Παραθέτουμε άποψη αναγνώστη αναφορικά με τα τεκταινόμενα στο συνδικαλιστικό πεδίο του ΛΣ
“Λίγη αυτοκριτική θα βοηθούσε περισσότερο από τους αφορισμούς.
Ίσως και η διατύπωση ουσιαστικών προτάσεων για την αναβάθμιση του ρόλου των συνδικαλιστικών Ενώσεων.
Ο καθορισμός ξεκάθαρου νομικού πλαισίου, κανόνες διαφάνειας και λειτουργίας αλλά και της διαχείρισης των εισφορών των μελών, αξιοποίηση της τεχνολογίας για την ενίσχυση της άμεσης συμμετοχής των μελών στη λήψη αποφάσεων επί σοβαρών θεμάτων, απάλειψη προβληματικών προνομίων και της αντίληψης “των εκλεκτών” για τους οποίους οι κανονισμοί και ενίοτε και οι νόμοι πολλές φορές δεν εφαρμόζονται αλλά ερμηνεύονται με παραδοχές που βολεύουν, ο περιορισμός του αριθμού των θητειών κάθε εκλεγόμενου κ.λ.π.
Αν δεν υπάρξει προβληματισμός για αυτά τα θέματα, τότε θα έχουμε ανούσιες και χωρίς περιεχόμενο αντιπαραθέσεις, που ουσιαστικό αντικείμενό τους είναι τα αξιώματα και τις θέσεις που συνεπάγονται παραγοντισμό, δημοσιότητα και διατήρηση της σημερινής τελματωμένης κατάστασης.
Τα στελέχη του Σώματος έχουν κουραστεί από τις συνεχείς και σχεδόν μηνιαίες εναλλασσόμενες αλλαγές στις θέσεις των Δ.Σ. των Ομοσπονδιών και τις χωρίς κανένα προσανατολισμό και στίγμα διαμάχες.
Τα στελέχη του Σώματος έχουν ανάγκη από ένα συνδικαλισμό που διεκδικεί και δεν συνδιοικεί, από ένα συνδικαλισμό που απαιτεί την αξιοποίηση κάθε δυνατότητας από το ισχύον νομικό πλαίσιο προς όφελος του προσωπικού.
Έναν συνδικαλισμό που δεν υποκαθιστά την διοίκηση αλλά απαιτεί από αυτήν την επίλυση των καθημερινών απλών προβλημάτων των στελεχών που βελτιώνουν τις συνθήκες και τους όρους απασχόλησης τους.
Ένα συνδικαλισμό που ικανοποιεί τις ανάγκες και τα θέλω των στελεχών και όχι τις προσωπικές φιλοδοξίες των συνδικαλιστών.
Ένα συνδικαλισμό που ευνοεί την συμμετοχή του συνόλου των στελεχών και όχι την σύνταξη πίσω από “αναγνωρίσιμους εκπροσώπους” επιζητώντας την εύνοια στην μετάθεση, στην απόσπαση, στην ασθένεια, στην άδεια, στην καθημερινότητα δια της εξαργύρωσης της ψήφου τους.
Ίσως τότε να είχαν κάποιο νόημα και διαφοροποιήσεις.
Ωστόσο διαβάζοντας κανείς τις ανακοινώσεις τόσο των “κανονικών” όσο και των “διαφοροποιούμενων” μάλλον θα μελαγχολήσει.
Μήπως είναι καιρός για ουσιαστικό διάλογο και ουσιαστικές αποφάσεις για αλλαγή πορείας;”
