Πρώην αριστεριστής και σήμερα σημαντικός Γάλλος φιλόσοφος, ιστορικός των πολιτικών ιδεών και διευθυντής Ερευνών στο CNRS, ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ, 77 ετών, είναι γνωστός ως ο συγγραφέας αρκετών βιβλίων, απομυθοποιητικών, με θέμα τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τις θεωρίες συνωμοσίας.
Πρόκειται δε για έναν φιλόσοφο που δεν μασάει τα λόγια του και δεν παίζει με ιδέες, πίσω από τις οποίες κρύβονται εξουσιαστικές και καιροσκοπικές σκοπιμότητες. Απαντώντας έτσι σε ερώτημα μας για τα βαθύτερα αίτια των τελευταίων γεγονότων στη Γαλλία, με αφορμή τον θάνατο από σφαίρα αστυνομικού ενός 17χρονου κακοποιού, ο Γάλλος φιλόσοφος έκανε λόγο για βίαιη επίθεση του ισλαμο-αριστερισμού κατά της κοινωνίας δικαίου.
Τόνισε δε ότι με αφετηρία τη Γαλλία επιχειρείται μια μεγαλύτερης εμβέλειας επίθεση κατά του δυτικού πολιτισμού και του ελληνισμού.
Υποστηρίζει δε ότι στην ουσία ο ισλαμο-αριστερισμός είναι μια άλλη εκδοχή της εγκληματικής απάτης που συνιστά ο κομμουνισμός. Ο τελευταίος, υποστηρίζει, έχει πάντα τους οπαδούς του, τους ακτιβιστές του και τους απολογητές του, που πάντα υπόσχονται ισότητα και άλλα παρόμοια, επικαλούμενοι μια «προοδευτικότητα» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργαλείο βίαιης εξουσίας.
Στις μέρες μας, γράφει ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέρφ, η εξισωτική ουτοπία, επαναπροσδιορίζεται μέσα από τη θεωρία της «αφύπνισης» (woke) νέα μορφή του ριζικού εξισωτισμού, ο οποίος συνδυάζεται με το αλλόκοτο μίσος για τον εαυτό, που καλλιεργείται από τους δυτικούς διανοούμενους. Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό, πρέπει να καταστρέψουμε τον δυτικό πολιτισμό ξεκινώντας από την ενοχοποίηση του παρελθόντος του στο σύνολο του, και κατά συνέπεια την απόρριψη όλης της κληρονομιάς του.
Η καταστροφή της γλώσσας μέσω της συμπεριληπτικής γραφής αποτελεί μέρος αυτού του προγράμματος αρετότροπης απο-πολιτισμικοποίησης. Πρόκειται εδώ για ένα κάλεσμα σε καθολική εθνοκτονία. Από τον σχετικά παιγνιώδη αποδομητικό σχολαστικισμό γεννήθηκε αυτό το τέρας που λέγεται «γουοκισμός», ένας κατακτητικός κομφορμισμός που μοιάζει να σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου ολοκληρωτικού πνεύματος.»
Αυτά έγραφε πριν λίγους μήνες στην εφημερίδα Λε Φιγκαρό ο Γάλλος φιλόσοφος, κρούοντας έναν κώδωνα κινδύνου, που κάποιοι δεν ακούν. Και από αυτή την οπτική γωνία, πρέπει να τονίσουμε ότι οι συνεχείς επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης της Γαλλίας, μόνον τυχαίες δεν είναι.
Οι εμπνευστές και χρηματοδότες του Brexit, έχουν κάθε λόγο να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από την σημερινή κατρακύλα της Γαλλίας, όπως αυτή καταγράφεται τον τελευταίο καιρό, με τα θλιβερά γεγονότα κοντά στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις.
Μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την Ένωση, η Γαλλία είναι ο μοναδικός αμυντικός της βραχίονας και ένα από τα ισχυρά στηρίγματα του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, του ευρώ. Μια αποσταθεροποίηση της Γαλλίας συνεπώς, για τους εχθρούς της Ε.Ε. και του κράτους δικαίου που εκπροσωπεί παγκοσμίως, είναι πραγματικό κελεπούρι.
Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία είναι η μόνη χώρα με στρατιωτική παρουσία στον Νότιο Ειρηνικό, όπου ανάμεσα στην Αυστραλία και την ανατολική ακτή της Αμερικής, βρίσκεται η Γαλλική Πολυνησία, ένα σύμπλεγμα 118 νησιών, ίσο σε έκταση με την Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτή η μέσω Γαλλίας ευρωπαϊκή παρουσία στην περιοχή της Ωκεανίας, κάποιες αυτοκρατορικές δυνάμεις τις ενοχλεί. Και πολύ μάλιστα, στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία.
Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία, προσφέρεται ως αδύναμος κρίκος.
Πρώτον η χώρα έχει περί τα 16 εκατομμύρια νόμιμους και παράνομους μουσουλμάνους, με πολύ ισχυρούς ισλαμικούς θύλακες.
