Το θέμα της ηγεσίας στο ΣΥΡΙΖΑ, που απασχόλησε την κοινή γνώμη το τριήμερο που πέρασε, συμπίπτει, χρονικά, με το ζήτημα διατήρησης του νυν Αρχηγού για τρίτο χρόνο στην ηγεσία του ΛΣ, που θα απασχολήσει το ΚΥΣΕΑ αύριο πρωί-πρωί.
Ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει την απόφαση του ΚΥΣΕΑ. Δεν είναι, δα, πολλοί αυτοί που ενδιαφέρονται, ούτε η οποιαδήποτε απόφαση θα κάνει αισθητή διαφορά στο Λιμενικό.
Είθισται, όσοι αναρριχώνται σε ιεραρχίες να μην προτάσσουν άλλο τίποτε, παρά μόνον τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.
Είθισται να χρησιμοποιούν θεσμούς, ανθρώπους και καταστάσεις για να φτάσουν εκεί, που μόνον εκείνοι επιθυμούν … Στην κορυφή…
Κι από εκεί ψηλά, να «απειλούν» πως ήρθαν για να μείνουν. Και, συνήθως, μένουν…
Διατηρώντας γύρω τους το παρδαλόσχημο ακροατήριο, έτοιμο να αυτοαθωωθεί ξανά και ξανά με ελαφρυντικά ότι όλοι φταίνε, εκτός από αυτό, ότι όλοι απεργάζονται τον χαμό του και τη φτώχεια του, εκτός από το ίδιο, ένα ακροατήριο έτοιμο να μπει στο στόμα οποιουδήποτε λύκου θα του τάξει.
Ένα ακροατήριο, που μοιάζει με νεοψεκασμένη κοινότητα που θα ζητωκραυγάζει για το Σωτήρα που θα το διατηρήσει στο νιρβάνα του, στη Χαναάν της νομής προνομίων, θέσεων και αξιωμάτων με τρόπο καλαμπουρτζίδικο και ασύδοτο.
Και, η ιστορία θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται, αυτούσια και αενάως, αδιακρίτως του εκάστοτε επιλεγόμενου ταγού…
Εδώ ταιριάζει αυτό που είπε ένας πολιτικός αρχηγός στη Βουλή: «ΓΙΑΤΙ, ΑΥΤΟΙ ΕΙ(μα)ΣΤΕ».
«Αυτοί εί(μα)στε». Ένας όχλος που ενδεχομένως να μεγαλώσει όταν τα πράγματα ζορίσουν και η Μοίρα μας ορίσει ένα καινούριο άσχημο συναπάντημα με την κρίση και τις συνέπειες της.
Είναι πλέον γνωστό πως ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Και αυτός είναι κι ο λόγος που, μέχρι την επόμενη μεγάλη κρίση, πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Αλλά, ίσως και καθόλου…
