Στη μεταβολή του πολιτικού σκηνικού, οι διακηρύξεις για «σκληρή δουλειά» και «έργα» αποτελούν το σταθερό αφήγημα κάθε κυβέρνησης που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φθορά του χρόνου και την εμφάνιση νέων παικτών στο κοινοβουλευτικό τερέν. Ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλης Κικίλιας, στην πρόσφατη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό open
Κικίλιας: Οι εκλογές θα κριθούν από τη δουλειά μας, όχι από τα νέα κόμματα…
επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από αυτό ακριβώς το επιχείρημα: ότι η σχέση της Νέας Δημοκρατίας με τους πολίτες είναι ζήτημα αποτελεσματικότητας και ότι «όσα κόμματα και αν δημιουργηθούν», η κάλπη θα κρίνει μόνο το παραχθέν έργο.
Η πολιτική πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο σύνθετη και πολυπαραγοντική. Οι εκλογές δεν κρίνονται μόνο στα χαρτιά, στους προϋπολογισμούς ή στις εξαγγελίες των εξοπλιστικών προγραμμάτων του Λιμενικού Σώματος. Κρίνονται, σε τεράστιο βαθμό, από το ύφος της εξουσίας και τη συμπεριφορά των προσώπων που τη διαχειρίζονται. Και εκεί είναι που το κυβερνητικό αφήγημα συναντά σοβαρές ρωγμές.
Η ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι ο ελληνικός λαός μπορεί να δείξει ανοχή σε καθυστερήσεις ή ακόμη και σε αστοχίες, αλλά ποτέ δεν συγχωρεί την αλαζονεία. Όταν τα κυβερνητικά στελέχη διοικούν «αφ’ υψηλού», εκπέμποντας μια αίσθηση του αλάθητου, η απόσταση από την κοινωνική βάση μεγαλώνει επικίνδυνα.
Ο ίδιος ο κ. Κικίλιας, στο κρίσιμο χαρτοφυλάκιο της Ναυτιλίας, έχει συγκεντρώσει το τελευταίο διάστημα έντονη κριτική για τον τρόπο διοίκησής του. Πολλοί εντός και εκτός του κλάδου τού καταλογίζουν ένα προφίλ υπέρμετρα συγκεντρωτικό, που παραπέμπει περισσότερο σε «αυτοκράτορα» παρά σε έναν πολιτικό προϊστάμενο που βρίσκεται σε ανοιχτό, ισότιμο διάλογο με τους φορείς, τους νησιώτες και τα στελέχη του Σώματος.
Όταν η πολιτική απάντηση σε κάθε κριτική είναι η επίκληση της «σοβαρότητας» και των «αποτελεσμάτων», ενώ την ίδια στιγμή η καθημερινή συμπεριφορά εκλαμβάνεται ως απόμακρη και εγωκεντρική, τότε ο «δεσμός με τη βάση» για τον οποίο μιλά ο Υπουργός δεν κινδυνεύει απλώς να διαρραγεί· έχει ήδη σπάσει.
Το δίδαγμα της κάλπης
Στο τιμόνι του Υπουργείου Ναυτιλίας, με φόντο μάλιστα μεγάλα γεγονότα όπως τα «Ποσειδώνια 2026» και τις επενδύσεις στα ναυπηγεία, η ανάγκη για στιβαρή ηγεσία είναι δεδομένη. Όμως, η στιβαρότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την έπαρση.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι οι πολίτες θα προσέλθουν στην κάλπη κρατώντας μόνο ένα κομπιουτεράκι για να μετρούν drones, Rafale και υπογραφές συμφωνιών, κάνει τραγικό λάθος. Οι ψηφοφόροι αξιολογούν το ήθος, την ενσυναίσθηση και, κυρίως, τον σεβασμό που εισπράττουν από αυτούς που ορίστηκαν να τους υπηρετούν.
Αν οι υπουργοί συνεχίσουν να διοικούν ως ανέγγιχτοι ηγεμόνες, τότε κανένα success story και καμία επικοινωνιακή στρατηγική «πρώτης κάλπης» δεν θα σταθεί ικανή να τους διασώσει από τη δυσαρέσκεια των πολιτών.
