Παρουσιάζοντας το νομοσχέδιο για τα υγειονομικά θέματα των Ενόπλων Δυνάμεων στη Βουλή, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας επιχείρησε να εμφανίσει ένα «σχέδιο σωτηρίας» για τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των αλλαγών που προωθούνται αποκαλύπτει μια διαφορετική πραγματικότητα: τη σταδιακή εμπορευματοποίηση της στρατιωτικής Υγείας και την αποδυνάμωση των κεκτημένων των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η Πανελλαδική Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ) έχει ήδη αναδείξει τα βαθύτερα προβλήματα του νομοσχεδίου και οι επισημάνσεις της φωτίζουν τα κενά που απέφυγε να θίξει ο κ. Δένδιας.
Αντί για ενίσχυση των στρατιωτικών δομών υγείας, δρομολογείται η μεταφορά των στρατιωτικών σε ιδιωτικές δομές υγείας με οικονομικό κόστος για τους ίδιους, ενώ παράλληλα τα στρατιωτικά νοσοκομεία ανοίγουν ολοένα και περισσότερο στον γενικό πληθυσμό, υποβαθμίζοντας την προτεραιότητα των στελεχών. Η δυνατότητα ιδιωτικής ασφάλισης, που παρουσιάζεται ως «νέα επιλογή», στην πράξη μετακυλίει το βάρος στους στρατιωτικούς, οι οποίοι πλέον καλούνται να πληρώνουν για υπηρεσίες που μέχρι σήμερα αποτελούσαν αυτονόητο δικαίωμά τους.
Παρά τις αναφορές σε «νοικοκύρεμα» και «εξορθολογισμό», το σχέδιο δεν προβλέπει ουσιαστική ενίσχυση των στρατιωτικών υγειονομικών μονάδων. Αντιθέτως, επισημοποιείται η σταδιακή ενσωμάτωση στο ΕΣΥ και η ενοποίηση δομών που μέχρι σήμερα διατηρούσαν την επιχειρησιακή αυτονομία των Ενόπλων Δυνάμεων. Το ΓΕΕΘΑ συγκεντρώνει υπεραρμοδιότητες, ενώ δημιουργείται νέο υγειονομικό σχήμα χωρίς σαφές επιχειρησιακό πλαίσιο για την κάλυψη των στρατιωτικών αναγκών.
Σε αυτό το πλαίσιο, το ΝΙΜΤΣ μετατρέπεται σταδιακά σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, με αδιευκρίνιστους όρους για τη φιλοξενία αποστράτων, την ίδια στιγμή που παραμένει ασαφές τι θα γίνει με τους χιλιάδες στρατιωτικούς που στηρίζονται σε αυτό. Η κυβέρνηση αποφεύγει να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα για τη διατήρηση των στρατιωτικών προτεραιοτήτων στις παροχές υγείας.
Παράλληλα, εισάγονται διατάξεις που αυξάνουν δραστικά τα πραγματικά έτη υπηρεσίας των στελεχών, ξεκινώντας από τους ΕΠΟΠ και διαμορφώνοντας ένα νέο πρότυπο σταδιοδρομίας 40 ετών. Το μέτρο, αν και παρουσιάζεται ως σημειακή παρέμβαση, ανοίγει τον δρόμο για συνολική αναδιάρθρωση του χρόνου υπηρεσίας όλων των βαθμίδων, χωρίς παράλληλες εγγυήσεις για μισθολογική ή ασφαλιστική βελτίωση.
Ο κ. Δένδιας υποστήριξε ότι τα στρατιωτικά νοσοκομεία εμφανίζουν χαμηλά ποσοστά πληρότητας, δικαιολογώντας έτσι την ανάγκη για διεύρυνση της πρόσβασης. Όμως, η σύγκριση με το ΕΣΥ είναι παραπλανητική: οι στρατιωτικές δομές δεν προορίζονται για μαζική χρήση αλλά για την ειδική κάλυψη επιχειρησιακών αναγκών. Η αύξηση των πληροτήτων μέσω αθρόας πρόσβασης πολιτών κινδυνεύει να διαλύσει αυτό τον χαρακτήρα.
Η συνολική εικόνα του νομοσχεδίου φανερώνει μια επικοινωνιακή στρατηγική, που προσπαθεί να παρουσιαστεί ως «πρόοδος» η μεθοδευμένη υποβάθμιση της στρατιωτικής Υγείας και η οικονομική εξόντωση των ίδιων των στρατιωτικών. Η ρητορική περί «νέων δυνατοτήτων» δεν μπορεί να κρύψει ότι οι πραγματικές συνέπειες θα είναι αυξημένο κόστος, χαμηλότερη ποιότητα παροχών και απώλεια στρατιωτικής αυτονομίας.
Πίσω από τις διακηρύξεις για βελτίωση, αποκαλύπτεται ένας σχεδιασμός που εξυπηρετεί κυρίως τη σταδιακή εκχώρηση των υποδομών, των υπηρεσιών και των περιουσιών των Ενόπλων Δυνάμεων, στο όνομα της εξοικονόμησης. Σε αυτή την πορεία, οι στρατιωτικοί μετατρέπονται από πυλώνες των Ενόπλων Δυνάμεων σε πελάτες του ιδιωτικού τομέα.
