Αν δώσω βάση στα υπολείμματα της Αριστεράς και κάποιους υποστηρικτές τους, το Λιμενικό πήρε φόρα να βουλιάξει ένα σκάφος με παράνομους μετανάστες ώστε να σκοτώσει καμία 15αριά και να σώσει καμία 50αριά άλλους.
Λογικό. Αν υπάρχουν νεκροί αλλά δεν υπάρχουν διασωθέντες, πώς θα βρεθούν μάρτυρες για το ναυάγιο; Και χωρίς διασωθέντες μάρτυρες πώς θα ξέραμε ότι το ναυάγιο είναι έγκλημα;
Πράγμα που σημαίνει ότι στο Λιμενικό δεν είναι μόνο δολοφόνοι. Είναι και ηλίθιοι. Προδίδονται μόνοι τους.
Η ιστορία θα ήταν για γέλια, αν δεν τη σφράγιζε η τραγικότητα των νεκρών. Αλλά οι άνθρωποι δεν σκοτώθηκαν επειδή πήγαιναν εκδρομή για μπάνιο.
Σκοτώθηκαν προσπαθώντας υπό ακραίες συνθήκες να μπουν παράνομα σε μια ξένη χώρα.
Να παραβιάσουν δηλαδή τα σύνορά της. Και φυσικά κάθε σοβαρή χώρα που σέβεται τον εαυτό της φρουρεί τα σύνορα. Με ό,τι δυσάρεστο μπορεί να συνεπάγεται κάτι τέτοιο.
Καλώς ή κακώς, οι σοβαρές χώρες δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.
Ποιος μπορεί να διαφωνεί; Ξέρω μερικούς αλλά μικρή σημασί α έχουν. Υπάρχουν νόμιμοι τρόποι να έλθει κάποιος στην Ελλάδα αρκεί να πληροί τις προϋποθέσεις που η Ελλάδα θέτει.
Διότι η μετανάστευση δεν αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα. Εχω κάθε δικαίωμα να θέλω να πάω στην Αμερική αλλά μόνο αν η Αμερική μου το επιτρέψει μπορώ να το υλοποιήσω.
Διαφορετικά δεν μπορώ να στήσω το τσαντίρι μου στο Σέντραλ Παρκ και να χαζεύω τους ουρανοξύστες.
Αυτά φυσικά είναι αυτονόητα πράγματα. Λιγότερο αυτονόητη είναι η δυσκολία κάποιων να καταλάβουν τι σημαίνει «φυλάω σύνορα». Και να θεωρούν ότι η φύλαξή τους αποτελεί αντικείμενο κουβέντας.
Αλλά εδώ, θα μου πείτε, πλακώθηκαν για ένα ναυάγιο στην Πύλο που έγινε εκτός εθνικών χωρικών υδάτων. Λογικό δεν είναι να ανέβουν στα κάγκελα και για τη Χίο;
Διότι το ζητούμενο δεν είναι το νησί, ούτε το ναυάγιο, ούτε οι συνθήκες του ναυαγίου. Το ζητούμενο είναι τα κάγκελα.
Το 2021 βούλιαξε στη Μάγχη ένα πλεούμενο που μετέφερε παράνομους μετανάστες με 31 νεκρούς. Την περασμένη Πέμπτη μια ανεξάρτητη βρετανική εξεταστική επιτροπή αποφάνθηκε ότι η ευθύνη βαραίνει τους Γάλλους που δεν έσπευσαν να σώσουν το πλεούμενο («Le Monde», 7/2).
Κρίμα κι άδικο για τους ανθρώπους.
Αλλά δεν είδα κανέναν στη Γαλλία ή τη Μεγάλη Βρετανία να ανεβαίνει στα κάγκελα. Ισως επειδή αντιλαμβάνονται ότι η φύλαξη των συνόρων είναι από μόνη της μια σοβαρή δουλειά.
Δεν τους λείπουν λοιπόν τα κάγκελα. Ούτε τα ναυάγια. Απλώς έχουν και μυαλό.
Γιάννης Πρετεντέρης
