Τελευταίο μπάρκο λοιπόν για έναν ακόμα συμπολίτη μας.
Από την μια στιγμή στην άλλη το ταξίδι της ζωής τερμάτισε άγουρα για ένα ναυτικό μας, που είχε βάλει τη δική του σφραγίδα στην ακτοπλοϊκή σύνδεση του νησιού μας, με τα ακριτικά και αγαπημένα Ψαρά.
Έτσι δεν είναι τυχαία τα συγκινητικά λόγια και ο συναισθηματικός αποχαιρετισμός προς τον καπ. Μάρκο Ζαννίκο του Δημάρχου των Ψαρών Κώστα Βρατσάνου.
Όπως και δεν είναι τυχαίο, που ενώ ο καπ. Μάρκος τάχε τα χρονάκια του στη θάλασσα, συνδέθηκε και τελικά άφησε την τελευταία του πνοή στην «Δόξα των Ψαρών».
Τον θυμάμαι στα ταξίδια μας προς τα Ψαρά. Πάντα τυπικός, έστελνε κάποιον από το πλήρωμα να μας καλέσει στη γέφυρα ή να μας κεράσει καφέ. Στην παρέα, στην συζήτηση ήταν ομιλητικός και ώριμος αλλά όταν άνοιγε η κάμερα ήταν η… καταστροφή του δημοσιογράφου. Ναι – όχι, αριστερά – δεξιά, λίγες κουβέντες, μονολεκτικές απαντήσεις.
Για του λόγου το αληθές θυμηθείτε τον στο 6 περίπου λεπτό της εκπομπής «Όμορφη και παράξενη παρτίδα» στις 25/8/18 όταν ήδη μέτραγε δύο χρόνια υπηρεσίας στην συγκεκριμένη γραμμή – σύμβολο https://www.alithia.gr/tv/omorfi-kai-paraxeni-patrida/omorfi-paraxeni-patridaoikonomiki-zoi-psaron250818.
Και γιατί την χαρακτηρίζω «σύμβολο»; Μα γιατί εκτός της ανάγκης σύνδεσης των ηρωϊκών Ψαρών με το κέντρο, όπου κυριολεκτικά το βαποράκι της γραμμής είναι ο ομφάλιος λώρος του νησιού με την μάνα Χίο, αυτό το πλοίο και στο πρόσωπο του καπετάνιου του, μπορεί να σημαίνουν πολύ πιο απλά και συνάμα σύνθετα συναισθήματα, όπως αυτό που έχω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας, έτσι και σαν αποχαιρετισμό, σε ένα ναυτικό μας, που ήξερε πως δεν ήταν μόνο… τιμονιέρης ενός πλοίου.
18 Απριλίου 2023 και ένα μικρό ανθρώπινο ρυάκι κατηφόριζε τα φιδίσια μονοπάτια από τα Λεπτόποδα στα Αγιάσματα, μεταφέροντας τα εικονίσματα από την Χωριοεκκλησιά στα Εκκλησάκια της παραλίας, στο περίφημο έθιμο του Νιότριτου. https://www.youtube.com/watch?v=MQjChHKTMe8
Όταν ξαφνικά, από την κορφή που ξεπροβάλαμε εμείς, φάνηκε βαθιά κάτω στη θάλασσα η φιγούρα της «Δόξας των Ψαρών» που τραβούσε σταθερά τη γραμμή του από τα Ψαρά προς την Χίο.
Εμείς όλοι από ψηλά βλέπαμε πεντακάθαρα, αλλά από το καραβάκι άντε να δείς τώρα το ανθρώπινο αυτό μικρό ποτάμι να κατεβαίνει, ανάμεσα στα δέντρα και τους βάτους.
Και ξαφνικά ακούγεται το… σφύριγμα!!!
Γειά σου καπετάν Μάρκο!!! Μας είδαν, μας είδαν! Δεκάδες χέρια άρχισαν να κουνιούνται στον χαιρετισμό από την στεριά προς το πλοίο, όπως μόνο οι νησιώτες ξέρουν, και από το πλοίο στη στεριά, όπως μόνο οι ναυτικοί ξέρουν, κάνοντας σινιάλο με τον μοναδικό τρόπο που μπορούν. Των σφυριγμών από την τσιμινιέρα του πλεούμενου τους.
Έτσι και συνεχίσαμε κατηφορίζοντας. Εμείς να χαιρετάμε με τα εικονίσματα και ο… Άγιος Νικόλας να απαντά από την θάλασσα… σφυρίζοντας.
Που να το ξέραμε τότε καπ. Μάρκο πως αυτός θα ήταν ο τελευταίος δικός σου προς εμάς τους… αγνώστους χαιρετισμός, το τελευταίο σφύριγμα, προς την ζωή που συνεχίζεται «Θανάτω θάνατον πατήσας».
Καλό ταξίδι καπετάνιε των Ψαρών.
Υ.Γ: Ανάμεσα στα εικονίσματα των Λεπτοποδούσων, δεν μπορεί, θα ήταν και ο Άγιος Νικόλας.
