“Το Λιμενικό του αύριο…καταρρέει σήμερα!!!
Την ώρα που οι λιμενικές αρχές της χώρας δηλώνουν συστηματικά την υποστελέχωση τους που στις περισσότερες περιπτώσεις ξεπερνά το 50%, κάποιοι εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Την ώρα που στα Δωδεκάνησα ξεκίνησε άλλη μια δύσκολη θερινή περίοδο, με την διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, την εκρηκτική τουριστική κίνηση, πύλες εισόδου, ελέγχους ναυλοσυμφώνων, πράκτορες, λιμενικές εγκαταστάσεις και δεκάδες παράλληλες υποχρεώσεις, οι υπηρεσίες παραμένουν αποδεκατισμένες.
Το φιλότιμο όμως…ΔΕΝ είναι οργανική θέση!!!
Την ώρα που οι Κυκλάδες λειτουργούν στα όρια της ανθρώπινης αντοχής και υπάρχουν υπηρεσίες όπου δύο ΜΟΛΙΣ στελέχη καλούνται να διαχειριστούν λιμάνια όπως της Μυκόνου, της Πάρου και άλλων κορυφαίων τουριστικών προορισμών, συνάδελφοι αδυνατούν ακόμη και να λάβουν την κανονική τους άδεια…λόγω υπηρεσιακών αναγκών!!!
Την ώρα που η Αττική συνεχίζει να απογυμνώνεται για να καλύψει έκτακτες ανάγκες παντού, χωρίς ποτέ να λύνονται τα πραγματικά δικά της προβλήματα, ενώ το Υπουργείο μοιάζει να αναζητά προσωπικό εκεί που απλά δεν υπάρχει για να βοηθήσει το πρόβλημα…δημιουργώντας πρόβλημα…
Και μέσα σε αυτή την εικόνα κατάρρευσης, υπάρχει και η Ομοσπονδία, η οποία δείχνει να έχει άλλες προτεραιότητες.
Όταν το προσωπικό γερνάει, εξαντλείται και αποχωρεί με αυξανόμενη τάση, χωρίς να αντικαθίσταται.
Όταν οι οργανικές θέσεις παραμένουν κενές
.
Όταν οι υπηρεσίες λειτουργούν χάρη στο φιλότιμο και όχι στον σχεδιασμό.
Όταν το ερώτημα δεν είναι πλέον αν υπάρχουν ελλείψεις αλλά πόσο ακόμη θα αντέξουν οι συνάδελφοι.
Τότε η συζήτηση δεν μπορεί να περιστρέφεται γύρω από δημόσιες σχέσεις, εκδηλώσεις ή ομάδες μπάσκετ (άκουσον άκουσον)!!!
Το Λιμενικό δεν χρειάζεται ομάδες για να παίξει άμυνα.
Χρειάζεται προσωπικό.
Χρειάζεται μεταθέσεις.
Χρειάζεται ενίσχυση των νησιών.
Χρειάζεται σοβαρό σχεδιασμό.
Κυρίως όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα μιλούν για τα πραγματικά προβλήματα και όχι για όσα βολεύουν να ακούγονται.
Εγώ πέρυσι εκλέχτηκα ως αντιπρόσωπος των στελεχών της Αττικής, Πειραιώς και Νήσων, αλλά και ως στέλεχος που υπηρετεί στα Δωδεκάνησα, δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά σε μια πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά.
Δεν ενεπλάκη σε όλο αυτό για να κρύβομαι και να σιωπώ… αλλά για να βγαίνω μπροστά και να μιλάω καθαρά και όντας στο πεδίο… όχι κρυμμένος!
Γιατί πίσω από κάθε ποσοστό υποστελέχωσης υπάρχει ένας συνάδελφος που κάνει τη δουλειά δύο και τριών ανθρώπων.
Και κάποια στιγμή, το φιλότιμο, που ξαναλέω δεν είναι οργανική θέση, δεν αρκεί για να κρατήσει όρθιο ένα ολόκληρο Σώμα.
Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες και ένα καλοκαίρι που θα μετρηθούν πραγματικά οι δυνάμεις του προσωπικού…σε εποχές που δεν είναι όπως παλιά, με τα περιστατικά υγείας να είναι αυξανόμενα και σε νέους ανθρώπους, όπως και τα ψυχολογικά!”
