Μια χώρα όπως η Ελλάδα με πολλά νησιά, μερικές χιλιάδες στο σύνολο τους αν προσθέσει κανείς νησίδες και βραχονησίδες, εκ των οποίων κατοικούνται πάνω, κάτω τα 200, με περισσότερα από 50 να έχουν πληθυσμό άνω των 1.000 κατοίκων, συνθέτουν ένα σκηνικό το οποίο όντως παραπέμπει σε «Μαλδίβες της Ευρώπης».
Η φράση ανήκει σε στέλεχος εταιρείας η οποία δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στον κλάδο των υδροπλάνων, τον CEO της Hellenic Seaplanes, Νικόλα Χαραλάμπους και είχε ειπωθεί, φυσικά, μερικά χρόνια παλαιότερα, όχι τώρα.
Οι Μαλδίβες, μια τουριστική νησιωτική χώρα στον Ινδικό Ωκεανό, αποτελούνται από 1.192 νησάκια και νησίδες και από αυτά φέρονται να κατοικούνται γύρω στα 250, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία.
Η Ελλάδα μοιάζει λοιπόν μορφολογικά με μαζί τους και οι παρομοιώσεις ή οι συγκρίσεις του είδους δεν θεωρούνται άτοπες.
Πόσο μάλλον, όταν η νο1 επιχείρηση υδροπλάνων του κόσμου, με τον μεγαλύτερο στόλο (αποτελούμενο από 60+ αεροσκάφη, στην πλειοψηφία τους αμφίβια) και με έδρα της τις Μαλδίβες, η Trans Maldivian Airways έχει εκδηλώσει από πέρσι τον Μάρτιο το ενδιαφέρον της για να επεκτείνει τις δραστηριότητές της στην ελληνική αγορά. Η, για την ακρίβεια, στην ευρωπαϊκή, μέσω Ελλάδας. Αρκεί να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες.
«Ήρθαν, είδαν, έμειναν ικανοποιημένοι από την εικόνα, αλλά έδωσαν την εντύπωση ότι τους φόβιζε το επιχειρηματικό περιβάλλον», σχολίασε πηγή με γνώση των γεγονότων.
Γιατί αυτό; Το κλιμάκιο επιθεώρησε τότε, πριν από 17 μήνες, δυο υδατοδρόμια, από τα ελάχιστα (μόλις τρία) πλήρως αδειοδοτημένα που υπήρχαν, προχώρησε σε διερευνητικές επαφές με κυβερνητικούς παράγοντες και από τότε η εταιρεία τους τηρεί αναμονής.
Ο λόγος, ότι χωρίς ένα βιώσιμο δίκτυο υδατοδρομίων, το project είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.
Η ελπίδα είναι ότι αν επιταχυνθούν οι διαδικασίες των αδειοδοτήσεων στον βαθμό που προσδοκούν οι επιχειρηματίες και οι επενδυτές του κλάδου, άρα θα αρχίσουν να κατασκευάζονται πιο πολλά υδατοδρόμια με προοπτική να τεθούν σε λειτουργία όσο το δυνατόν συντομότερα, θα πάψει να φοβίζει τους ξένους (και τους Έλληνες), αυτό το «επιχειρηματικό περιβάλλον».
Το ρίσκο
Το θετικό είναι ότι «σε αναμονή» δεν βρίσκεται μόνο η Trans Maldivian Airways. Η συγκεκριμένη έφτασε κάποτε στα όρια της κατάρρευσης, άλλαξε χέρια και σχεδιάζοντας ένα ευρύτερο restart, έστρεψε την προσοχή της και προς την Ευρώπη.
Πλην αυτής, όπως ανέφερε το newmoney πριν λίγο καιρό, άλλοι δυο «παίκτες» από το εξωτερικό εξετάζουν την ενδεχόμενη μελλοντική δραστηριοποίησή τους στην Ελλάδα, στον τομέα των υδροπλάνων, σύμφωνα με πληροφορίες, η καναδική Harbour Air – η κορυφαία στην αγορά της Β.Αμερικής- και μια ακόμα εταιρεία η οποία επιχειρεί στην Ισπανία και τις Βαλεαρίδες νήσους.
Νεότερα στοιχεία, μιλούν για την ισπανική Isla Air Express γερμανικών συμφερόντων (με κεντρικό πρόσωπο τον Klaus-Dieter Martin), η οποία προσπάθησε τα προηγούμενα χρόνια να ξεκινήσει business με υδροπλάνα στην Κροατία με άλλη επωνυμία, χωρίς αίσια εξέλιξη στο εγχείρημά της.
Αυτή την περίοδο «βλέπει» προς Ισπανία (όπου τα αεροσκάφη της υποβάλλονται σε πτητικά τεστ) και σε επόμενη φάση και προς Ελλάδα.
Υπήρξαν δημοσιεύματα που ήθελαν την εν λόγω εταιρεία να επιχειρεί την έναρξη δρομολογίων με δυο υδροπλάνα σε πρώτη φάση, με στόχο την διασύνδεση των Βαλεαρίδων νήσων μεταξύ τους και με την ηπειρωτική Ισπανία. Τα υπόλοιπα, θα φανούν στην πράξη…
Από αμιγώς ελληνικής πλευράς, η Hellenic Seaplanes και οι Grecian Air Seaplanes/Ελληνικά υδατοδρόμια (σ.σ. οι δυο τελευταίες έχουν κοινούς μετόχους, με την μεν να ειδικεύεται στο πτητικό έργο, η δε στην αδειοδότηση, κατασκευή και λειτουργία υδατοδρομίων) έχουν ανακοινώσει μέχρι σήμερα σημαντικά επενδυτικά πλάνα για τον κλάδο.
Προφανώς, οι 3 «παίκτες» από το εξωτερικό και όσοι πιθανόν εμφανιστούν στο μέλλον, προτιμούν να «βρουν» ένα ολοκληρωμένο και πλήρες δίκτυο υδατοδρομίων, για να φέρουν στην Ελλάδα τα υδροπλάνα τους, αντί να συμμετάσχουν ενεργά στην δημιουργία του, αποφεύγοντας κάθε ρίσκο.
Η αναμονή
Από την μια ημέρα στην άλλη, είναι αδύνατον φυσικά να… ξυπνήσει ένας επιχειρηματίας του κλάδου και να αντικρίσει 100-150 υδατοδρόμια ή υδάτινα πεδία, έτοιμα να «υποδεχτούν» δυο, τρεις ή και περισσότερους στόλους υδροπλάνων, με κόστος κτήσης έκαστου ποσά δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Με τους μισθούς των πιλότων και τα άλλα έξοδα να τρέχουν και με τις επενδύσεις να «ζητούν» απόσβεση, είναι από δύσκολο έως απίθανο να βάλουν μπροστά τις μηχανές τα υδροπλάνα, με τις επιχειρήσεις να απειλούνται με ζημιές από την πρώτη τους ημέρα χωρίς να διασφαλίζουν τα απαιτούμενα έσοδα.
Έτσι, εύλογα όσοι ασχολούνται ή σκοπεύουν να ασχοληθούν με το project των υδροπλάνων/υδατοδρομίων στην Ελλάδα, έχουν αντιληφθεί εδώ και λίγα χρόνια, ότι η υλοποίηση των επενδυτικών/επιχειρηματικών πλάνων τους θα πραγματοποιηθεί σταδιακά, ανάλογα πάντα με την πορεία της κατασκευής ενός βιώσιμου δικτύου υδατοδρομίων στην Ελλάδα .
Η Hellenic Seaplanes προσγείωσε αρχές του Αυγούστου το πρώτο της αμφίβιο αεροσκάφος επί ελληνικού εδάφους, μάρκας Cessna Caravan C208, στην βάση της στα Μέγαρα και θα φέρει άλλα δυο (άλλου τύπου, πλην απροόπτου) ως το τέλος του 2023 και άλλα δυο, σύνολο πέντε, μέχρι το καλοκαίρι του 2024, από τα 20 που προβλέπονται κανονικά στο επενδυτικό της πρόγραμμα. Αν όντως έως τον προσεχή Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο ο αριθμός των υδατοδρομίων αυξηθεί στα 10, όπως εκτιμάται, θα έχει γίνει η αρχή, έστω με πιλοτικά δρομολόγια και με τις πρώτες επίσημες εμπορικές πτήσεις (για τη μεταφορά επιβατών και φορτίων, διακομιδές, ξεναγήσεις κ.ά.), να αναβάλλονται προς το παρόν για την τουριστική σεζόν του 2024.
Το νέο μεταφορικό μέσο δεν παύει να έχει τις προοπτικές που του αποδίδουν οι επιχειρηματίες του κλάδου, οι οποίοι μιλούν για σημαντικά έσοδα και για χιλιάδες νέες έμμεσες και άμεσες θέσεις εργασίας, για συνέργειες με άλλους κλάδους και αντίστοιχα μεγάλη συνεισφορά στην ελληνική οικονομία.
Δέκα χρόνια υπομονής και καθυστερήσεων όμως είναι πολλά…
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΣΜΕΤΑΤΟΣ
Υδροπλάνα: Τρεις «παίκτες» από το εξωτερικό σε αναμονή για μπίζνες στην Ελλάδα
