Τουρκικό μέσο αποδίδει στην ελληνική πλευρά ένα «πολυεπίπεδο σχέδιο ισορροπίας» απέναντι στις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας, εστιάζοντας στη στρατιωτική παρουσία σε νησιά κοντά στα τουρκικά παράλια και στον εξοπλισμό που προέρχεται από τη Γαλλία
Η εικόνα που σχηματίζεται για την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική στον τουρκικό Τύπο επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από αναλυτικό άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στις 17 Ιουνίου 2026 από το τουρκικό δίκτυο Haber Global. Πρόκειται για αρθρογραφία και όχι για ρεπορτάζ γεγονότος, στοιχείο που οριοθετεί και τον χαρακτήρα όσων καταγράφονται, καθώς το κείμενο διατυπώνει εκτιμήσεις και θέσεις και όχι επιβεβαιωμένα δεδομένα. Ο πυρήνας του επιχειρήματος είναι ότι η Αθήνα διαμορφώνει μια στρατηγική «ισορροπίας» απέναντι στις θαλάσσιες θέσεις της Άγκυρας, κινητοποιώντας ταυτόχρονα την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και το Ισραήλ.
Αφορμή για τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, σύμφωνα με το δημοσίευμα, αποτελούν πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος φέρεται να ανέφερε ότι η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει από τα εθνικά της δικαιώματα και συμφέροντα, ότι διαθέτει σοβαρό γεωπολιτικό κεφάλαιο το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει όταν κρίνει ότι τα εθνικά συμφέροντα τίθενται σε κίνδυνο και ότι διαθέτει τα μέσα να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που προκύπτουν. Οι φράσεις αυτές, όπως σημειώνεται, έστρεψαν εκ νέου την προσοχή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ανάγνωση της Άγκυρας για τη «Γαλάζια Πατρίδα»
Στο επίκεντρο της τουρκικής ανάγνωσης τοποθετείται η προσπάθεια της Άγκυρας να μεταφέρει σε νομική βάση τη θαλάσσια θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», μαζί με τις θέσεις της για τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας και την υφαλοκρηπίδα. Από την πλευρά της Άγκυρας, σύμφωνα με το άρθρο, το βήμα αυτό αντιμετωπίζεται ως στρατηγική με την οποία επιδιώκεται να καταστούν πιο συστηματικές, σε επίπεδο εσωτερικού δικαίου, οι θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας και τα κυριαρχικά δικαιώματα στη θάλασσα.
Η αθηναϊκή πλευρά, πάντα κατά την ίδια ανάλυση, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη κίνηση «μονομερή ενέργεια», «αναθεωρητική κίνηση» και προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων. Ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι η Αθήνα, ενώ επιχειρεί να παρουσιάσει τον χάρτη της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως αντίθετο προς το διεθνές δίκαιο, ταυτόχρονα προωθεί τα δικά της σχέδια θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού, με στόχο να διαμορφώσει ένα de facto πλαίσιο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρόκειται για εκτίμηση που αποδίδεται στη συντακτική γραμμή του μέσου και όχι για διαπιστωμένο γεγονός.
Το «κλειδί» των νησιών
Το σημείο στο οποίο το τουρκικό δημοσίευμα εστιάζει με τη μεγαλύτερη ένταση είναι ο εξοπλισμός των νησιών του Αιγαίου. Το άρθρο διατείνεται ότι, με βάση «ανοιχτές πηγές», παρατηρείται αυξημένη στρατιωτική συγκέντρωση σε νησιά που βρίσκονται πολύ κοντά στα τουρκικά παράλια. Κατονομάζονται, μεταξύ άλλων, η Μυτιλήνη, η Χίος, η Σάμος, η Λήμνος, η Σαμοθράκη, η Ικαρία, η Ρόδος, η Κως, το Καστελλόριζο και η Λέρος, καθώς και άλλα νησιά των Δωδεκανήσων, τα οποία περιγράφονται ως στρατηγικής σημασίας λόγω της γειτνίασής τους με τις τουρκικές ακτές στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.
Η παρουσίαση των νησιωτικών αυτών στοιχείων εντάσσεται στο ευρύτερο αφήγημα περί «συναγερμού», όπως επιλέγει να το θέτει το μέσο. Από ελληνικής πλευράς, η θέση που διαχρονικά προβάλλεται είναι ότι η αμυντική θωράκιση των νησιών αποτελεί νόμιμο κυριαρχικό δικαίωμα, ζήτημα που δεν αναπτύσσεται στο τουρκικό κείμενο, το οποίο περιορίζεται στη δική του οπτική.
Ο ρόλος της Γαλλίας
Ιδιαίτερο βάρος αποδίδεται στον γαλλικό παράγοντα, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο κρίσιμα σκέλη της «εξίσωσης». Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η Αθήνα προμηθεύτηκε 24 μαχητικά αεροσκάφη Rafale από τη Γαλλία και, παράλληλα, ενίσχυσε τον στόλο της με φρεγάτες τύπου Belharra. Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται λόγος για την επιλογή μιας τέταρτης φρεγάτας και για διαδικασίες που σχετίζονται με πυραύλους κρουζ Scalp Naval, εξελίξεις που ερμηνεύονται ως στόχος ενίσχυσης της θαλάσσιας ισχύος σε κλίμακα Ανατολικής Μεσογείου.
Τα Rafale, με τους πυραύλους αέρος αέρος Meteor και τις προηγμένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, αξιολογούνται από τον αρθρογράφο ως μέρος μιας αναζήτησης υπεροχής στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Οι φρεγάτες Belharra, από την πλευρά τους, περιγράφονται όχι απλώς ως ναυτική πλατφόρμα αλλά ως πολλαπλασιαστής ισχύος, χάρη στις δυνατότητες αεράμυνας, ανθυποβρυχιακού πολέμου και πληγμάτων μεγάλης εμβέλειας.
Η εκτίμηση για τον γαλλικό προσανατολισμό
Στην ανάλυση παρατίθεται και η άποψη Τούρκου καθηγητή διεθνών σχέσεων, ο οποίος υποστηρίζει ότι το Παρίσι ενοχλείται από τις κινήσεις της Άγκυρας στη Λιβύη, στον τομέα της ενέργειας, στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας και στην αμυντική βιομηχανία. Κατά την εκτίμησή του, η ενίσχυση της στρατιωτικής και πολιτικής παρουσίας στην περιοχή μέσω της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής πλευράς ανοίγει στη Γαλλία πεδίο ηγετικού ρόλου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ταυτόχρονα, της παρέχει τη δυνατότητα να αναπτύξει αντίβαρο στη γεωπολιτική της Μεσογείου απέναντι στην Άγκυρα.
Το αμερικανικό σκέλος και η Αλεξανδρούπολη
Ο ίδιος αναλυτής χαρακτηρίζει το αμερικανικό σκέλος ευρύτερο και βαθύτερο. Επικαλείται τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Αθήνας, η οποία, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, ανανεώθηκε το 2021 και κατέστησε τη στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα μόνιμη και πολυσημειακή. Ως κομβικά σημεία αυτής της γραμμής αναφέρει τη Σούδα, τη Λάρισα, το Στεφανοβίκειο και την Αλεξανδρούπολη.
Όπως σημειώνεται, ο κόλπος της Σούδας προσφέρει κρίσιμη υλικοτεχνική και επισκευαστική υποστήριξη για το αμερικανικό ναυτικό στη Μεσόγειο, ενώ η Αλεξανδρούπολη απέκτησε, ιδίως μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, στρατηγική αξία ως κόμβος στρατιωτικών μεταφορών προς τα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη. Ο αρθρογράφος διατείνεται ότι, ενώ η Αθήνα παρουσιάζει την αμερικανική παρουσία υπό τον τίτλο της «ασφάλειας του ΝΑΤΟ», για την Άγκυρα η εικόνα αυτή μεταφράζεται σε νέα «γραμμή πίεσης» που εκτείνεται από τη Δυτική Θράκη έως το Αιγαίο.
Η αντίστροφη ανάγνωση για τη «Γαλάζια Πατρίδα»
Στο κλείσιμο της ανάλυσης παρατίθεται η θέση απόστρατου Τούρκου ναυάρχου, ο οποίος επικαλείται γραπτή ερώτηση που, όπως αναφέρει, κατατέθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή από ευρωβουλευτές ορισμένων πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αφορά την Τουρκία. Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει, στο επίκεντρο της ερώτησης βρίσκονται το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και οι χρηματοδοτήσεις που παρέχει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Άγκυρα, ενώ η Τουρκία φέρεται να κατηγορείται για παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής πλευράς, για «αναθεωρητική» θαλάσσια πολιτική και για ότι αποτελεί απειλή προς κράτη μέλη της Ένωσης.
Ο ίδιος αξιωματικός ισχυρίζεται ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν συνιστά επεκτατικό ή επιθετικό δόγμα, αλλά θαλάσσια θεωρία που στηρίζεται στην προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων της Τουρκίας σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας, όπως αυτά απορρέουν, κατά την άποψή του, από το διεθνές δίκαιο.
Πηγή:www.dimokratiki.gr
