Η παντελής έλλειψη σχεδιασμού, αλλά, κυρίως, η παντελής έλλειψη σεβασμού στο έμψυχο και έμπειρο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων οδήγησε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας στην προαναγγελθείσα, κυνική «σφαγή» 793 Ταξιάρχων, Συνταγματαρχών και αντίστοιχων Αξιωματικών των άλλων κλάδων, προοιωνίζοντας τι θα συμβεί στις τακτικές κρίσεις του Μαρτίου.
Σε αντίθεση με ό,τι διατείνεται ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας περί υλοποίησης της θολής «Ατζέντας 2030» και της ανάγκης εξορθολογισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, ο τεράστιος αριθμός των αποστρατειών, κυρίως Συνταγματαρχών και αντίστοιχων Αξιωματικών, επιτείνει το αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας του στρατιωτικού δυναμικού της χώρας, με τις κρίσεις να γίνονται ανά πάσα στιγμή, κατά το δοκούν και σχεδόν πάντα, μετά από ψήφιση σχετικών τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια.
Η αυταρχική προσέγγιση του Υπουργού έχει ως απόρροια τη συρρίκνωση του στρατεύματος. Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα: πέρα από τις επικοινωνιακές ανάγκες του κ. Δένδια, ποιος είναι ο βαθύτερος στόχος αυτών των ενεργειών, που προοιωνίζουν δυσοίωνο το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων;
Οι επιλογές της κυβέρνησης οδηγούν τα στελέχη στην άτακτη φυγή τους, πριν φθάσουν στη λεπίδα της «σφαγής» των κρίσεων, με άμεσο αντίκτυπο την απομείωση της μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Για αυτή την κατάληξη, οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και μεγάλες.
