Η μεγαλύτερη αποτυχία της Μεταπολίτευσης

Άρθρο του κ. Α. Καμάρα*

Αν δεν ήμασταν αντιμέτωποι με την αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο απόλυτα ασφαλές συμπέρασμα για τη μεγαλύτερη αποτυχία της Μεταπολίτευσης, την ανικανότητα οικοδόμησης μιας διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας που να εξασφαλίζει ευμάρεια και κοινωνική ασφάλεια στον πληθυσμό της χώρας.

Μια όμως που για τον πρόεδρο Ερντογάν η πολεμική αναμέτρηση με την Ελλάδα φαίνεται πλέον ως η μοναδική σανίδα σωτηρίας του, πρέπει να διαστείλουμε την κριτική μας αντίληψη.  Πρέπει να συμπεριλάβουμε σε αυτή την αντίληψη την αποτυχία της μεταπολιτευτικής περιόδου να εξασφαλίσει τη χώρα από το χειρότερο δυνατό σενάριο ενός γενικευμένου πολέμου με την Τουρκία.

Η ικανότητα σε μέσα και εκπαίδευση των επαγγελματιών των Ενόπλων Δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού της Πολεμικής Αεροπορίας και επίλεκτων μονάδων του Στρατού Ξηράς έχει αυξομειωθεί στη μεταπολιτευτική περίοδο ανάλογα με τη δημοσιονομική και γεωπολιτική συγκυρία.  Όμως η ποιότητα της εκπαίδευσης και εξοπλισμού των εφέδρων βαίνει διαρκώς μειούμενη: μείωση του χρόνου της θητείας τους, της απαιτητικότητας της εκπαίδευσης τους, του εύρους των ειδικοτήτων και του εξοπλισμού τους.  Γιατί όμως αποδίδω το αίτιο της ανεπαρκούς εκπαίδευσης και εξοπλισμού των εφέδρων στη Μεταπολίτευση;  Διότι οι Ένοπλες Δυνάμεις και η ίδια η θητεία αποτέλεσαν πυλώνες του αυταρχισμού μετά το πέρας του Β Παγκοσμίου Πολέμου με κορύφωση τη δικτατορία.  Για αυτόν τον λόγο στη Μεταπολίτευση η στρατιωτική ιεραρχία στερήθηκε της δημοκρατικής νομιμοποίησης που είναι απαραίτητη για την απαιτητική διαδικασία της μετατροπής νέων πολιτών σε ικανούς έφεδρους στρατιώτες (βλ. Antonis Kamaras «Beating the Authoritarian Legacy: Upgrading Conscription in Greece and Taiwan», War on the Rocks, 7 Σεπτεμβρίου 2022).  Έτσι η θητεία διολίσθησε στην προσχηματική εκπαίδευση και σε ανεπαρκή εξοπλισμό και, σε έναν φαύλο κύκλο, εμπέδωσε την πεποίθηση της ελίτ στους στρατευμένους και στις οικογένειες τους ότι είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός περιθωριακής σημασίας για την εθνική άμυνα.

Σε μια πρόσφατη στέρεα τεκμηριωμένη ανάλυση της κατάστασης εκπαίδευσης των Ελλήνων νεοσύλλεκτων αναδεικνύονται όλα τα τεράστια κενά που έχει σωρεύσει αυτή η παρακαταθήκη της Μεταπολίτευσης (βλ. Σάββας Βλάσσης «Βασική Προκεχωρημένη Εκπαίδευση Νεοσυλλέκτου, Ελληνικός Στρατός και Επαγγελματικός Στρατός», Δούρειος Ίππος, Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2022).  Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε ότι οι έφεδροι μας δεν εκπαιδεύονται στο:

Πως να παρέχουν πρώτες βοήθειες.

Πώς να κάνουν περίπολο.

Πώς να στήνουν ενέδρες.

Πώς να μάχονται σε κατοικημένους τόπους.

Πώς να σκάβουν ατομικά ορύγματα.

Πώς να προσανατολίζονται.

Αυτή η απαξία των εφέδρων μας μετακυλίεται στο σύνολο του συστήματος της εθνικής άμυνας, μια που:

–  Αποθαρρύνει απαραίτητες επενδύσεις στον Στρατό Ξηράς.  Γιατί να αγοράσεις εκατοντάδες τακτικά drones όταν οι έφεδροι μας που θα τα χρησιμοποιήσουν ξέρουν μόνο να φυλάνε σκοπιά και να κάνουν βολές;  Και όμως τα drones συνοδεύουν πια και τις πιο μικρές μονάδες στο σύγχρονο πεδίο της μάχης στην Ουκρανία.

–  Πώς μπορεί τα σύγχρονα τεθωρακισμένα του Στρατού Ξηράς τα Leopard να επιβιώσουν χωρίς να έχουν δίπλα τους ένα αξιόμαχο μηχανοκίνητο πεζικό αποτελούμενο κυρίως από εφέδρους;

–  Πόση αξία έχει η αεροπορική μας υπεροχή όταν δεν μπορεί να αξιοποιηθεί από έναν πολυάριθμο και καλά εκπαιδευμένο στο σύνολο του Στρατό Ξηράς;

–  Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι στην πολύ πιθανή περίπτωση που το Πολεμικό Ναυτικό η Πολεμική Αεροπορία και οι Ειδικές Δυνάμεις ανασχέσουν με επιτυχία μια αρχική τουρκική επίθεση η τουρκική ηγεσία για να αποφύγει την ταπείνωση της ισοπαλίας ή ήττας δεν θα κλιμακώσει έναντι πια ενός ελληνικού Στρατού Ξηράς που δεν διαθέτει δεκάδες χιλιάδες άρτια εξοπλισμένους και εκπαιδευμένους εφέδρους;

Η Μεταπολίτευση λοιπόν μας έχει καθηλώσει σε ένα μοντέλο εθνικής άμυνας που έχει ξεπεραστεί από μια Τουρκία που εκτός πλέον των ορίων του δυτικού στρατοπέδου είναι διατεθειμένη να ρισκάρει γενικευμένο πόλεμο με την Ελλάδα.  Άλλωστε εμείς οι ίδιοι έχουμε δηλώσει ότι δεν θα δεχτούμε δεύτερα Ίμια, ότι αν προσπαθήσει η Τουρκία να μας ταπεινώσει σημειακά θα γενικεύσουμε τη σύρραξη.  Για να έχει αποτρεπτικό βάρος αυτή η προειδοποίηση πρέπει να είμαστε και ικανοί να κλιμακώσουμε και κάτι τέτοιο απαιτεί πασιφανώς την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και εξοπλισμού των εφέδρων μας.

Είναι κάτι τέτοιο όμως πολιτικά εφικτό;  Ποιος είναι στη σημερινή συγκυρία ο πολιτικός αυτός χειρισμός που θα επιτρέψει στη χώρα να δραπετεύσει από τα δεσμά της Μεταπολίτευσης πριν αυτά τα δεσμά προξενήσουν ανήκεστο βλάβη;  Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα και μάλιστα άμεσα θετική ή αρνητική ίσως αποβεί η καθοριστικότερη εξέλιξη για το σύνολο της σχεδόν πεντηκονταετούς μεταπολιτευτικής περιόδου της χώρας μας.

* Ο κ. Αντώνης Καμάρας είναι ερευνητικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ

ΠΗΓΗ: Το Βήμα της Κυριακής

Share:

Facebook
Twitter
WhatsApp
Email

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Απόστρατοι ΛΣ-ΕΛΑΚΤ: Παιδιά ενός κατώτερου Θεού;

Όταν, το 1919, ιδρύθηκε το Λιμενικό Σώμα, προήλθε από τα «σπλάχνα» του Πολεμικού Ναυτικού.  Έτσι, βάσει εθνικών σχεδίων, το Λιμενικό Σώμα είναι Σώμα υπαγόμενο στο συγκεκριμένο κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Παρότι στο παρελθόν επανειλημμένα αμφισβητήθηκε, αυτός ο «γνήσιος

21 Απριλίου 1967: Οι Στρατιωτικοί που είπαν ΟΧΙ στη χούντα

Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 η Ελλάδα έμπαινε στο γύψο μιας ακόμη στρατιωτικής χούντας. Οι συνέπειες για τον ελληνισμό ήταν βαρύτατες, Επτά χρόνια μετά οι ανόητοι που κατέλυσαν τη Δημοκρατία ξεπουλούσαν και τη Κύπρο. Το στίγμα της χούντας βάραινε

Εκσυγχρονισμός πολλαπλών εκτοξευτών RM-70: Στον εξοπλιστικό σχεδιασμό του Στρατού Ξηράς το Πυροβολικό Μάχης

* Του Κώστα Σαρικά Η ενίσχυση του Πυροβολικού Μάχης αποτελεί προτεραιότητα για τον Στρατό Ξηράς έπειτα και από την επανεξέταση όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων στο πλαίσιο εξορθολογισμού που αποφάσισε η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Μεταξύ των προγραμμάτων που πήραν το «πράσινο» φως

MED-5: Μέτρα πρόληψης των μεταναστευτικών ροών και όχι απώθησής τους ζητούν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου

Οι πέντε μεσογειακές χώρες που αποτελούν τα νότια σύνορα της Ευρώπης και οι οποίες εκ των πραγμάτων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μεταναστευτικής πίεσης και του προβλήματος της παράνομης διακίνησης απεύθυναν έκκληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να σταματήσει να έχει πολιτικές κυρίως

Μετάβαση στο περιεχόμενο