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σταματήσει (!) τις πωλήσεις ελληνικών πλοίων σε ρωσικά συμφέροντα. Κι όλα αυτά με μια ευκολία που θα ζήλευε και ο πιο αφελής παραμυθάς.
Λεπτομέρεια πρώτη: η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν απαγορεύει τέτοιες πωλήσεις. Λεπτομέρεια δεύτερη: τα πλοία ανήκουν σε ιδιώτες, όχι στο ελληνικό δημόσιο. Λεπτομέρεια τρίτη και φαρμακερή: ο Μητσοτάκης, όσο κι αν το ήθελαν μερικοί στις Βρυξέλλες, δεν κυβερνά με βασιλικό διάταγμα ούτε με ντιρεκτίβες λαϊκής απαίτησης τύπου Twitter.
Κι όμως, αυτοί οι ευρωβουλευτές ζητούν κάτι που, αν το επιχειρούσε ο Πρωθυπουργός, θα τον έφερνε κατευθείαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ίσως και στα εγχειρίδια για «πώς να καταλύσετε το κράτος δικαίου σε τρία βήματα».
Αλλά βέβαια, η αλήθεια είναι μάλλον βαρετή για το ευρωπαϊκό κοινό. Ποιος ενδιαφέρεται για το δίκαιο ιδιοκτησίας όταν μπορείς να στοχοποιήσεις την Ελλάδα και να φανείς “σκληρός” απέναντι στη Ρωσία, χωρίς να τα βάλεις πραγματικά με τους μεγάλους παίκτες του παγκόσμιου πετρελαϊκού εμπορίου;
Η Ελλάδα, ως ο συνήθης ύποπτος, προσφέρεται για εύκολη κατανάλωση στις αίθουσες τύπου των Βρυξελλών. Δεν έχει σημασία αν η χώρα εφαρμόζει ακριβώς ό,τι προβλέπεται από το ευρωπαϊκό δίκαιο. Το ζητούμενο δεν είναι η νομιμότητα, αλλά οι εντυπώσεις.
Αν κάποιοι ευρωβουλευτές πράγματι ενδιαφέρονται να σταματήσουν τη μεταβίβαση πλοίων σε ρωσικά συμφέροντα, ας ξεκινήσουν από το αυτονόητο: να ζητήσουν αλλαγή της νομοθεσίας της Ένωσης. Αλλά αυτό απαιτεί δουλειά, σοβαρότητα και ρίσκο — πολύ μεγαλύτερο από το να γράφεις μια επιδεικτική επιστολή και να περιμένεις likes.
Έως τότε, μπορούν να συνεχίσουν να γράφουν επιστολές γεμάτες ευχές, ελπίζοντας ότι ίσως κάποιος πρωθυπουργός, κάπου, κάποτε, θα κυβερνήσει μέσω hashtags.
Πηγή: Reporter.gr
