Βουβός θυμός έναντι αλαζονείας

Η αφορμή φυσικά ήταν τα Τέμπη και οι απαράδεκτοι κυβερνητικοί χειρισμοί. Οι διαβεβαιώσεις ότι δεν υπήρχε εύφλεκτο φορτίο – το πόρισμα λέει ότι υπήρχε – οι επιθέσεις εναντίον των γονέων και οι κατηγορίες ότι διαμαρτύρονται για να πάρουν λεφτά, οι καθυστερήσεις στις έρευνες.

Όμως η διαμαρτυρία για τα Τέμπη, κρύβει τον θυμό των πολιτών για όλα. Ο κόσμος δυσανασχετεί διότι έχει φτάσει στα όρια του και η κυβέρνηση δεν τον πείθει ότι προσπαθεί να τον ανακουφίσει.
Επι έξι χρόνια η κυβέρνηση επαναλαμβάνει μονότονα και ενοχλητικά την ίδια απάντηση σε κάθε πρόβλημα που προκύπτει. Λέει, “δεν φταίω εγώ”. Δεν φταίει για την ακρίβεια, φταίει ο πόλεμος, δεν φταίει για τα καρτέλ, φταίει η ευρωπαϊκή επιτροπή ανταγωνισμού, δεν φταίει για τις χαμηλές αυξήσεις μισθών, φταίει η Κομισιόν, δεν φταίει για τα Τέμπη, φταίει ο σταθμάρχης.

Αυτό το “δεν φταίω” σημαίνει παράλληλα ότι “αντιλαμβάνομαι ότι ζορίζεστε, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι”. Δεν μπορώ να μειώσω τον ΦΠΑ ώστε να μειωθεί το βάρος της ακρίβειας γιατί θα τον φάνε οι κερδοσκόποι, δεν μπορώ να δώσω μεγαλύτερες αυξήσεις γιατί υπάρχει όριο από την Κομισιόν, δεν μπορώ να κυνηγήσω και να τιμωρήσω τα καρτέλ διότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν βρίσκει παραβάσεις, δεν μπορώ να τιμωρήσω κανέναν για τα Τέμπη διότι δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Όμως θα μπορούσε να κάνει πολλά και δεν τα κάνει. Επι έξι χρόνια η κυβέρνηση λειτουργεί με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο το πως θα την κρίνουν οι ξένοι. Οι ξένοι επενδυτές, οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, η Κομισιόν. Μαζεύει πρωτοφανή πλεονάσματα και πλειοδοτεί στην εξόφληση χρέους αντί να σπρώξει χρήμα στην αγορά. Κρατάει απόθεμα 47 δισ στην Τράπεζα της Ελλάδος και δεν πληρώνει καν στην αγορά τα 3 δισ που χρωστάει από επιστροφές φόρων και συμβάσεις. Δεν εκμεταλλεύεται το υπερβολικό χρήμα που έχει μαζέψει από τον υψηλό ΦΠΑ στις αυξημένες τιμές για να δώσει αυξήσεις στους μισθούς ώστε να καλύψουν τις απώλειες των μνημονίων. Εξασφαλίζει ότι οι αριθμοί ευημερούν και αδιαφορεί που οι άνθρωποι υποφέρουν.
Δεν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση πως η δουλειά της δεν είναι να ικανοποιεί τους ξένους επενδυτές, ούτε να προστατεύει τις τράπεζες και τα καρτέλ, δουλειά της είναι η ευημερία των πολιτών. Δεν διοικεί επιχείρηση, διοικεί χώρα, στους πολίτες πρέπει να απολογείται, τα συμφέροντα των πολιτών πρέπει να προστατεύει, όχι των ξένων επενδυτών.
Και αφού δηλώνει ότι δεν φταίει και ενώ δεν κάνει τίποτα για να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών, μας λέει με θράσος ότι “δεν έχετε άλλη επιλογή από εμάς”.

Όταν λοιπόν μια κυβέρνηση, ότι κι αν συμβεί, ακόμη και η ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών, σου λέει δεν φταίω για τίποτα, δεν έχω καμία ευθύνη και με απαράδεκτη αλαζονεία σε ενημερώνει ότι δεν έχεις καμία άλλη επιλογή, ότι μετά από αυτήν το χάος, είναι λογικό να σε εξοργίσει.

Οι τεράστιες συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις, αυτόν τον βουβό θυμό έναντι της άρνησης της κυβέρνησης να παραδεχτεί έστω και ένα λάθος της, της επίρριψης ευθυνών σε όλους τους άλλους, της υπεροψίας και αλαζονείας, της έλλειψης ευαισθησίας για τις δυσκολίες της καθημερινότητας των πολιτών, της αδράνειας έναντι όλων των προβλημάτων, νέων και χρόνιων και της θρασύτητας με την οποία τολμά να δηλώνει ότι οι πολίτες δεν έχουν άλλη επιλογή, εξέφρασαν.
Και ενώ η κυβέρνηση αυτοθαυμάζεται και θεωρεί ότι τα πάει πολύ καλά, ότι είναι η καλύτερη, ότι είναι η μοναδική επιλογή των πολιτών, το μήνυμα των συγκεντρώσεων ήταν σαφές και πολύ ηχηρό: Δεν πάτε καθόλου καλά! Και το υπονοούμενο μήνυμα, που έρχεται καλπάζοντας είναι : επιλογές έχουμε όσες θέλουμε. Όποιον να’ ναι για την ακρίβεια, αφού εσείς δεν ενδιαφέρεστε για εμάς.