Του π. Ηλία Μάκου
Για μια ακόμη φορά οι λιμενικοί έδειξαν την ανθρώπινη ευαισθησία τους.
Είναι καλοί επαγγελματίες, κάνουν άριστα τη δουλειά τους και δεν τους λείπει το συναίσθημα, αλλά εκδηλώνεται ατσιγκούνευτα, όσο δύσκολες και αν είναι οι συνθήκες.
Έχουν καρδιά και συμπεριφέρονται με πολύ κατανόηση και ανεκτικότητα και παραδοχή σε κατατρεγμένους και εμπερίστατους συνανθρώπους..
Η εικόνα, που έδωσε τη δημοσιότητα η Λιμενική Υπηρεσία, και δείχνει έναν λιμενικό του Λιμεναρχείου Ηγουμενίτσας να δίνει με στοργή και τρυφερότητα κρουασάν και γάλα σε μικρά μεταναστόπουλα, που λίγο νωρίτερα είχαν περισυνελλεγεί στη θάλασσα ανοιχτά των Παξών, όπου μεταφέρονταν από την Τουρκία προς την Ιταλία από δουλέμπορους και “έπεσαν” σε κακές καιρικές συνθήκες.
Ανεξάρτητα από το χρώμα, την καταγωγή τη γλώσσα, στην κοινότητα της αγάπης, στην κοινωνία αδελφοσύνης, στην ενότητα ειρήνης, αποκαλύπτεται το μεγαλείο της ανθρωπιάς.
Αποκαλύπτεται ο πόθος της ανθρώπινης ψυχής. Η αγάπη εσαεί αναζητά την αγάπη.
Η στάση αγάπης είναι μια διαγωγή, που κινητοποιεί τον όλο άνθρωπο και αποτελεί τη σύνθεση πλήρους λειτουργιών. Οι γνωστικές, συναισθηματικές και βουλητικές ενέργειες οργανώνονται, με αφετηρία την αγάπη, σε μια δυναμική δομή φιλάνθρωπης συμπεριφοράς.
Και προκαλεί και άλλες ανθρωπιστικές στάσεις, που μπορούν να εξελιχθούν σε ψυχική αντί-σταση απέναντι στην απανθρωπιά.
Η στάση υποδοχής προσεγγιζόμενη με τη στάση της αγάπης, αναδεικνύεται ως στάση, που βοηθάει στην ανάπτυξη του ανθρώπινου προσώπου και μάλιστα όταν πρόκειται για ταλαιπωρημένες και πονεμένες υπάρξεις, μεταξύ των οποίων και θλιμμένα παιδιά.
Μια τέτοια αγάπη δεν είναι κάτι το ασαφές και αφηρημένο, αλλά προσφέρεται στην παρατήρηση και στη θέα μας σαν κάτι το συγκεκριμένο και το σαφές.
Αναγνωρίζεται και ως διάθεση και ως πράξη.
