ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ από το ρεπορτάζ: «Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι τηλεφωνική συνομιλία του υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Χρήστου Στυλιανίδη με τον Τούρκο υπουργό Εσωτερικών Αλί Γερλίκαγια. Η επικοινωνία τους εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας των δύο πλευρών για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών. Η συζήτηση έγινε σε θετικό κλίμα και οι κκ. Στυλιανίδης και Γερλίκαγια επανέλαβαν τη δέσμευσή τους για ενίσχυση της καλής συνεργασίας που ήδη υπάρχει . Παράλληλα συμφώνησαν η συνεργασία της ελληνικής και της τουρκικής ακτοφυλακής να γίνει ακόμη πιο συστηματική και οι δύο υπουργοί να παραμείνουν σε τακτική επαφή»…
Εντάξει, «ό,τι πάρομεν καλόν είναι», όπως έλεγε ο αλησμόνητος Σπύρος Κυπριανού. Αλλά μήπως οι γείτονες μας «δουλεύουν ψιλόν γαζίν», κύριε υπουργέ; Πολύ καλά κάνουμε και συζητούμε, άγια πράττουμε που συναντάμε τους Τούρκους υπουργούς ή που τους τηλεφωνούμε και μας τηλεφωνούν. Το αποτέλεσμα, όμως , ποιο είναι; Μπορεί ποτέ κανείς να πιστέψει ότι όλες αυτές οι μεταφορές δήθεν μεταναστών και προσφύγων που ξεκινούν από τα μικρασιατικά παράλια γίνονται χωρίς να το γνωρίζουν οι τουρκικές Αρχές; Εδώ ο Ταγίπ επαίρεται, επειδή «ο κλέφτης στην Τουρκία πιάνεται σε δέκα λεπτά», διότι παντού, σε κάθε σημείο της χώρας, υπάρχουν κάμερες.
Και δεν μπορούν αυτές οι ρημάδες οι κάμερες να πιάσουν τα καραβάνια με τους μετανάστες, που επιβιβάζονται σε σκάφη στις ιωνικές παραλίες; Μήπως μας έχουν πάρει χαμπάρι ότι είμαστε « ελαφροί» και μας αποκοιμίζουν με «επαφές» και τηλεφωνήματα και μας τη φέρνουν το βράδυ μπαμπέσικα; Έχουν τρελαθεί οι λιμενικοί στα νησιά. Κάθε βράδυ βγαίνουν περιπολία και πέφτουν επάνω σε διακινητές, σε φουσκωτά, σε ιστιοφόρα.
Όπου να ‘ναι θα αρχίσουν οι αποβιβάσεις λαθραίων… με κρουαζιερόπλοια! Κάθε μέρα μας έρχονται τα δελτία από το αρμόδιο γραφείο του υπουργείου και του Λιμενικού Σώματος. Δεκαπέντε εδώ, τριάντα εκεί, πενήντα παραπέρα, εκατό, καμιά φορά, είναι οι «πρόσφυγες» που περνούν από την Τουρκία στην Ελλάδα και εν συνεχεία «λιάζονται» στις πλατείες της Αθήνας, όπως έλεγε κάποια ψυχή, που μας άφησε χωρίς την παρουσία της στο Κοινοβούλιο.
Ναι, συνομιλούμε, ναι, τηλεφωνιόμαστε, ναι, αλληλοσυγχαιρόμαστε για την επιτυχία μας, ναι, λέμε «μπράβο» και ανταλλάσσουμε «λάβαρα», όπως στο ποδόσφαιρο. Αλλά «πολύ λάδι κι από τηγανίτα τίποτα», που λέει ο λαός. Θα μου πεις «Και τι να κάνουμε; Να τους αφήνουμε να πνιγούν;» Όχι, προς Θεού. Αλλά κάποια στιγμή δεν πρέπει οι απέναντι να καταλάβουν ότι «εδώ δεν είμαστε φλούφληδες» και ότι όποιος περνάει τη νοητή γραμμή είναι αυτομάτως «οφσάιντ»;
Καλό θα είναι να ακούσουμε κάποια φορά το «ως εδώ και μη παρέκει», να υπάρξει μια αυστηρή προειδοποίηση «προς πάντα ενδιαφερόμενο» και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.
