Εάν υπάρχει «ευχέρεια» … τότε μπορεί να έχουν νοσοκομειακή περίθαλψη τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων άλλως πεθαίνεις ή παίρνεις «δάνειο» για να αντιμετωπίσεις σοβαρά προβλήματα υγείας στον ιδιωτικό τομέα υγείας …
Το θεσμικό πλαίσιο υγειονομικής περίθαλψης στα στρατιωτικά νοσοκομεία
δεν είναι πλέον δικαίωμα των Στελεχών που πληρώνουν τόσο εν ενεργεία όσο και εν αποστρατεία για την υγειονομική τους περίθαλψη … Δεν είναι υποχρέωση της πολιτείας ,δεν είναι θεσμική μέριμνα αλλά απλώς θα παρέχεται αν υπάρχει «Ευχέρεια»… αυτά νομοθετεί ο υπουργός και «εμείς» απλώς φωτογραφιζόμαστε …
Συγχαρητήρια στον Στρατηγό Σαββα Μανουσαριδη για την εμπεριστατωμένη ανάλυση μιας προφανούς αδικίας εις βάρος της στρατιωτικής οικογένειας…
«Άρθρο 15 του ΠΔ 36/2026: Η στρατιωτική οικογένεια αξίζει κάτι περισσότερο από μια «ευχέρεια».
Η δημοσίευση του ΠΔ 36 ΦΕΚ Α 94/ 12-6-2026, με το οποίο κωδικοποιείται το θεσμικό πλαίσιο υγειονομικής περίθαλψης στα στρατιωτικά νοσοκομεία, ανέδειξε ένα ζήτημα που προκαλεί εύλογο προβληματισμό σε χιλιάδες στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, εν ενεργεία και εν αποστρατεία.
Το άρθρο 15 ορίζει ότι:
«Η υγειονομική περίθαλψη των μελών της οικογένειας των δικαιούχων του άρθρου 1 του παρόντος Κώδικα, καθώς και των στρατιωτικών συνταξιούχων και των μελών της οικογένειάς τους, δύναται να παρέχεται και στα στρατιωτικά νοσοκομεία των Ενόπλων Δυνάμεων, εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια.»
Αξίζει όμως να δούμε ποιους αφορά η συγκεκριμένη διάταξη.
Αφορά τις οικογένειες των μόνιμων εν ενεργεία αξιωματικών, ανθυπασπιστών, υπαξιωματικών και οπλιτών, των στελεχών πολεμικής διαθεσιμότητας, των εθελοντών, των ανακατατασσόμενων, των εφέδρων που προβλέπει το άρθρο 1, καθώς και του προσωπικού του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής.
Αφορά επίσης τις οικογένειες των στρατιωτικών συνταξιούχων.
Με άλλα λόγια, αφορά τη στρατιωτική οικογένεια της χώρας.
Κι όμως για αυτές ακριβώς τις οικογένειες ο νομοθέτης επιλέγει να χρησιμοποιήσει τη διατύπωση ότι η περίθαλψη «δύναται να παρέχεται» και μάλιστα «εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια».
Η διατύπωση αυτή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Ιδιαίτερα όταν στον ίδιο Κώδικα προβλέπεται παροχή υγειονομικής περίθαλψης σε πλήθος κατηγοριών προσώπων που δεν ανήκουν στις Ένοπλες Δυνάμεις και δεν αποτελούν μέλη της στρατιωτικής οικογένειας.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί, λειτουργοί του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εν ενεργεία και πρώην βουλευτές, στελέχη και συνταξιούχοι της ΕΥΠ, υπάλληλοι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, εμπειρογνώμονες του Υπουργείου Εξωτερικών, πολιτικοί υπάλληλοι του Πυροσβεστικού Σώματος, υπάλληλοι της Πολιτικής Προστασίας, μόνιμοι κάτοικοι νησιωτικών περιοχών, ανασφάλιστοι πολίτες και άλλες ειδικές κατηγορίες δικαιούχων.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Πολιτεία μπορεί να παρέχει πρόσβαση στα στρατιωτικά νοσοκομεία και σε άλλες κατηγορίες πολιτών, εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια.
Το ερώτημα όμως παραμένει:
Γιατί οι οικογένειες των στρατιωτικών αντιμετωπίζονται με μία πιο αδύναμη και επιφυλακτική διατύπωση από αυτή που συναντά κανείς σε πολλές άλλες διατάξεις του ίδιου Κώδικα;
Ορισμένοι θα επισημάνουν ότι η συγκεκριμένη διατύπωση δεν αποτελεί καινοτομία του ΠΔ 36/2026.
Πράγματι, η ίδια σχεδόν πρόβλεψη υπήρχε ήδη στο άρθρο 6 του Ν. 154/1975 ( ΦΕΚ Α 185) ο οποίος προέβλεπε ότι η περίθαλψη των μελών οικογένειας των στρατιωτικών και των στρατιωτικών συνταξιούχων στα στρατιωτικά νοσοκομεία παρέχεται «εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια».
Όμως το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι ίσχυε το 1975.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι ισχύει το 2026.
Πριν από πενήντα χρόνια οι δικαιούχοι περίθαλψης στα στρατιωτικά νοσοκομεία ήταν σαφώς λιγότεροι και το σύστημα εξυπηρετούσε κατά κύριο λόγο τη στρατιωτική κοινότητα.
Σήμερα, μετά από διαδοχικές νομοθετικές παρεμβάσεις, δεκάδες επιπλέον κατηγορίες πολιτών και κρατικών λειτουργών έχουν αποκτήσει δικαίωμα πρόσβασης στα στρατιωτικά νοσοκομεία.
Ως εκ τούτου η έννοια της «σχετικής ευχέρειας» αποκτά πλέον ουσιαστικό και όχι θεωρητικό περιεχόμενο.
Όσο αυξάνονται οι δικαιούχοι χωρίς αντίστοιχη αύξηση των διαθέσιμων πόρων, των υποδομών και του προσωπικού, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος η «ευχέρεια» να μετατραπεί σε πραγματικό περιορισμό για τις οικογένειες των στρατιωτικών.
Υπάρχει όμως και μία ακόμη παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Εν ενεργεία και οι εν αποστρατεία στρατιωτικοί καταβάλλουν κάθε μήνα εισφορά υπέρ του ΝΙΜΤΣ, η οποία παρακρατείται από τις αποδοχές και τις συντάξεις τους.
Πρόκειται για μία υποχρεωτική και διαχρονική οικονομική συμβολή των ίδιων των στρατιωτικών στη στήριξη του στρατιωτικού υγειονομικού συστήματος.
Αντίθετα πολλές από τις λοιπές κατηγορίες δικαιούχων που περιλαμβάνονται στον ίδιο Κώδικα αποκτούν πρόσβαση στα στρατιωτικά νοσοκομεία χωρίς να έχουν αντίστοιχη υποχρέωση καταβολής εισφοράς υπέρ του ΝΙΜΤΣ ή άλλου ΣΝ.
Με απλά λόγια, οι στρατιωτικοί πληρώνουν κάθε μήνα για ένα σύστημα στο οποίο οι οικογένειές τους πληροφορούνται σήμερα ότι η πρόσβασή τους εξαρτάται από το αν υπάρχει ή όχι «σχετική ευχέρεια».
Πίσω από κάθε στρατιωτικό υπάρχει μια σύζυγος, ένας σύζυγος, παιδιά και γονείς που μοιράστηκαν τις συνέπειες της στρατιωτικής ζωής.
Γιατί οι σύζυγοι και τα παιδιά των στρατιωτικών δεν υπήρξαν ποτέ απλοί παρατηρητές της στρατιωτικής ζωής.
Βίωσαν τις συνεχείς μεταθέσεις, την αβεβαιότητα, τις ανατροπές στον οικογενειακό προγραμματισμό, τις πολύμηνες απουσίες και την αγωνία που συνοδεύει κάθε άσκηση, κάθε αποστολή και κάθε περίοδο κρίσης.
Πόσα παιδιά στρατιωτικών αναγκάστηκαν να αλλάξουν σχολείο δύο, τρεις, τέσσερις ή και περισσότερες φορές μέχρι να ολοκληρώσουν τη σχολική τους ζωή;
Πόσα άφησαν πίσω φίλους, συμμαθητές και ολόκληρο το κοινωνικό τους περιβάλλον επειδή η πατρίδα χρειαζόταν τον πατέρα ή τη μητέρα τους σε άλλη πόλη, σε άλλο νησί ή σε άλλη μονάδα;
Πόσες σύζυγοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν επαγγελματικές προοπτικές και να ξεκινήσουν από την αρχή σε έναν νέο τόπο;
Πόσες οικογένειες έζησαν για χρόνια στον Έβρο, στα ακριτικά νησιά και στις παραμεθόριες περιοχές της χώρας, μακριά από συγγενείς, φίλους και υποστηρικτικά δίκτυα;
Η στρατιωτική ζωή δεν αφορά μόνο αυτόν που φορά τη στολή.
Τη ζει καθημερινά ολόκληρη η οικογένεια.
Και η προσφορά αυτή δεν σταματά την ημέρα της αποστρατείας, ούτε διαγράφεται με την παράδοση μιας ταυτότητας.
Οι ρυθμίσεις του εν λόγω κώδικα προκαλούν προβληματισμό και ανησυχία αν ληφθεί υπόψη η πραγματική κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα στρατιωτικά νοσοκομεία.
Τα τελευταία χρόνια η Πολιτεία διευρύνει συνεχώς τον αριθμό των δικαιούχων περίθαλψης, προσθέτοντας νέες κατηγορίες πολιτών και κρατικών λειτουργών.
Την ίδια στιγμή όμως οι δυνατότητες των στρατιωτικών νοσοκομείων δεν αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό.
Οι ελλείψεις σε ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό και τεχνικό προσωπικό είναι γνωστές.
Οι αναμονές για εξωτερικά ιατρεία, διαγνωστικές εξετάσεις και χειρουργικές πράξεις σε αρκετές περιπτώσεις είναι μεγάλες.
Κρίσιμες ειδικότητες αντιμετωπίζουν προβλήματα στελέχωσης, ενώ το προσωπικό συχνά εργάζεται στα όρια των δυνατοτήτων του.
Το ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο νομικό.
Είναι βαθιά πρακτικό.
Πώς είναι δυνατόν να αυξάνονται συνεχώς οι δικαιούχοι όταν οι ίδιοι οι στρατιωτικοί και οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν ήδη δυσκολίες πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας;
Και πώς είναι δυνατόν μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι οικογένειες των στρατιωτικών να ενημερώνονται ότι η περίθαλψή τους «δύναται να παρέχεται εφόσον υφίσταται σχετική προς τούτο ευχέρεια»;
Μία λέξη που προκαλεί προβληματισμό.
Η ουσία του ζητήματος βρίσκεται τελικά σε μία μόνο λέξη.
«Ευχέρεια».
Όχι δικαίωμα.
Όχι υποχρέωση της Πολιτείας.
Όχι θεσμική μέριμνα.
Αλλά «ευχέρεια».
Δηλαδή οι οικογένειες των ανθρώπων που επί δεκαετίες μετακινούνταν από φρουρά σε φρουρά, από νησί σε νησί και από μετάθεση σε μετάθεση.
Οι οικογένειες που στήριξαν την αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων χωρίς ποτέ να ερωτηθούν αν συμφωνούν με τις θυσίες που τους επιβλήθηκαν.
Οι οικογένειες των ανθρώπων που πληρώνουν κάθε μήνα εισφορά υπέρ του ΝΙΜΤΣ.
Οι οικογένειες των ανθρώπων που υπηρέτησαν την πατρίδα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Όλοι αυτοί πληροφορούνται σήμερα ότι η πρόσβασή τους στα στρατιωτικά νοσοκομεία εξαρτάται από το αν υπάρχει «σχετική ευχέρεια».
Η Πολιτεία οφείλει να αναρωτηθεί αν αυτό είναι πράγματι το μήνυμα που θέλει να στείλει στη στρατιωτική οικογένεια.
Γιατί τότε δεν τίθεται μόνο θέμα υγειονομικής πολιτικής.
Τίθεται θέμα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Και τελικά τίθεται θέμα σεβασμού απέναντι σε ανθρώπους που υπηρέτησαν την πατρίδα χωρίς ποτέ να φορέσουν στολή, αλλά έζησαν τη στρατιωτική ζωή στο πετσί τους»
Κωνσταντίνος Ζιαζιας
Επίτιμος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού
