Ήταν Μάιος του μακρινού 1998. Ως μεταπτυχιακός φοιτητής στο Σικάγο είχα επιβιώσει από τον πρώτο πραγματικά σκληρό χειμώνα που είχα ζήσει ποτέ. Με θερμοκρασίες που έφταναν τους -30 βαθμούς, με χαρά υποδέχτηκα την ήπια ζεστή που έκανε την εμφάνιση της στην πόλη των Ανέμων.
Ήθελα πάντα να δω την περίφημη λίμνη Michigan χωρίς το κλασσικό στρώμα πάγου που την κάλυπτε όλο τον χειμώνα, γι’ αυτό και αποδέχτηκα με χαρά την πρόσκληση φίλων για μια βόλτα με ένα μικρό κότερο στα νερά της.
Τότε είχα την πρώτη επαφή μου με την Αμερικανική Ακτοφυλακή.
Γνώριζα ότι είναι Σώμα εφαρμογής του Νόμου, ισάξιο με την αστυνομία, αλλά δεν το πίστευα ακριβώς. Επηρεασμένος από την Ελληνική πραγματικότητα, θεωρούσα το Λιμενικό μάλλον κατώτερο Σώμα. Μάλιστα, όπως οι περισσότεροι, δε μπορούσα να ξεχωρίσω τους Λιμενικούς στα Ελληνικά λιμάνια από το προσωπικό των πλοίων. Βλέπετε τότε υπήρχε η «λογική» οι λιμενικοί να είναι άοπλοι επειδή κινούνται «μέσα στο κόσμο». Λες και η αστυνομία που είναι οπλισμένη δεν κινείται μέσα στην κοινωνία…
Τα στελέχη της Αμερικάνικης ακτοφυλακής ήταν μια άλλη υπόθεση. Οπλισμένοι βαρύτατα, με επαγγελματικό ύφος αλλά και ευγένεια, μας συνοδεύσαν στην ακτή διότι ένας προβολέας μας ήταν καμένος και είχε αρχίσει να νυχτώνει…
Μπορεί η εκδρομή μου να τερματίστηκε πρόωρα, αλλά κατάλαβα την αξία της ακτοφυλακής….
«Γιατί να μην έχουμε και εμείς τέτοιο Σώμα» σκέφτηκα τότε.
Και να που αρκετά χρόνια αργότερα, το έχουμε!
Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν το τραγικό χθεσινό περιστατικό με τον άδικο χαμό ενός ανθρώπου από τους αποτρόπαιους χειρισμούς του πληρώματος ενός επιβατηγού πλοίου.
Η εικόνα των Λιμενικών να συλλαμβάνουν τα μέλη του πληρώματος που εμπλέκονται, ήταν για μένα η ευκαιρία να αποκαταστήσω την εικόνα του ενδόξου Λιμενικού Σώματος- Ελληνικής Ακτοφυλακής.
Ναι λοιπόν, το Λιμενικό Σώμα είναι η αστυνομία της θάλασσας!
Με ίσα δικαιώματα και αρμοδιότητες με τους αστυνομικούς συνάδελφους τους.
Επιχειρούν σε ένα εξίσου δύσκολο περιβάλλον, ακριβώς επάνω στα όρια που εφάπτονται η εσωτερική ασφάλεια και η Εθνική μας άμυνα.
Με τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του υγρού στοιχείου να καθιστά το έργο τους ακόμα πιο δύσκολο και ευαίσθητο.
Καθημερινώς επιλαμβάνονται περιστατικών που εκτείνονται από βαριά αμέλεια μέχρι διακίνηση ναρκωτικών. Δίνουν τον σκληρό αγώνα ενάντια στην παράνομη διακίνηση ανθρώπων, την παράνομη μετανάστευση αλλά επαγρυπνούν και για το ανθρωπιστικό έργο της ερευνάς και διάσωσης.
Και όλα αυτά, ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν υβριδικές απειλές από τους γείτονες που συνεχώς μεταλλάσσονται. Διαφυλάττουν την εθνική κυριαρχία δίνοντας την μάχη της παράνομης αλιείας, η οποία ασφαλώς και δεν είναι η «μάχη της τσιπούρας» όπως απαξιώτικα αποκαλείται από διαφορά ΜΜΕ.
Η αλιεία είναι άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος. Είναι σαν να αμφισβητείται το δικαίωμα σου να σκάψεις τον κήπο του σπιτιού σου.
Το Λιμενικό είναι εδώ να προστατεύει και να υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα χωρίς πάντα να του αναγνωρίζεται ο ρόλος και η σημασία του.
Η αξία του έργου του, η εξαιρετική εκπαίδευση και το υψηλό εθνικό φρόνημα των στελεχών του το κατατάσσουν αναμεσά στα καλύτερα σώματα προστασίας θαλάσσιου χώρου στον πλανήτη.
Είναι καιρός να αναγνωριστεί η συνεισφορά του Λιμενικού Σώματος με τον εμφατικό τρόπο που του αξίζει.
Το πλέγμα της εθνικής μας ασφάλειας, Εσωτερικής και Εθνικής, διαθέτει πλέον έναν πολύ ισχυρό «κρίκο» που το καθιστά απροσπέλαστο!
