Έκθεση αποκάλυψε μία αυξητική τάση στις εκπομπές της διεθνούς ναυτιλίας σε πλήρη αντίθεση με τους στόχους του ΙΜΟ για απόλυτη μείωση των εκπομπών κατά 20-30% έως το 2030, σε σχέση με τα επίπεδα εκπομπών του 2008.
Η έκθεση, που δημοσιεύθηκε στις 13 Νοεμβρίου από το UCL-University College of London και το UMAS, δείχνει αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και επιβράδυνση της μείωσης της έντασης άνθρακα στη διεθνή ναυτιλία μεταξύ 2018 και 2022.
Υπογραμμίζει την αλληλεπίδραση των παραγόντων που επηρεάζουν τις τάσεις των εκπομπών στον τομέα των εμπορευματοκιβωτίων, των πετρελαιοφόρων, των πλοίων μεταφοράς χύδην φορτίου και της κρουαζιέρας, που είναι υπεύθυνοι για το 70% περίπου των εκπομπών του ναυτιλιακού τομέα.
Ενώ παρατηρούνται κάποιες βελτιώσεις της αποδοτικότητας σε διάφορα τμήματα, η συνεχιζόμενη αύξηση του μεταφορικού έργου, παρά την ανάσχεση κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19, απαιτεί περαιτέρω δράση για την επίτευξη των φιλόδοξων στόχων μείωσης των εκπομπών που έχουν τεθεί στην αναθεωρημένη στρατηγική του ΙΜΟ για τα αέρια του θερμοκηπίου που εγκρίθηκε πέρυσι.
Η πανδημία Covid-19 είχε σημαντική αλλά παροδική επίδραση στις τάσεις που παρατηρήθηκαν. Το 2020, η προκαλούμενη από την πανδημία μείωση του εμπορίου οδήγησε σε μείωση του μεταφορικού έργου και σε επακόλουθη μείωση των συνολικών εκπομπών.
Ωστόσο, η τάση αυτή αντιστράφηκε γρήγορα μετά την πανδημία με μια αύξηση του εμπορίου το 2021, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μια αιχμή στο μεταφορικό έργο, μειωμένη απόδοση, ταχύτερες μέσες ταχύτητες.
Η αύξηση της αυστηρότητας και της αποτελεσματικότητας της ρύθμισης CII θα είναι το κλειδί για να επιτευχθεί το 2022-2030 η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 20-30% που έχει δεσμευτεί στην αναθεωρημένη στρατηγική του ΙΜΟ.
Επιπλέον, ο χαμηλός ρυθμός βελτίωσης της έντασης άνθρακα/ενεργειακής απόδοσης (2012-2022) μπορεί να αποδοθεί σε αδύναμες κινητήριες δυνάμεις για περαιτέρω απόδοση μετά τις αρχικές “διορθώσεις” της απόδοσης τόσο στην ταχύτητα όσο και στον σχεδιασμό των πλοίων το 2008-12.
Τα γνωστά εμπόδια και οι αποτυχίες της αγοράς αναστέλλουν την επιχειρηματική υπόθεση και τα κίνητρα για βελτιώσεις της αποδοτικότητας και εξακολουθούν να αφήνουν πολλά τεχνικά και λειτουργικά μέτρα αποδοτικότητας ανεκμετάλλευτα. Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν επίσης τη χαμηλή αποτελεσματικότητα του κανονισμού EEDI στην προώθηση της βελτίωσης της αποδοτικότητας του στόλου.
Η περίοδος 2018-2022 παρουσιάζει μόνο μια μικρή αύξηση του μεταφορικού έργου και των τόνων ναυτικών μιλίων κατά 1% ετησίως, σημαντικά χαμηλότερη από την αύξηση κατά 3% ετησίως που παρατηρήθηκε την περίοδο 2008-2018.
Ομοίως, η τάση της έντασης άνθρακα έχει επιβραδυνθεί με εκτιμώμενη μείωση κατά 1,1% ετησίως την περίοδο 2018-2022, σε αντίθεση με υψηλότερη μέση βελτίωση κατά ~ 3% την περίοδο 2008-2018.
Οι ραγδαίες βελτιώσεις της αποδοτικότητας που επιτεύχθηκαν την περίοδο 2008-2012, συμπεριλαμβανομένων τόσο των λειτουργικών βελτιώσεων που προκλήθηκαν μέσω της αργής πλεύσης όσο και των τεχνολογικών βελτιώσεων που, όπως τα «οικολογικά πλοία», συνέβαλαν στην αύξηση της τεχνικής αποδοτικότητας, φαίνεται να έχουν σταματήσει.
